#gary crew

[iklees]

De bushkinderen / Gary Crew

In een stadje in de Australische outback wordt een gouddelver vermoord. Zijn twee kinderen, die mogelijk weten wie de dader is, zijn in de bush verdwenen en laten zich niet vinden. Totdat na een aantal weken één van de twee, een meisje van 16-17 jaar, wordt opgepakt als ze ergens eten probeert te stelen. Ze is verwilderd en bang, en vertrouwd niemand. Ze wordt opgevangen bij de plaatselijke dokter en zijn gezin. Kimmy, de zoon van de dokter en zijn oudere zus Julia maken het van dichtbij mee. Kimmy weet met lezen en tekenen een band op te bouwen met het meisje Leena.

'Is dat waar? Heb je iedereen verteld over gisteravond?' Ik knikte, ik voelde de tranen al branden. 'En heb je er nog een hoop bij gefantaseerd over slagtanden en klauwen en kinderen die rennen als een hond?' 'Over slagtanden heb ik niks gezegd,' pruttelde ik. 'Kim, zei ze, waarom heb je dat gedaan? Ik heb je nog zo gewaarschuwd dat er roddels konden van komen. Maar wat jij gedaan hebt is erger. Veel erger. Klauwen, in godsnaam. Waar heb je die onzin vandaan?' Even wilde ik Keithy de schuld geven. Ik had het tenslotte niet allemaal in mijn eentje verzonnen - ik had het eerst van hem gehoord. Maar ik wist dat het niet zijn schuld was, dat het net zo goed kwam door de duisternis en dat kanten gordijn dat wapperde en het maanlicht dat over het bed heen viel. 'Het spijt me,' zei ik, terwijl ik de tranen over mijn wangen voelde rollen. 'Dat was stom van me. Gewoon stom. Dat zegt Julia ook altijd.' Haar uitdrukking werd er niet zachter om. 'Nee, zei ze, 'dat was niet stom, maar slecht. Slecht en onverantwoordelijk. Slecht omdat je het had over het leven van iemand anders die je daarmee kwetste. En onverantwoordelijk omdat ik je uitdrukkelijk gezegd had er niet over te praten. Ze ging zitten en pakte over de tafel heen mijn hand vast. Ik begon nog harder te huilen. Ik vond het ver schrikkelijk dat ik mijn moeder pijn had gedaan.

Het verhaal gaat vooral om Kimmy en zijn rebelse zus Julia, waarbij met name voor Kimmy de toestand met de bushkinderen een belangrijke periode in zijn ontwikkeling vormt. Het is een boek voor wat oudere jeugd, dat lekker wegleest; een beetje mysterie, maar niet echt suspense, en met de ik-figuur van Kimmy een interessante verteller.

[booksandwords]

The Viewer by Gary Crew. Illustrated by Shaun Tan

Read Time: <1 Day Rating: 5/5

The quote: He slipped the first disc into the machine and held it to his eyes. He pressed the lever at the side. There was a click which echoed ominously, like the sound of a lightning strike, and in an instant the darkness was gone. — Tristan

This is a creative and pleasing book. Gary Crew's writing style is well-paced for the story. The groundwork for the story has long paragraphs as Tristan is introduced to the reader and he finds the Viewmaster. After Tristan finds and picks up the Viewmaster the paragraphs become shorter eventually almost the point of choppy as circumstances change. The language isn't always the most simple but it is descriptive. The story starts as the main and really only character Tristan is born then jumps to him in his teens. During his exploring a junkyard he finds a latched and sealed box, opening it he finds a Viewmaster and three discs. The second half of the story is what Tristan sees on the discs. The ending is perhaps bittersweet.

Shaun Tan's art is as always sensational. It works perfectly with Crew's wording enhancing and adding to rather and just accompanying the story. The second half of the story is focused on the art. The art within the cells of the discs tells the history of the human race. The art in these cells is almost mindblowing in its detail and variety. The colouring is so beautiful, mostly realistic but some are slightly off but it is all perfect. But it's not all about the cells its all the details around them which I won't go into. Earlier in the book when the reader first meets Tristan the colouring is vastly different, it's bright and white spaces befitting the child focus. The junkyard is smartly done it's all orange scales. As with all Tan work there is an insane amount of detail that you will always find something new. Together they tell a story of exploration and history in a way only they can. It is just beautiful. But I will say I was always going to love this I have never read a Shaun Tan I wouldn't recommend to everyone.

I could have reviewed this as a children's book. With an age recommendation of middle primary; an art style of detailed drawn; theme of inquisitiveness and history; the setting of a child space. But to me, this is a book this a book that is as valuable for adults. This is true to the style of both Gary Crew and Shaun Tan. Both of them create works that can be read by all. Where more details are seen as the reader gets older. If a teacher wanted to use it in a lesson with older students there is potential for a thought exercise about whether they would do what Tristan did. And the cost of inquisitiveness. Crew and Tan have worked together since The Viewer, publishing Memorial in 1999.

[bunyip92]

🍫

[bunyip92]

hey this book has haunted me since primary school?

and haha guess what? it’s still terrifying????

i think it’s because it’s frightening to live in world where you don’t know the rules, but everyone else does and they’re just looking at you. that page in the middle where you’re turning the book upside down is creepy as HECK and i kept having to turn back to it because i couldn’t put my finger on WHY.

hm, i’m not saying this right but my point stands: book = scary.

[abcofreading]

Steven Woolman

[talesfromoutersuburbia]

Shaun Tan - Force of evil

[the-final-sentence]

[For out of the death of the past comes the birth of the future, and that has ever been the way.] Naturally.

Gary Crew, from The Boy Who Grew Into A Tree

[r-um-blog]

so I'm reading this book called the Truth About Emma by Gary Crew, i kind of hate the two main characters but yet I still continue to read it and am enjoying every word. Its a cleverly written book but fuck the plot overall and the characters are so irritating, why do i waste my life on such things?