#harasimowicz

[thepolishstufflove]

"Prey of Ravens" (1888) by Marceli Harasimowicz (Polish;1859–1935), oil on canvas, Lviv Art Gallery, Lviv, Ukraine

[miastaslow]

Była sobie miłość

Była sobie miłość to tytuł najnowszej powieści Cezarego Harasimowicza, autora takich książek, jak: Miejsce odosobnienia; Saga, czyli filiżanka, której nie ma; Mirabelka.

Swoją przygodę z twórczością Harasimowicza zacząłem od thrillera politycznego Miejsce odosobnienia i jego kontynuacji Znaleźć, naprawić, wykończyć. Książki wywarły na mnie pozytywne wrażenie i kiedy spodziewałem się kolejnych powieści utrzymanych w tych klimatach, Harasimowicz zaskoczył mnie Sagą – utworem, w którym podzielił się z czytelnikami historią swojej rodziny, będącej, jak się okazało, piękną częścią historii Polski. Czy można napisać książkę dla dzieci, w której mądrość życiową odnajdą dorośli? Oczywiście, że tak. Pokazała to Magdalena Tulli w Ten i tamten las, pokazał to również Harasimowicz w Mirabelce, pięknie ilustrowanej książce dla dzieci i nie tylko, która została uhonorowana Nagrodą Literacką m.st. Warszawy w 2019 roku.

Była sobie miłość to kolejna próba literacka Harasimowicza, będąca transpozycją celtyckiej legendy o tragicznej miłości Tristana i Izoldy. Na ponad sześciuset stronach autor przedstawia dziesięć opowiadań rozgrywających się w różnych miejscach i czasach. Bohaterów legendy celtyckiej Harasimowicz umieszcza m.in. w loży masońskiej, średniowiecznym Gdańsku, na legendarnej drodze 66 w Ameryce, w obozie Auschwitz-Birkenau. Każda z przedstawionych historii jest na swój sposób piękna, wzruszająca i smutna.

W przeciwieństwie do poprzednich książek tę czytało mi się najdłużej i najtrudniej, co nie oznacza, że nie warto było wejść w świat wykreowany przez Harasimowicza. Z racji tego, że w każdym opowiadaniu akcja rozgrywa się w innym czasie – od średniowiecza aż po współczesność – autor za pośrednictwem języka stara się wprowadzić odbiorcę w świat bohaterów danego opowiadania. Moim zdaniem czyni to sprawnie, co z jednej strony świadczy o jego kunszcie literackim. Z drugiej strony takie przechodzenie z epoki do epoki w kolejnych opowiadaniach nie jest łatwe w odbiorze dla czytelnika, tym bardziej że każde z opowiadań liczących około sześćdziesięciu stron różni się nie tylko fabułą, w której wątek miłosny Tristana i Izoldy jest stały, ale także warstwą językową.

Mimo że Była sobie miłość nie jest łatwą lekturą, warto po nią sięgnąć. Wśród utworów poruszających temat miłości ta pozycja literacka wyróżnia się formą (opowiadania stanowią transpozycję mitu o Tristanie i Izoldzie) oraz warstwą językową.

Moim zdaniem Była sobie miłość nie jest książką, którą czyta się szybko. Warto poświęcić jej więcej czasu i stopniowo odkrywać historie miłosne przedstawione przez Harasimowicza.

Autor: Tomasz Pawlik

Korekta: Justyna Gierłowska

[miastaslow]

Nagroda Literacka m.st. Warszawy - relacja

W niedzielę, 9 czerwca, byliśmy świadkami jednego z ważniejszych wydarzeń literackich, jakimi żyje stolica – ogłoszenia laureatów Nagrody Literackiej m.st. Warszawy. Tradycja tej nagrody sięga 11 lat wstecz, do roku 2008, kiedy to wyłoniono pierwszych jej laureatów, wśród których figurują tak ważne nazwiska, jak choćby Janusz Głowacki, Maciej Wojtyszko, Ignacy Karpowicz czy Hanna Krall.

