#gerda blees

[haveyoureadthisbook-poll]

Have you read We Are Light by Gerda Blees (orig. Wij zijn licht, 2020)?

yes

no

I didn't finish it

I've never heard of it

Voting ended onOct 5, 2025

[literatuur-uit-de-lage-landen]

Tongbreeksters

Die nacht hadden ze het over God en de grenzen van de deeltjesfysica degene die goed kon rekenen deed mosterd op haar kaas en beaamde dat er tot nu toe altijd vergelijkingen onopgelost gebleven waren maar ze zag toch geen verband met de gedachte dat daar iets of iemand met of zonder dobbelstenen achter zat.

Degene die haar fantasie niet in bedwang had zei de leegte waar jij over praat ziet er behoorlijk gevuld uit, getallen en kleine bloemblaadjes dwarrelen met allemaal dezelfde werkelijkheidswaarde naar beneden, sterrenregens vallen op gezette tijden en is dat onverklaarbare onder het verklaarbare niet op zich het bovenaardse al een beetje?

Allebei hielden ze het steeltje van hun wijnglas als een strohalm in hun hand en degene die moe was zakte onderuit en zei mijn hoofd wordt te zwaar voor mijn nek en wil je me dat kussen even aangeven en toen ze de volgende dag tegen elkaar aan ontwaakten waren ze het eens dat hun tongen ook toen ze struikelden tot wonderen in staat waren gebleken.

- Gerda Blees || Dwaallichten

[literatuur-uit-de-lage-landen]

Aan de andere kant

Misschien is het zo dat je in je hoofd een groot verhaal van dekbedveren en oordopjeswas aan elkaar geplakt had toen je in de lift besloot te stappen

of had je zoveel licht ineens afgegeven dat je anders ook vanzelf was uitgedoofd of doorgebrand

maar aan de andere kant is vanzelf niet hetzelfde als zelf het dak aflopen een stap verder dan de rand

misschien is het ook zo dat je beter geen al te zware woorden kunt gebruiken in een gedicht over iemand die dood is

maar aan de andere kant maakt het gewicht uiteindelijk niet uit als je maar lang genoeg valt bereik je vanzelf een constante snelheid en meteen daarna de grond

de ruimte waar je was is hier gebleven.

- Gerda Blees (Dwaallichten)

[literatuur-uit-de-lage-landen]

je moet je zwakheid tonen en tegelijkertijd mooi en zongebruind zijn

maar soms voel ik me als de man met elke dag dezelfde grijze regenjas en elke dag hetzelfde ongewassen haar

dit is er aan de hand als mijn douchewater eindelijk warm is draai ik de koude kraan steeds verder dicht ik ben een kikker die nog net op tijd de pan verlaat voordat het kookpunt wordt bereikt

overdag sta ik stil bij elk stoplicht en kijk hoe het op rood, op groen en weer op rood gaat en ‘s nachts praat ik met kinderen die niet meer kunnen praten over alle jaren die ik voor ze in moet halen

soms val ik midden in mezelf uit elkaar terwijl niemand het aan me ziet - ik ben een ziekenwagen zonder wielen, draag mezelf naar huis op een brancard mijn maag draait rondjes als een gillend zwaailicht maar ik zwijg en de mensen denken dat mijn stilte een serene is.

- Gerda Blees (Dwaallichten)

[gonzabasta]

GONZA's review of Noi siamo luce

3/5: Una storia di una tristezza tale che quasi passava inosservata, distratta com'ero dal modo in cui é stata raccontata. "Noi siamo la not

[iklees]

Wij zijn licht / Gerda Blees

Wat onze bewoners betreft, sinds de andere drie bij Melodie zijn ingetrokken, sinds ze met zijn vieren wonen, lijkt de eenzaamheid tussen onze muren ook wel verviervoudigd. Waar Melodie vroeger in haar eentje monotone melodietjes humde, doen ze dat nu vierstemmig. Waar ze vroeger in zichzelf of tegen de telefoon klaagde over de losgezongen toestand van de maatschappij, praten ze daar nu samen over. Waar ze vroeger in de spiegel keek en glimlachte in een poging zichzelf aardig te vinden, doen ze dat nu naar elkaar, en naar hun fotocamera. En hoewel ze vaak genoeg hardop zeggen hoe aardig ze elkaar vinden, hoewel ze wekelijkse momenten hebben ingepland waarop ze elkaar vertellen waarom ze zo blij zijn met elkaar, kunnen zelfs wij, toch maar een eenvoudig jarentachtighuis, van hun gezichten aflezen dat meer dan de helft van wat ze zeggen gelogen is. En elke dag gaat er wel iemand op de bank liggen en huilt, of schopt zijn voet kapot tegen de buitenmuur. Wij zijn de plaats delict. Maar welk delict, kun je je afvragen. De politie zoekt naar sporen van verwaarlozing, van dwang om een hongerdieet te volgen, van nalatigheid. Wij hebben een andere misdaad in gedachten. Wij verdenken de bewoners van woongroep Klank en Liefde ervan dat ze elkaar gevangen hebben gehouden in een kooi van eenzaamheid. En Elisabeth heeft zichzelf bevrijd.

Na de dood van Elisabeth worden haar zus Melodie en medebewoners Muriel en Petrus in hechtenis genomen. De schrijfster vertelt vanuit het perspectief van dingen — zoals het plaats delict, een pen, twee sigaretten, de twijfel — hoe het leven van de vier was tot aan die nacht en hoe de drie overblijvers dat ieder voor zich ervoeren. De verschillende en ongebruikelijke gezichtspunten leveren een mooi en beklemmend verhaal op. De schrijfster werd geïnspireerd door een ware gebeurtenis, maar geeft nadrukkelijk aan dat dit niet meer was dan inspiratie.

[haarlemupdates]

Citybooks Haarlem: ‘Horen, zien en schrijven’

Citybooks Haarlem: ‘Horen, zien en schrijven’

Op woensdagavond 22 september is Sulaiman Addonia te gast in de Bibliotheek Haarlem Centrum. De Eritrees-Engelse schrijver zal dit najaar als writer in residence in de stad verblijven. Abdelkader Benali interviewt Addonia; Joni Zwart gaat daarna met Gerda Blees en Addonia in gesprek over verschillende manieren om de wereld te observeren. Aanmelden Je kunt ‘Horen, zien en schrijven’ zowel in de…

View On WordPress