"...sırtındaki çürümüş elmayı ve yumuşak tozlarla kaplanmış iltihaplı çevresini neredeyse artık hissetmiyordu bile. ailesini düşündüğünde içi sevgiyle doluyor ve duygulanıyordu. kız kardeşinden daha da kararlı bir şekilde, yok olması gerektiğine inanıyordu. kulenin saati sabahın üçünü vuruncaya kadar böyle boş ve huzur içinde düşüncelerle geçirdi zamanını. pencereden ortalığın ağarmaya başladığını da gördü. derken başı kendiliğinden düştü ve burun deliklerinden son nefesini verdi...."
franz kafka - dönüşüm









