Πόσο πολύ έχει εκλείψει ο ρομαντισμός στις μέρες μας;
Βγήκα με έναν αγόρι που γνώρισα από κοινή μας παρέα πρόσφατα και στο δεύτερο "ραντεβού" γύρισε και μου είπε ότι του αρέσω πάρα πολύ. Πραγματικά μου ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι. Σκέφτηκα "too soon". Εχω άδικο;
Και προχθές βγήκα με ένα συμφοιτητή μου να γνωριστούμε από κοντά και με αυτόν, μιλούσαμε απτην αρχή του ακαδημαϊκού έτους είναι η αλήθεια αλλά λόγω συνθηκών δεν είχε κάτσει να βρεθούμε μέχρι πρότινος. Ψηλός, γοητευτικός, με γαλανά μάτια.. Μέχρι που όταν ήρθε η ώρα να το διαλύσουμε με σταματάει, πιάνει ελαφρά το χέρι μου και πάει να με φιλήσει. Απομακρύνθηκα προφανώς γιατί και πάλι σκέφτηκα "too soon". Ντράπηκε βέβαια και απλά του είπα να το πάμε αργά.
Δεν καταλαβαίνω γιατί θέλουν να προχωράνε τόσο γρήγορα. Γιαυτό οι σχέσεις δεν κρατάνε και πληγωνόμαστε. Γιατί δεν παίρνουμε χρόνο να γνωριστούμε πραγματικά με τον άλλο, ζούμε την ψευδαίσθηση του ενθουσιασμού παρομοιάζοντάς τον με έρωτα και καταλήγουμε να τρώμε τα μούτρα μας. Δεν χρειάζεται όμως ρε παιδιά, καθίστε να γνωρίσετε πραγματικά τον άλλον κι αν είναι γραφτό να είστε μαζί στο τέλος θα είστε. Δεν χρειάζονται βιασύνες.
