#edsa40

[sinigangnextdoor]

today is a special day/holiday. if you think otherwise, you are discrediting over two million filipinos who stood up and fought against injustices of the government and a dictatorial president. they are the reason we are a democratic country today, why we have our freedom. don't let history be "corrected" or revised. it is all recorded and documented. don't be fooled. never forget. never again.

EDSA 40th Anniversary.

[cceanvvaves]

before the 25th ends - the Filipino people need another wake up call and a reminder of past mistakes. Do Not Let It Happen Again

[upismediacenter]

Opisyal na Pahayag ng UPIS Media Center sa Ika-40 Anibersaryo ng EDSA People Power Revolution

Apat na dekada matapos ang People Power Revolution noong 1986, hindi pa rin tapos ang martsa ng mga Pilipino sa pakikipaglaban para sa mga karapatang-pantao.  

Napatalsik man ng sambayanan ang diktador noon pagkatapos ng matapang na pagkakaisa at pagpoprotesta, lantad pa rin ang inhustisya sa bawat sulok ng ating bansa hanggang ngayon. Makikita ito mula sa mga kinurakot at palpak na pampublikong imprastraktura na mismong nararanasan ng UPIS, hanggang sa kawalan ng pananagutan ng pamahalaan. Kabilang dito ang hindi pa rin tuluyang pagbabalik ng bilyon-bilyong ninakaw na yaman ng Rehimeng Marcos.

Dagdag pa, tatlong magkakasunod na taon nang minamaliit at itinatanggi ang halaga ng anibersaryo ng EDSA Revolution, sa pamamagitan ng pagtrato dito bilang isang “Special Working Holiday” lamang ng administrasyong Marcos Jr.

Sa kabila ng mga ito, nagsisilbing bukal ng inspirasyon ang mga protestang-bayan, tulad ng nakaraang Trillion Peso March, para sa mga susunod na henerasyon na kalampagin ang bulok na sistema.

Sa ngalan ng pag-alala sa mga sakripisyo ng ating mga bayani noon, ating isabuhay ang diwa ng EDSA People Power Revolution, tulad ng sinisimbolo ng Trillion Peso March at ng iba pang mga kilos-protesta. Ang masidhing pagkakaisa ng sambayanan para ipaglaban ang katarungan at kapayapaan ay lubos na kinakailangan sa kasalukuyan. Bilang mga estudyante, huwag tayong manahimik; sa halip ay patuloy nating pag-usapan ang mga kontemporanyong isyung panlipunan sa loob maski sa labas ng ating mga klasrum. Pangatawanan natin ang motto ng unibersidad na “Honor and Excellence, in the Service of the Nation,” at hayaang magsilbing kasangkapan ang edukasyon sa pagkamulat ng sarili at ng kapwa. 

Hindi lang apat na araw ng People Power Revolution ang tumapos sa Diktaduryang Marcos. Bunga ito ng maraming taon ng pakikibaka laban sa pang-aabuso sa ating demokrasya at karapatang pantao. Sama-sama nating ituloy ang martsa—manindigan para sa ganap na katarungan at panagutin ang mga dapat na managot.

[tfblovesmusic]

Wishing my compatriots down in the cities (municipalities in Metro Manila; nearby Tuguegarao, Cagayan; etc.) a peaceful and safe Trillion Peso March today. Am commemorating it (and the 40th anniversary of the People Power Movement) with Libera's wonderful rendition of the national kundiman.

[popcornbutterfly]

Pag-aalaala (Official Music Video)

[popcornbutterfly]

Various Artists - Handog Ng Pilipino Sa Mundo (Official Music Video)

[sonlagrasrees]

EDSA at 40 bukas ang magpapanting sa tenga at diwa ko. Bukas, sasama ako sa ilang daang kabataan at mamamayan na magtutungo sa EDSA shrine para magpakita ng lakas ng taumbayan at magpaalala sa mga nakaupo na sila ay maaari at talaga nang sisingilin ng nagkakaisang taumbayan. Maraming magsasalita at magpapahiwatig ng galit at paniningil kay Marcos at Duterte sa kanilang pagsentro sa entablado at paghawak ng mikropono habang nagpapaalala sa diwa ng EDSA ng pagkakaisa ng mga Pilipino para makapagpatalsik ng sukab na presidente at ng kaniyang pamilyang masama rin, nang hindi gumamit ng dahas at rosaryo at mga rebulto ng Diyos at santo lamang ang dala. Maraming mga kasama ang hahawak ng mga plakards na may panawagan ng lahat ng api at pagpapanday ng mas mabuting bukas. Lahat na dadalo sa pagkilos bukas ay nag-aasam ng pagbabagong wagas para sa lahat ngunit higit lalo sa mga nasa laylayan.

Hindi ko alam kung bakit ako sasama. Ang dami kong problema. Si papa ay nasa ospital. Hindi na ako nakakapagbasa ng readings dahil sa kung ano-anong distractions. Masama ang loob ko sa mga pamilya. Hindi ko alam paano magsimula maghanap ng trabaho. Napakarami. Ayaw ko sa katawan ko. Iniisip ko pa lang ang mga magaganap, nagagalit at napapagod na ako. At sa usapin ng mga abstraktiko, hindi ako siguro kung masyado ko lang bang pinapalawig o pinalalapit ang pagkakaugnay ng buhay ko sa mga kaganapang politikal at pambansa. Kung paano ba ako maapektuhan ng pagdiriwang ng pesteng EDSA na yan. E wala naman na yang halaga. Ferdinand Marcos na ulit ang pangalan ng presidente. Si Sara Duterte na ulit ang magdedemonyo sa Pilipinas sa nalalapit na hinaharap. Si Rodrigo Duterte ay pinagluluksaan na ng mga satanista niyang tagasuporta. Wala nang halaga na ipagdiwang pa ang EDSA dahil hindi na karapatdapat ang mayorya ng mga Pilipino na paglingkuran. Mas mainam pang ibuhos ang lakas sa mga mas malalapit na komunidad. Wala nang pag-asa ang buong Pilipinas. Iniisip ko lang lagi. Paano kaya kinakaya ng mga aktibista at organisador na araw-araw bakahin ang impyernong bansang ito. Malamang ay makakasalamuha nila ang mga abang pesante, magsasaka, manggagawa, atb. Kaya siguro nila ipinipilit na baguhin ang lipunan. Pero iniisip ko lang, kung karapatdapat bang paggugulan ng pansin at pagod ang Bayang ayaw naman matuto at turuan at tulungan. Bayang isinusuka ang mga itelektwal. Hindi ko gustong sayangin ang buhay ko sa pagbabago ng lipunang ayaw naman sa akin. Bilang isang baklang mahirap na mula sa probinsya. Bilang isang mag-aaral sa isang mahusay na pamantasan. May mga pribilehiyo ako na nais ko sanang namnamin at sarilinin. Alam kong mali ito. Mali lahat ng ito.

Ngunit