#fireismylove

[singularitatems]

A na jesień znów zwiędniemy,

ku senności cichutko pomkniemy,

jak szare bloki niczym Szklane Domy

zdążymy uciec we wszelkie strony.

I znów opadną nam liście,

przyjmą formę barwnych kolorów,

relacje zamienią się w fikcje,

pełne halloweenowych pozorów.

A wieczory coraz bardziej wczesne,

sprawiając wrażenie mroczności,

ciemność zawita dosyć pewnie,

na bujanym fotelu się rozgości.

A na jesień znów zwiędniemy,

by razem móc się starzeć,

tak jak na sen zimowy znikniemy,

więc już cicho bądź - lepiej nam światło zaświeć.

[singularitatems]

Podaruj mi ten oddech,

te parę wdechów

jakby miał być to ostatni raz

na moim bezdechu.

Nim odbierze mi to los,

daj ujrzeć tamto miejsce

i ten cichy, spokojny głos

nim ostatni płatek zwiędnie.

[singularitatems]

teleskop

-

obserwuje odległości

między punktami

naszych oczu

zagubionych wydarzeniami

[singularitatems]

ogień i woda

-

dolewam ognia do wody

a niby przecież tak

to nie działa

więc

dolewasz mi

swojej wody

do mojego

piekielnego ognia

choć mówili

przeciwieństwa się nie przyciągają

[singularitatems]

świecie

-

I czy jutro rzeczywiście nastanie?

Czy przygotować się na

pożegnanie?

I czy znów opuści nas nadzieja?

Czy nastanie wiara i nadejdą

nowe, lepsze złudzenia?

I czy będziemy bezpieczni?

Czy zastraszani przez wiadomości?

czy znowu

czekają nas

zabijające szczęście

wiadomości?

[singularitatems]

dłoń

-

miała delikatne dłonie

jedwabną skórę

czuły dotyk

raczej

nieprzygotowany

na życia próbę

[singularitatems]

odejdź

-

odejdź

wypowiedziała na głos

zostań

krzyczało serce

odejdź

wykrzyczała ponownie

a niewypowiedziane słowa

dalej milczały

[singularitatems]

jestem zamkniętym w sobie pączkiem kwiatu

kopułą myśli zablokowaną na hasło

i pędzącą

tylko że nigdy nie wiadomo gdzie

jestem porcelaną

na tyle delikatną

że wystarczy zbyt chciwy ruch

a zbijesz mnie na kawałki

jestem czymś nieprzewidywalnym

moje nastroje zmieniają się tak szybko

jak miesiące i pory roku