singulariitatems

zrobić ci kawe czy nadzieje?

[singularitatems]

dlaczego chwytasz tak mocno za serce, jeśli nie chcesz kochać?

[singularitatems]

czerwone wino

-

Nosiła czarne ubrania,

usta zdobione czerwienią,

ogniste włosy ciągle chowała,

sięgała do wszystkiego pamięcią.

W dłoni trzymała książkę,

ukrywając każdy cień,

uśmiech jej zakrywał spojrzenie wątłe,

choć życie pełne było cierń.

Serce na dłoni miała,

zielone przepełnione lasem oczy,

każdą łzę chowała,

jakby ktoś miał ją zaraz odkryć.

Lubiła uciekać w nieznane,

niby spokój ją okrywał,

tu wino na kartce rozlane,

czerwieni jej ust pozmywał...

[singularitatems]

Truję się przecież tym powietrzem

i chciałabym na chwilę wrócić do czasu, gdy

wszystko miało znaczenie, ale było przekleństwem,

powiewem wiosny, być może świeżości

cichych szeptów między słowami

śpiewem skowronków ukrytym w tej ciemności

naszych niedopowiedzianych zdań, wymówek, niekończącymi się końcami

wypartymi przez Twoje istnieje w "męskości".

Truję się dymem przelatującym przez moje palce,

duszę się, wołam o pomoc, chociaż nie chcę jej,

poradzę sobie dzielnie sama w mojej wyuczonej już masce,

chyba następnej wiosny byłoby lżej?

[singularitatems]

wrzask

-

Krzyczę cicho milcząc,

próbować, nie próbując

w świetle wrzasku zniknąć,

niemym krzykiem wsłuchując.

Milczę głośno krzycząc,

łagodząc spokojny chaos,

nieposkładanie żyjąc,

nastrojem niczym patos.

[singularitatems]

Semantyka serc

Za Tobą ukradnę cudze spojrzenia

pobiegnę w ogień,

gdy przecież tylko będzie trzeba

utrzymać tej miłości płomień.

Rozedrę swoje dawno wyszarpane serce

i zabiorę z nieba cały gwiazdozbiór,

bylebyś czuł, że za Tobą pobiegnę,

dosięgnę gwiazd, zmienię się w popiół.

Pomknę przez zamglone łąki,

szukając tam zdruzgotana Ciebie,

choć smak Twej miłości gorzki,

udźwignie to chyba serce lekkie.

[singularitatems]

poeci cierpią

na choroby

pokryte ciernią -

asteniczne osoby

za furtyną kryją

swoje puste kartki

cicho żyjąc

na dnie niby martwi

dusza artysty

niezauważonego dzieła

nie widzą wszyscy

tego samego nieba

szerzej serce otwarte

na stukot długopisu

słowem rozdarte

w starzejącym się notatniku

[singularitatems]

ona

-

Miała serce na dłoni,

gotowe by każdego chronić,

w sobie rozbrajającą nieśmiałość

i taką z bólu bezradność.

Miała w sobie jasną duszę,

wszystko takie poniekąd kruche,

przejrzyste na różne sposoby,

ujęte niczym te porcelanowe ozdoby.

[singularitatems]

inny Leśmian

-

,,Gdybym spotkał Ciebie znowu pierwszy raz

W innym sadzie, w innym lesie

Może by inaczej zaszumiał nam las, wydłużony mgłami na bezkresie"

Gdybym spotkała Ciebie znowu pierwszy raz,

W innym momencie, w innym miejscu,

Może by inaczej rozłożyło się słońce na niebie, pokryte lżejszymi chmurami.

A wtedy spróbowałabym odkryć Cię we wszystkich Twoich zakamarkach, spragniona dowiedzenia się czym jest Twoja dusza.

I może rzeczywiście by upadły z tych naszych przecież zamkniętych ust jakieś inne słowa, jakieś inne przemyślenia.

A wtedy pomknęłabym daleko badając Twoje wnętrze, przeszywając je inaczej, z chęcią dowiedzenia się co w danym kawałku leży.

[singularitatems]

sny

-

Stoję nad przepaścią,

gdyby tylko decyzja

uchronić miała przed męczarnią,

tego bólu się pozbycia.

A to przecież sen,

wielokrotnie powtarzalny,

czy to ma jakiś cel,

że jest on ciągle odtwarzany?

Marzenia senne,

nieświadomość konfliktów,

treść ukryta błędnie,

przerwanych we śnie odcinków.

[singularitatems]

To twoje wiersze?

Tak:)

[singularitatems]

Jutrzenka

-

Pędź bez żadnych zmartwień,

zostawiając za sobą stukot kopyt,

dosięgaj tych małych i ogromnych marzeń,

jakbyś w galopie swym czuła niedosyt.

Jesteś tym cichutkim świtem,

pomykającym na tle porannego nieba,

jakby Ciebie zrobiono mitem,

tak idealnie nieidealna - niby rzeźba.

I w oczach zachowuj tę dobroć,

widać w nich przecież coś więcej,

tu wrażliwość, a zaraz ta skromność,

zauważasz małe czyny prędzej.

Dotrzyj tam, gdzie Ci bezpiecznie,

przecież już zdobyłaś te większe szczyty,

niech serce Twoje do wybranej duszy dobiegnie,

wtedy rzecz jasna ono pięknie błyszczy.

[singularitatems]

A na jesień znów zwiędniemy,

ku senności cichutko pomkniemy,

jak szare bloki niczym Szklane Domy

zdążymy uciec we wszelkie strony.

I znów opadną nam liście,

przyjmą formę barwnych kolorów,

relacje zamienią się w fikcje,

pełne halloweenowych pozorów.

A wieczory coraz bardziej wczesne,

sprawiając wrażenie mroczności,

ciemność zawita dosyć pewnie,

na bujanym fotelu się rozgości.

A na jesień znów zwiędniemy,

by razem móc się starzeć,

tak jak na sen zimowy znikniemy,

więc już cicho bądź - lepiej nam światło zaświeć.

[singularitatems]

Podaruj mi ten oddech,

te parę wdechów

jakby miał być to ostatni raz

na moim bezdechu.

Nim odbierze mi to los,

daj ujrzeć tamto miejsce

i ten cichy, spokojny głos

nim ostatni płatek zwiędnie.

[callmenyxia]

"Ma w sobie rozbrajającą nieśmiałość i taką bezkresną samotność, które każą jej ciągle się uśmiechać."

Ilona Wiśniewska

[singularitatems]

paliła znów tego papierosa

przymykając delikatnie powieki,

z jej ust wydobywała się proza,

gubiła duszę w nędznej poezji.

a to było wszystko, co to serce przecież pokrzepi

[singularitatems]

po co

żyć, śmiać się,

płakać i udawać,

skoro jesteśmy raczej

nieskorzy miłości dawać.

[singularitatems]

dzień zakrywa noce

-

A dzień zakrywa noce -

choć w snach inny świat,

więc zaśnijmy już może,

nastanie dla nas lepszy czas.

A dzień zakrywa noce -

choć w nocy nastaje cisza,

więc dotykają po ciele emocje,

samotność wtedy Tobie tak bliska.

A dzień zakrywa noce -

choć dusza lekko zbita,

nie odnajdzie się na drodze,

bo droga ta to bitwa.