seen from China
seen from China
seen from China
seen from United States
seen from Australia
seen from Türkiye
seen from Finland
seen from China
seen from Belarus
seen from United States
seen from Belarus
seen from India
seen from France
seen from Maldives
seen from Singapore
seen from China
seen from China
seen from China
seen from Russia
seen from United Arab Emirates
Apéro Tronchiennes steunt Steunwielekes4Zambia
“Niet iedereen van ons kan grote dingen doen. Maar we kunnen kleine dingen doen met grote liefde”, zijn wijze woorden van Moeder Teresa, één van mijn waarden in dit mooie leven.
Elk jaar opnieuw wil ik me inzetten voor een project van mensen uit mijn onmiddellijke omgeving . Ikzelf haal geen voldoening uit het steunen van nationale of internationale projecten. Ik vind het al te gemakkelijk om…
View On WordPress
THINK LIMITLESS And see Monday as an opportunity for new possibilities - - - #monday #maandag #lille #france #frankrijk #newweek #opportunity #mogelijkheden #nieuwekansen #nieuweweek #limitless #grenzeloos #nolimits #geengrenzen #lifeyourlife #leef #yolo #genietvanelkedag #genietvanhetleven #live #enjoy #enjoylife #behappy #takeaction #onderneem #gaervoor #goforit #traveler #reiziger #ilovetravel (bij Lille, France)
‘Eerde Grenzeloos’ Preview
Liefde is...
Met je lijf op een andere plek zijn, maar met je hart bij je geliefde
Hoofdstuk 9
Normaal gezien probeer ik hier elke week een nieuw hoofdstuk van 'Grenzeloos' te publiceren, maar wegens tijdsgebrek zit ik momenteel met enige vertraging bij het schrijven. Wanneer het volgende hoofdstuk hier dus te lezen valt, is niet helemaal duidelijk, maar ik doe m'n best!
Tot binnenkort en bedankt voor jullie begrip!
Hoofdstuk 8
10 januari 2011. Het is muisstil op kot en toch kan ik me niet concentreren op m’n cursus filmgeschiedenis. Ik blijf maar staren naar dat ene blad, maar heb nog steeds geen idee wat ik nu al drie keer opnieuw gelezen heb.
“Komaan, Thomas. Nog heel eventjes volhouden! Binnen een half jaartje kan je die rottige filmschool vaarwel zeggen. Nog twee examenperiodes en that’s it.”, probeer ik mezelf op te peppen.
Na twee jaar studeren aan de oudste filmschool van het land, heb ik een maand geleden besloten om de filmwereld achter mij te laten. Na talloze teleurstellingen, achterbakse persoonlijkheden en arty-farty-wannabe’s, heb ik besloten om een andere passie achterna te gaan: themaparken. Als liefhebber van parken als Animal Kingdom, Island Of Adventures, Europa Park, Phantasialand of Tokyo Disney Sea wil ik alles geven om mijn droomjob te realiseren: compleet nieuwe werelden creeëren waarin mensen zich amuseren zoals nooit tevoren. 360° leefwerelden bedenken en opbouwen waarin bezoekers zonder zorgen zichzelf kunnen vermaken. Topjob, lijkt me! En dus heb ik ook gekozen om vanaf volgend schooljaar over te gaan naar een andere hogeschool waar ik de richting ‘marketing’ zal volgen. Nog heel eventjes doorbijten en ik kan mijn dromen gaan waarmaken van idee tot effectief product! Was het al maar zover….
Maar goed, we zijn in het ‘hier en nu’ en nu moet ik echt wel blokken. Ik heb binnen enkele dagen examen, en ik krijg de totaal oninteressante perikelen uit de filmgeschiedenis niet in m’n hoofd gedramd. Kakvak!
Na nog enkele minuten proberen, geef ik het op. Ik ben op…ik heb dringend nood aan ontspanning. Meer zelfs: ik heb nood aan sociaal contact. Na enkele weken blok voel ik me sociaal totaal ontregeld en dus heb ik dringend nood aan een goeie babbel met iemand. Maar wie kan ik nu gaan opzoeken? Iedereen heeft examens binnenkort en niemand wil gestoord worden.
Na enkele sms-jes met Sandra, Ellen en Sylvie -zonder enig succes- besluit ik gewoon m’n jas aan te trekken en de frisse buitenlucht op te zoeken. Een winterse avondwandeling kan misschien wel deugd doen.
Ik neem m’n sleutels en m’n gsm, kijk nog even naar het uur, vraag me af of ik m’n handschoenen toch niet beter meepak, maar laat het uiteindelijk zo en stap naar buiten.
Buiten aangekomen beklaag ik het me al vrijwel onmiddellijk dat m’n handschoenen nog boven liggen. Dan maar op zoek naar een lekker dier op straat om me aan op te warmen. Eens kijken wat voor hunks op deze maandagavond op straat ronddwalen in Leuven.
100 meter verder merk ik al snel op dat het blijkbaar niet veel soeps is. Wat had je nu ook gedacht, Thomas? Het enige volk dat nu buiten rondwandelt zijn oudere mensen die niet vroeg hun bed in moeten én die geen examens hebben. Niet veel lekkere tijgers op straat dus. Achja, maakt niet uit.
Misschien moet ik…alhoewel…nee… Hmmm, zou ik dat doen?
Enkele maanden geleden kwam ik tot de ontdekking dat Leuven een holebi-café had, waar jonge holebi’s zonder zorgen konden uitgaan en zich amuseren: de Go West. Aangezien ik er nog nooit geweest ben, twijfel ik plots of ik vandaag al mijn moed bijeen schraap en het café gewoon binnenstap. Het is nu misschien wel het moment. Niet te druk, misschien ook niet te veel volk en wie weet amuseer je jezelf wel.
Langs de andere kant besef ik dat ik zelf geen grote prater ben, en dat de kans ook erg groot is dat ik er gewoon voor Piet Snot zal staan.
Maar zoals men vaak zegt: wie niet waagt, niet wint. Doe het gewoon, Thomas! Je hebt niks te verliezen. Just do it!
Als ik de Go West nader, begin ik weer te twijfelen. Thomas, je gaat afgaan als een gieter. Dit komt niet goed.
Maar terwijl ik nadenk, blijf ik verderwandelen. Mijn voeten stoppen niet, en lijken al beslist te hebben voor mij. Stop, Thomas. Voor het te laat is! Ik ben nog enkele passen verwijderd van de deur, en hoor de muziek vanuit het café al tot buiten. Twee jongens buiten zien me wandelen en bekijken me beiden van kop tot teen. Ik voel me lichtjes gegeneerd, maar laat het niet merken. Ik zwaai de deur open, alsof het niets is (en ik m’n moed al lang overwonnen heb om hier binnen te stappen), maar binnenin sterf ik van de zenuwen…