Tegoroczna edycja miała finał w Teatrze Nowym. Galę poprowadził jak i zeszłego roku niezastąpiony Michał Nogaś, dziennikarz, wieloletni współpracownik Programu Trzeciego Polskiego Radia. Pomiędzy poszczególnymi punktami programu, jakimi były ogłoszenia laureatów, delektowaliśmy się nietuzinkowym występem Zalefa – Krzysztofa Zalewskiego, który zaprezentował kilka kawałków ze swojego solowego repertuaru. (Hitem okazał się utwór „Słoń” do słów Zbigniewa Herberta.)

Laureatami w poszczególnych kategoriach zostali:

W kategorii PROZA – Wiesław Myśliwski za najnowszą powieść „Ucho igielne”

W kategorii POEZJA – Krystyna Dąbrowska za tomik „Ścieżki dźwiękowe”

W kategorii LITERATURA DLA DZIECI – Cezary Harasimowicz (tekst) oraz Marta Kurczewska (ilustracje) za powieść „Mirabelka”

W kategorii EDYCJA WARSZAWSKA – Andrzej Żor za „Dom. Historię przytułku św. Franciszka Salezego”

Jak co roku, specjalną nagrodę otrzymał również twórca związany swoimi dziełami ze stolicą. Tym razem tytuł Warszawskiego Twórcy został przyznany Kazimierzowi Orłosiowi za całokształt twórczości.

[miastaslow]

Październik w Sosnowcu

Książka: „Mirabelka” Autor: Cezary Harasimowicz Data spotkania: 28.10.2018 Miejsce spotkania: Herbaciarnia Marzenie, ul. Grochowa 1 Sosnowiec Godzina spotkania: godzina 15:00 Osoba kontaktowa: Tomasz Pawlik, [email protected]

Październikowe spotkanie Klubu z Kawą nad Książką w Sosnowcu poświęcimy rozmowie o książce Cezarego Harasimowicza „Mirabelka”.

Nie ma już kamienicy pana Friedmana, fabryki strojów karnawałowych panów braci Alfusów, nie ma też getta, a od niedawna nie ma nawet mirabelki. To, co przetrwało to pamięć o ludziach, którzy wtedy żyli – o Dorce, Chaimie, Maćku i innych. Drzewa towarzyszyły ludziom w chwilach radości, smutku, ale też grozy. Poznawały historię kraju poprzez uczestniczenie w życiu lokalnej społeczności. Tą pełną nadziei, wiary i miłości historię kilku pokoleń opowiada rosnąca na warszawskich Nalewkach mirabelka.

Zapraszamy do lektury i na spotkanie!

 Tomek

[miastaslow]

Fundacja Miasto Słów - Czy można łamać prawo w imię obrony prawa ?

Z Cezarym Harasimowiczem − scenarzystą, aktorem i pisarzem o jego najnowszej książce „Miejsce odosobnienia” rozmawia Tomasz Pawlik....

[miastaslow]

Fundacja Miasto Słów - Miejsce odosobnienia

„Miejsce odosobnienia” to tytuł thrillera politycznego aktora Cezarego Harasimowicza, w którym zabiera on czytelnika w świat polity...

Polecamy lekturę recenzji jak i samej książki!

[swiatoobraz]

9 KURATORÓW / 9 PYTAŃ - wywiad dla ArtBazaar

„Wystawa zrodzona z inicjatywy grupy studentów historii sztuki Uniwersytetu Warszawskiego i studentów Wydziału Sztuki Mediów warszawskiej ASP jest wydarzeniem bezprecedensowym, nie tylko w obszarze życia akademickiego obydwu warszawskich uczelni. Pomyślana jako „ćwiczenie kuratorskie”, w którym nie ma mowy o wyborze „swojego artysty” i „swojego kuratora”, a więc nie ma też wybranych i wykluczonych, okazała się w istocie poważnym wyzwaniem.(...)

