Als je kind aangeeft zich niet goed in zijn (of haar vel) te voelen en je begint te merken dat het zich astereotype gedraagt, hij/zij trekjes vertoont die niet echt “gendernormatief” zijn. Dan wacht je als ouder een moeilijke taak om op weg te gaan en voor het kind de beste oplossing te vinden. Impulsief reageren en metteen met het kind meegaan zonder professionele begeleiding is zeker geen goed idee.
Dit is waarom je daar ernstig moet over nadenken en mee wachten vooraleer je metteen begint te panikeren over “drastische beslissingen” nemen, van geslacht veranderen of van die dingen. Dat is allemaal geen fait divers, het is niet een nieuw kledingstuk of haarstijl dat je je zelf op pint. Hier moet je samen met mensen die er wat van af weten mee verder gaan.
Mensen die vanuit een progressieve hoek “gendervloeibaarheid” als een soort evolutie van de beschaving zien moeten een heel goed in de spiegel kijken en zich er van gewissen dat we niet in een spelletje van the sims zitten, dit is de realiteit en je hebt tegenwoordig (vooral in amerika) wel een aantal jonge mensen die de draad verloren zijn en die denken dat alles dat heteronormatief is "oudbollig" is. Maar zo werkt de realiteit natuurlijk niet.
Gender is niet zo vloeibaar als mensen wel denken en men laat zich soms meesleuren door een hype omdat men het op tv of in media ziet.
Als een kind wat voelt moeten de ouders daar uiteraard over praten maar we moeten volgens de ethiek handelen, en dat kind dwingen om de tijd te nemen deze gevoelens tot op de bodem uit te spitten. Het kind is immers nog niet volgroeid en het gaat misschien impulsieve dingen voelen en een extreem tempo willen aannemen dat nefast kan zijn voor de ontwikkeling van zijn/haar identiteit.
Zomaar toelaten om impulsief de beslissing al in steen vast te zetten om van geslacht te veranderen is nadelig voor de opbouw van karakter en persoonlijkheid. Een maatschappij die zodanig buigt onder de luxe die iemand heeft om van geslacht te veranderen, die riskeert dat zo'n kind zichzelf letterlijk verliest en men beseft niet goed dat na zo'n operatie je niet meer terug kan, zeker niet na “the final cut”.
Er zijn mensen genoeg die alsnog zelfmoord plegen of ongelukkig blijven omdat ze dachten dat ze - na hun transformatie - nog steeds ongelukkig zijn. Als men zo'n drastische omschakeling als sociale homeopathie gaan zien, dan doet men het kind ook geweld aan. Hier moet zeer ernstig over gepraat worden en zeker als zo'n kind nog minderjarig is. Men kan deze problematiek niet laten kapen door links progressieven die steeds zeggen “alles moet en alles kam”. Men moet hier een middenweg in vinden, en het kind centraal stellen.
Vroeger zei men tegen mij "je moet je zelf nemen zoals je bent", en in de kindertijd is men bezig morele concepten en grenzen te leren aan het kind. Als men die dan al laat vieren, en volledig emotionele carte blanche geven aan een kind dat vanalles voelt en nog niet klaar is om alle maatschappelijke gevolgen in te zien, dan kan dit potentieel fout aflopen. Veel van die moderne radicale linkse feministen weten niet hoeveel kwaad ze doen aan hun kinderen door totaal geen grenzen te stellen en weigeren morele standpunten in te nemen.
Meer waardevolle info hierover kan je vinden op transgenderinfo.be Laat je zeker niet bedotten door feministische propaganda op mtv, van buzzfeed of huffington post.
Een echt gevoel van gender krijg je trouwens pas rond je puberteit, een kind dat voor zijn 12de zegt dat het van geslacht wil veranderen moet tegen zichzelf beschermd worden, men moet niet de deur uiteraard niet volledig dicht doen, en hun problemen tot taboe maken. Maar er zijn gewoon een hele waslijst aan bezwaren om een kind van z'n 12 al vrij te laten beslissen hierin. De hormonen beginnen dan pas echt hun uitwerking op het karakter te hebben en ze hebben voor het eerst in hun leven echt een rush dat volgens hun biologisch bepaalde gender zich manifesteert. Ze moeten dit kunnen ervaren alvorens een beslissing ten gronde te kunnen nemen, hoe moeilijk dat ook is.
