Discover Top Posts Tagged with #dag14

Popular Recent

Dag 14 schild Day 14 shield • Onvoorstelbaar hoe beweeglijk een schildpadden schild is. Unbelievable how mobile a turtle shell is. • • #day14 #dag14 #inktober #inktober2020 #shield #schild #schildpad #turtle #swimmingturtle #inkdrawing #linedrawing #inkart #lineart @juudsfoederer https://www.instagram.com/p/CGXpqG-hQGF/?igshid=q9y43tx1wprs

#day14 #dag14 #inktober #inktober2020 #shield #schild #schildpad #turtle #swimmingturtle #inkdrawing #linedrawing #inkart #lineart

#dag14-16/365 From the princess for a day in school as her birthday celebration with her classmates to the coldness of the weather and other activities in between. My baby is really having a great time in BHG during these days =) https://www.instagram.com/p/Bs89ZIWh3LFx55XVSc2kg76FSxG1qmwDxnYmkQ0/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=1bnxgiazkmmjn

#dag14

Yosemite National Park

#yosemite #dag14 #usa #roadtrip

Dag 14 - Kayleigh

Vanavond heb ik met mijn grote broer aan de telefoon gehangen. Hij vroeg me waarom vrouwenrechten zo een groot ding voor me waren geworden. Hij zei, erg terecht, dat ik toch altijd alle kansen heb gekregen die ik nodig had? Dat ik het toch hartstikke goed heb gehad? Hij heeft gelijk, ik heb alles gehad wat ik nodig had, alle deuren zijn open gezet en mijn persoonlijke ontwikkeling is nooit minder gestimuleerd dan die van mijn twee oudere broers.

Ik heb dan ook geen oneliner, ik heb geen simpel en eenduidig antwoord. Wat ik wel heb, zijn voorbeelden. Ik heb er, in een poging duidelijk te maken waarom ik een feminist ben, een paar van opgeschreven:

Er zijn avonden dat je tijdens het uitgaan constant in je billen geknepen. Ik ben eens in een kroeg door een groep mannen aan mijn haar getrokken, in mijn billen en in mijn borsten geknepen. Dit was één avond. Dit gebeurde in vijf minuten. Vrouwen reageren tijdens het uitgaan op dit soort dingen met: laat het gaan, laat maar. Dat is geen harteloosheid. Dat is een reflex, want deze shit gebeurt zó verschrikkelijk vaak.

Ik zat een keer met wat vrienden te praten over het bovenstaande, en vroeg ze of zij ooit zoiets hadden gedaan. Ik snap het gewoon niet, want als niemand van de mannen die ik ken dit zouden doen, wie zijn de jongens die het wel doen dan? Die vrienden reageerden dat ze nooit in billen hadden geknepen en dat nooit zouden doen. Natuurlijk wel gewoon als pubers in een drukke kroeg langslopen en jezelf tegen billen aandrukken, maar ja, dan ben je zo jong, en zo hormonaal, wat wil je?

Toen ik begon met werken ging ik vaak met een mannelijke collega van dezelfde leeftijd naar vergaderingen. Het is me vaak gevraagd, of ik misschien wilde notuleren? Ik weet nog de wanhoop die ik voelde, snapten ze dan niet dat ik hier ook als onderzoeker zat? Ik zei er weleens wat van. Maar ook heel vaak ook niet. Uit ongemak, of schaamte, of omdat mijn collega dapper zijn mond hield.

Er zijn nu twee soorten Lego. Wist je dat? Je hebt die Lego met losse blokjes, waarmee je dingen kunt bouwen, huizen enzo, volledige dorpen. Dat is voor jongens. Voor meisjes is er namelijk Lego Friends. Kun je niet veel in elkaar zetten, kun je een keer een sticker ergens op plakken, is het allemaal paars en roze.

Als je als vrouw een kind krijgt, krijg je 16 weken zwangerschapsverlof. Als man, krijg je drie dagen vaderschapsverlof. Drie. Dagen.