Ani jedni, ani drudzy nie ukończyli jeszcze studiów; ich prawdziwy debiut zawodowy nastąpi najwcześniej za rok, lecz doświadczenie zdobyte zarówno w trakcie teoretycznych dyskusji, jak i w procesie osiągania konsensusu i wspólnego budowania obszaru negocjacji, już dziś wyprowadza każdego uczestnika poza ramy definicji przyjętych w salach wykładowych Uniwersytetu i w mistrzowskich pracowniach Akademii - na teren niemożliwy do zdefiniowania i od nowa rozpoznawany. Na teren, gdzie sztuka dopiero się staje.”

 Anda Rottenberg, fragment wstępu do katalogu wystawy

  Dziewięciu kuratorów odpowiada na dziewięć pytań dla ArtBazaar:

1.Skąd pomysł na wystawę?

Ewa Kędziora: Zrodził się z potrzeby nawiązania współpracy pomiędzy dwoma środowiskami akademickimi. Wszyscy jesteśmy na czwartym roku i myślimy, co dalej. Jest to próba wejścia w środowisko profesjonalistów, próba zmierzenia się z praktyką oraz próba wyeksponowania młodych talentów.

  2.Dlaczego to robimy?

Mateusz Bzówka: Jest to szansa dla nas – kuratorów. Szansa na wypromowanie siebie i nowych nazwisk na rynku młodej polskiej sztuki.

  3.Czy po wystawie pozostanie jakiś materiał, wydawnictwo?

Ewelina Klećkowska: Zostanie wydany katalog, roześlemy go do różnych instytucji i osób pomagających przy organizacji wystawy. Katalog to namacalny ślad naszej pracy oraz zaangażowania. Prócz zdjęć nawiązujących do twórczości artystów znajdą się tam również teksty teoretyczne na temat samej wystawy.

  4.Czemu pałac Branickich?

Karolina Weber: Centrum Warszawy – Centrum kultury. Pałac przeznaczony do remontu kojarzy się z nieoszlifowanym diamentem. Ta metafora dotyczy nas wszystkich – trzydziestu czterech zaangażowanych osób.

  5.Jak wygląda praca w tak dużym gronie kuratorów?

Maria Pallado: Dziewięć osób to strasznie dużo. Na szczęście udało nam się dobrze podzielić obowiązki, co sprawiło, że praca upływała w świetnej atmosferze: szybko rozwiązywaliśmy kwestie sporne i konflikty. Dzięki temu w ciągu kilku miesięcy staliśmy się „jednym ciałem kuratorskim”!

  6.Jak wyglądała współpraca ze studentami ASP?

Petra Skarupsky: Współpraca z artystami wiele mnie nauczyła. Pomogła mi wypracować własny rytm pracy kuratorskiej, a także pozwoliła stać się uczestnikiem procesu twórczego. Starałam się znaleźć równowagę pomiędzy wspieraniem artysty a pozwoleniem mu na samodzielną wypowiedź. Mam nadzieję, że się udało.

  7.Co było najtrudniejsze w przygotowaniu wystawy?

Julia Harasimowicz: Nie będąc związanym z żadną instytucją – pozyskiwanie funduszy. Dla większości z nas to było też pierwsze spotkanie artysta – kurator, o kompromisie nie było mowy: musiał powstać „produkt” zadowalający dwie osoby.

  8.Na czym opiera się koncepcja wystawy?

Milena Soporowska: Koncepcja wystawy opiera się na próbie reaktualizacji filozoficznego pojęcia „światoobrazu” w postaci dzieł sztuki. Sztuka stanowi tu jedną z wielu dziedzin, która nie tylko może dokonać jego wizualizacji, ale również stać się polem do jego krytycznego opracowania. Chcieliśmy tym samym zainteresować trudną twórczością Heideggera nie tylko samych studentów ASP, ale również przychodzącą na wystawę publiczność.

  9.Co dalej, gdy projekt się skończy?

Magdalena Szary: Zyskaliśmy doświadczenie w bezpośredniej pracy z artystami. Mam zamiar robić dalej wystawy.