Maar er zijn kapers op de kust. Het moderne feminisme raakt een beetje de draad kwijt. Ze poneren dat gender een sociale constructie is die zomaar te kneden valt in wat anders als je je kind maar genoeg traint om niet met poppen te spelen en hen motiveert in bomen te klimmen zal de loonkloof wel als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ze vergeten dat er een biologische imperatief is en promoten gedrag van anti heteronormatief hooliganisme dat onctraproductief is in de opvoeding en normale ontwikkeling van een jong volwasse.
Dit soort salon feministen gebruiken bij voorbaat trans-genders om hun zogenaamd gendervloeibare politieke agenda te promoten, maar velen zijn hiermee niet gediend, NET omdat de feminazi’s trans-gender problemen als stroman gebruiken om een kunstmatige houding en acceptering van gendervloeibaarheid op te leggen aan iedereen, en laten uitschijnen dat er niet zoiets bestaat als je “man of vrouw” voelen, en slaan totaal de bal mis in het begrijpen van het spectrum tussen mannelijk en vrouwelijk, dat biologisch bepaald wordt.
Je hebt in de gender-afwijkende problematiek vele gradaties in gender-disforie. Je hebt mensen die op het zelfde geslacht vallen maar niet persé hun eigen identiteit willen veranderen, en heb je sterkere gradaties waar ze dat wel willen. Hier moet je als ouder behoedzaam voor zijn en merken bij je kind in welke gradatie dat het zich manifesteert. Feminisme miskarakteriseert de situatie en probeert een beeld te scheppen dat compleet aan de biologie voorbijgaat om hun politieke ideologie te versprijden waarin stereotype rollen geen deel meer uitmaken. Maar als er geen mannelijk of geen vrouwelijk brein zou zijn, waarom worstelen LGTB mensen dan zo met hun identiteit ? Als alles zo gendervloeibaar zou zijn en gender een maatschappelijke constructie is, dan zouden deze mensen bij voorbaat geen problemen moeten ondervinden en niet plots de éne genderrol opeens aantrekkelijker gaan vinden dan de andere.
In verhouding met wat het feminisme als ideologie predikt, zie je in de realiteit dat het heel anders is. Ze hebben het altijd over rollenpatronen maar promoten vrouwelijkheid als defacto moreel superieur. Je ziet dit overal in hun propaganda. Men het er steeds over dat witte mannelijke cisgender mentaliteit gevaarlijk is voor de maatschappij, alleen vrouwelijke seksbeleving is de enige juiste manier om naar seksualiteit te kijken.
De opvoeding van een persoon die gender-disphorie ervaart is dus niet zo evident, en feminisme helpt daar niet echt aan. Wij leven al in een tijd van wettelijke gelijkheid tussen man en vrouw, en het gevoel man of vrouw te zijn is niet superieur aan elkaar. Een gebalanceerde persoon ervaart het evenwicht tussen man en vrouw als aanvullend, gelijk maar anders. Steeds opnieuw krijg je echter van de dienst feministische propaganda op het internet te horen dat vrouwenproblemen bij uitstek maatschappelijke relevantie en super-prioriteir zijn boven andere wereldproblemen. Problemen tijdens onze loopbanen en maatschappelijke interacties, ontslag,vooroordelen, geweld en tegenslag zijn gelijklopend voor de twee geslachten. Maar tijdens onze jeugd krijgen we te horen dat we geen meisjes mogen slaan ook al slaan zij ons eerst,
Jongens krijgen te horen dat ze minder wild moeten zijn, en dat meisjes vroeger verstandig zijn, en moreel superieur zijn, en tegelijk sterk en zwak kunnen zijn omdat ze blijkbaar nooit verantwoordelijk zijn voor hun daden of situaties, en jongens moeten zich vermannen als ze in een emotioneel dipje zitten, terwijl meisjes met de beste zorgen onringt worden bij elke traan die ze laten. Ons wordt aangeleerd dat bij voorbaat vrouwen die slachtofferzijn van eenderwat, als hoogste prioriteit moet behandeld worden. Men spreekt altijd over typische rollenpatronen als aanwijzing dat er iets moet veranderen maar hierover spreekt men nooit. Bij gevolg is het dus voor een persoon met transgenderproblematiek in de jeugd helemaal geen gelijklopende opgave om de identiteit te ontwikkelen in een maatschappij die zoveel voordelen tegenover vrouwen biedt, en de last op mannen zet. In deze feministische echokamer is het redelijk moeilijk om een persoon met genderdisforie op een gebalanceerde manier duidelijk te maken wat de vele gevolgen zullen zijn als ze van geslacht veranderen. Dit zal je zeker en vast merken in de verhalen van Blaire White, wiens youtube kanaal ik onderhaan het artikel zal linken.