Ik heb na mijn middelbare school twee jaar in Sevilla in een Ierse pub gewerkt. Er is een keer een man binnen gekomen om een uur of 12 ’s middags toen ik net de pub open had gegooid. Hij bestelde niets, ging in een hoekje naar me zitten staren. En vertrok. Bleek dat die man had zitten masturberen (ik heb zijn sperma van de bank schoon moeten maken). Ik mocht nooit meer alleen in de kroeg zijn. Dat was een goede reactie van de eigenaar, maar het is natuurlijk achterlijk.

Deze lijst gaat door, en door, en door. Ik kan voor ieder voorbeeld de reacties opdreunen. Ja maar dat waren dronken debielen, dat is toch niet normaal. Ja maar kroegen zijn ook gewoon druk, dat is echt niet expres. Ja maar misschien was je mannelijke collega gewoon mondiger, en werkten jullie er wel even lang? Ja maar je kunt als meisje toch ook gewoon met jongens Lego spelen. Ja maar je kunt als nieuwe vader toch gewoon vakantiedagen opnemen. Ja maar die vent was duidelijk niet honderd procent.

Ja maar...

Ja maar.

#dag14 #Kayleigh #JaMaar #Feminisme

Dag 14 - Guido

Dossier 1032 – deel 2

Egbert volgt de beambte door een ingewikkeld gangenstelsel en probeert zijn best te doen niet op de mantel te stappen. Hij moet hem op de voet volgen doordat de gangen zijn gevuld met divers samengestelde groepen die spoedvergaderingen houden. Dit gebeurt niet in het geheim, er wordt niet gefluisterd, omdat men weet dat de cliënten – zoals ze hier worden genoemd – alleen met hun eigen zaak bezig zijn en voor de beambten bestaat alleen het proces. Ineens houdt de beambte stil voor een smalle nis in de muur. “U stapt de nis in en neemt de trap naar boven. Daar zal de koning u ontvangen.” Egbert zet een stap en ziet daar inderdaad een kleine opening die vanaf de gang niet zichtbaar was. Achter zich hoort hij de doffe voetstappen van de beambte die zich naar een nieuwe zaak haast. Hij gaat op zijn knieën zitten, kruipt door de opening naar het trappengat en kijkt verbaasd om zich heen. De treden van de trap zijn minstens vijf meter breed en lopen spiraalvormig omhoog tot aan een niet zichtbaar plafond. Hij stapt in rap tempo de treden op. Zijn zaak mag niet worden vertraagd door luiheid. Na enkele honderden treden begint hij vermoeid te raken en worden zijn stappen zwakker. Hij begint te vermoeden dat er opzet in het spel is. ‘Een moe lichaam, een moede geest’, zei zijn vader altijd. Maar het zal hem niet gebeuren dat zijn zaak wordt beslecht door een onscherpe geest. Hij vertraagt zijn pas en werpt een blik omhoog: nog steeds geen plafond. En net wanneer hij denkt aan het inlassen van een pauze stopt de trap abrupt. Hij staat voor een deur van cederhout, minstens tien meter hoog. De deur zwaait krakend open en er verschijnt een beambte in de deuropening die wenkt dat hij naar binnen mag komen. Hij stapt de kamer binnen en wordt in het voorbijgaan nog aangesproken door de beambte. “Zijne majesteit spreekt u hier aan met ‘zijne majesteit’ vergeet dat niet.” Opnieuw valt Egbert in verbazing, maar ditmaal niet door grootsheid of schoonheid, maar door leegheid. De kamer is minstens twintig meter in lengte en tien meter breed. In het midden van de kamer staat een tafel die nog niet de helft is van de tafels in de centrale hal. Achter de tafel zit een oude man, met een monnikskap over zijn hoofd, gebogen over een stuk perkament. Egbert vraagt zich af waar de koning is en blijft op een aantal meter van de tafel stilstaan. “Laten wij geen tijd verspillen Egbert”, zegt de man zonder van het perkament op te kijken. “Bent u de ko- eh ik bedoel zijne majesteit?” “U probeert uw verbazing in elk geval niet te verbloemen, maar inderdaad, dat is juist.” Er valt een korte stilte die Egbert graag wil doorbreken, maar hij weet niet hoe. “Nou waar wacht u nog op. Voor de draad ermee.” Hij schraapt zijn keel. “Ik ben hier omdat mij zwaar onrecht is aangedaan door soldaten uit uw legioen. Ze…” “Bespaar me alstublieft alle details. Er zijn nog meer zaken die om mijn aandacht vragen. Ik weet wat er is voorgevallen. Uw vrouw en dochter zijn door mijn soldaten verkracht. Uw dochter was uitgehuwelijkt en u zou dus een bruidsschat ontvangen, maar de bruidegom heeft zich teruggetrokken. Dat weet ik. Nu wil ik van u weten hoe wij deze zaak op kunnen lossen.” “Ik wil gerechtigheid.” “Gerechtigheid zult u krijgen, maar de vraag is op welke manier. Goed. Ik geef u twee keuzes. U kunt kiezen voor straf. Zodra u zich hiervoor uitspreekt zal ik de verantwoordelijken voor de misdaden laten arresteren en verhangen. Vandaag nog. U kunt ook kiezen voor een financiële vergoeding. In dat geval zal ik mijn beambten een aantal kruiken water op deze tafel laten plaatsen. Het gewicht van het water dat u drinkt krijgt u uitgekeerd in goud. U zult het paleis uitlopen als een rijk man.” “Water”, hijgt Egbert. “Goed, zoals u wenst.” De koning klopt tweemaal met zijn zegelring op de tafel. Twee beambten lopen de kamer binnen en zetten een viertal waterkruiken op de tafel. Egbert zet een van de kruiken aan zijn mond en opent zijn keel. Hij denkt aan zijn vrouw en dochter. Aan de soldaten. Hij denkt aan een tweede stal. Twee honderd extra koeien. Hij denkt aan een andere vrouw, andere dochter. Aan water. Aan mensen die het bestek voor hem klaarleggen. Aan knechten. Aan de vierde kruik. Aan extra water. Extra goud. Aan de zesde kruik die geen kans krijgt om op het tafelblad te worden gezet. Aan de koning. Zijne majesteit. Hij is de koning. Egbert. En kijkt naar boven. Hij ziet geen plafond. Alleen een vage duisternis die steeds scherper wordt. Totdat niets meer scherp is. De koning wenkt zijn beambten. “Voeg hem toe aan dossier 1032. Notitie: zaak gesloten.”

