Bazen insan yok olmak ister. Sessizce gitmek her yerden herkesten. Görülmediği her yerden varlığınıda alıp yokluğa karışmak ister. Çünki yok olmak görülmemekten daha az acıtır.
Bu bazen çığlığın en sessiz halidir. Yaşarken unutulmuş olmak en derin kayboluştur belki de. Kendi içine gömülmek kendine geri dönmenin en yalın başlangıcıdır.
Ama yinede bazen o sessizliği biri duysun istersin. Biri " neredesin?" desin istersin. Unutulmuşluğun içinde bir ses bir iz bulsun seni.Belki de aslında istediğin yok olmak değildir. Yok olduğunda seni arayacak birinin olup olmamasıdır. Ve en büyük yara yokluk değil, farkedilmemektir.