Als je naar de realiteit kijkt is er veel meer positieve discriminatie tegenover de vrouw dan men tegenwoordig in het politiek correct discours laat uitschijnen. Je zou zelfs kunnen stellen dat - als je veel feministische propaganda hoort - het beter is om vrouw te zijn in deze maatschappij dan man, als men constant op politiek niveau voordelen voor vrouwen op de werkvloer probeert te verkrijgen ondanks hun begrijpelijke afwezigheid door zwangerschap, en mannen worden geacht dit op te vangen zonder protesteren, is dat het soort maatschappijbeeld dat je wilt meegevan aan je kind als hij/zij met identiteitsproblemen kampt ? Neen, driewerf neen!
Feministen stelen dus voortdurend het debat en verloochent het stuk mannelijke identiteit die evenwel een biologische imperatief als oorsprong heeft, maar promoot in naam van trans-gender wel de “gendervloeibaarheid. Men maakt er dan ook metteen een politieke karikatuur van. Want een trans-gender moet bij voorbaat ook wel links-denkend en niet conservatief zijn. Zij (de feministen van het internet) zijn het die trans-genders verkeerd vertegenwoordigen, een conservatieve homo past bijvoorbeeld niet in hun plaatje.Men denkt dat we gender identiteit zomaar kunnen oplossen door een utopische maatschappij te creëren waar geen rollenpatronen meer zijn, en ze maken dan de luie bedenking dat trans-genders dan geen moeilijkheden meer zullen ondergaan. Alsof man/vrouw zijn iets is wat wij gecreëerd hebben als sociale constructie.
Ze slaan echter hun eigen ruiten in door zelf steeds bezig te zijn met hun vrouwelijkheid. Feministen gaan er zelfs heel erg prat op hun hypervrouwelijkheid te accentueren en heel erg de nadruk leggen op wat hen als vrouw zogenaamd “empowered” maakt. en wat denk je waar die empowerment vandaan komt ? Tegelijkertijd is vrouw zijn heel mythisch en , zijn ze zwak en sterk tegelijk en onaantastbaar. Hoe hypokriet kan het worden ? Je ziet feministen met bosjes op twitter hun eigen lifestyle identiteit promoten en het gaat vaak enkel en alleen maar daarover. Makeup, kleding, Maciage, schoonheidstipjes, dat geven ze zelf niet op. En laten we even duidelijk zijn, ze moeten dat ook niet opgeven. Maar DAT zijn dan uitgerekend diegenenj die het steeds over gendervloeibaarheid hebben terwijl ze zelf niet de minste poging doen om eigen vrouwelijk stereotype gedrag in vraag te stellen.
Er is nog een specifiek issue waar je makkelijk de zogenaamd feministische nep-symbiose met trans-genders mee kan ontkrachten, dat is het onomstotelijke feit dat veel feministen geen trans-gender in de vrouwentoilet dulden en als reden geven dat het wettelijk toelaten van mannen in de damestoiletten tot meer verkrachting zou leiden.
Deze totale hypocrisie tegenstelling zou voor iemand met gezond verstand het bewijs moeten zijn dat het modern internet-feminisme niets met sociale gelijkheid tussen man en vrouw te maken heeft. Dus moest ik een kind hebben met een trans-gender problematiek, ga ik hem/haar van deze ideologie ver weg houden.
Neem je tijd en kijk eens naar een transgender die conservatief is, je zal vlug merken dat transgender zijn niet per definitie betekent dat je een social justice krijger moet worden die voor iedereen een moreel vingertje moet opsteken om iedereen zomaar klakkeloos alls van feministen moet geloven.