#proza #nederlands #dag14

Dag 14 - Gijs

Bonk

Ze danst alsof er niemand kijkt maar iedereen kijkt. Ook ik kijk. Zij kijkt niet, of toch niet naar mij of naar iedereen. Ze danst. Ze danst in de zwerm lichtvlekjes die rondjes door de ruimte vliegt. Ze danst in het kruisen van de rode en gele bundels. Ze danst in de geurloze rook. Ze danst op het gedaver van de grond en de muren. Ik studeer, observeer haar en doe, minimaal, haar bewegingen na. Bonk, linkervoet opzij. Bonk, linkervoet terug. Bonk, rechtervoet opzij. Bonk, rechtervoet terug. Bonk, herhaal. Rechte rug, handen niet te hoog, geen rare gezichten trekken. Bonk. Bonk. Bonk. Soms stopt ze, of wordt ze even kalmer. Meestal voel ik dan geen bonk, maar ik denk dat zij wel iets hoort. Ze wordt altijd heel wild als de bonk terug komt. Ik ben altijd te laat als de bonk terug komt. Ik ben bang dat als ik naar haar toe ga om te dansen de bonk plots verdwijnt. Dan sta ik daar, verloren wachtend op de bonk die ik ga missen. En misschien, misschien probeert ze wel te praten. Wat moet ik dan.

#Nederlands #proza #dag14 #Gijs