Gisteren stelde ik op mijn tijdlijn de vraag hoe het zou zijn wanneer je vanuit je hart zou spreken. Dit bedoelde ik in positieve zin maar werd deze vraag beantwoord vanuit verschillende belevingswerelden. Uit de antwoorden werd duidelijk dat veel mensen issues hebben met het uitspreken van wat ze dwars zit naar anderen toe.
Dit bracht mij naar de volgende overdenking.
Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat al deze overdenkingen voortkomen vanuit mijn persoonlijke leerprocessen. Wanneer ik vraag om openheid zal ook ik bereid moeten zijn mijzelf te openen. Alleen op deze manier kunnen wij elkaar helpen en spiegelen. Prediken vanaf de kansel is ( in mijn ogen) arrogant en schept afstand. Het is mijn streven de verbinding met jullie aan te gaan.
Vaak reageren wij impulsief op een gebeurtenis of opmerking van iemand anders. Er kan een wond open springen waarvan je dacht dat deze geheeld was. Voor jezelf opkomen is prima maar soms is het beter even in jezelf te keren. Wat gebeurt er met je? Waarom word je boos of verdrietig?
Wanneer je dit helder hebt, kun je genuanceerder antwoorden en mogelijk toelichten dat men jou heeft geraakt. Je begrijpt tevens waarom die ander de opmerking maakte. Misschien zegt het niets over jou maar over die ander.
Of de voortzetting van het dialoog prettig zal verlopen, hangt af van de tegenpartij. Je zegt wat je kwijt wilt en vervolgens sla je de gebeurtenis anders op als wanneer je in je onbegrip of frustratie blijft zitten. Je hebt weer iets geleerd. Het meeste dat we opslaan hoort niet definitief bij ons. We zijn soms wandelende kliko's dus is het van belang dat deze regelmatig geleegd worden.
Een van mijn hinderlijke eigenschappen is impulsiviteit. Met vallen en opstaan ontdekte ik dat het beter is eerst afstand te nemen. Omdat ik hyper gevoelig ben, komen zelfs geschreven woorden snoeihard binnen. Soms voel ik de energie (lees intentie) al voordat ik een mail open. Zelfs de energie van een kort Whatsappje kan mij volledig ontregelen. Dan vraag ik, indien mogelijk, of een ander de mail of de whatsapp wil lezen. Inmiddels heb ik geleerd dat ik dezelfde boodschap na een time out anders ervaar. Ik haal het drama er tussenuit. Ik laat mij niet meeslepen in het drama dat de ander creëert.
Tsa......en dan nu met de billen bloot.....ook ik creëer in mijn impulsiviteit en/of gekwetstheid weleens een ongewild drama. Dan zeg ik dingen waar ik beter eerst even over na had kunnen denken. Uit self defense doe ik dan een ander pijn. Dan reflecteer ik letterlijk mijn pijn op de ander.
Uiteindelijk zijn de confrontaties die we met anderen hebben onze beste leermeesters. We mogen dankbaar zijn wanneer iemand een oude pijn bloot legt. Het is een mooie kans deze te kunnen helen. Verwacht niet dat een ander jou spaart maar stel je open voor de kritiek die enorm leerzaam kan zijn. Ongeacht of de ander wel of niet gelijk heeft. Niemand kent immers DE waarheid. Het is een kans jezelf goed te leren kennen.
Een prachtige stap in groeien in bewustzijn.