#j. slauerhoff

[kaneelijsbeer]

[forsoothsayer]

Homeless by J. Slauerhoff

Nowhere but in my poems can I dwell, Nowhere else could I a shelter find; No love of home preoccupied my mind, A tent could be uprooted by the gale. Nowhere but in my poems can I dwell. While I’m still sure that in the desert bare, In steppes, in towns or in some wooded vale A roof can still be found, I have no care. Though it be long, the day’ll dawn without fail When before eve my former strength declines And pleads in vain for the frail words and signs I once built with, and earth will have to keep Me enveloped and I’ll have to bend down deep To where my grave bursts open, dark and pale.

[forsoothsayer]

Lisboa by J. Slauerhoff

Full of grey and white buildings this port, New houses abandoned half-way, Ruins that crumble to nought And columns one sees turning grey. And the earthquake’s piles of rubble Still lie there on all sides. Salvage and clear? Why trouble? Underneath, the danger still hides. Some mansions obliquely truncated, Others missing a section of wall. Lisboa’s life is located In the past: lasting, but no peace at all. Was this ever before a city’s fate? A ghost whose life has ceased, Strangely loyal to its former state Since the ash rained down on the feast?

[dutchjan]

May 22, 2016

[thethreearrows]

Woninglooze

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.

Nooit vond ik ergens anders onderdak;

Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zwak,

Een tent werd door den stormwind meegenomen

  Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.

Zoolang ik weet dat ik in wildernis,

In steppen, stad en woud dat onderkomen

Kan vinden, deert mij geen bekommernis.

  Het zal lang duren, maar de tijd zal komen

Dat vóór den nacht mij de oude kracht ontbreekt

En tevergeefs om zachte woorden smeekt,

Waarmee 'k weleer kon bouwen, en de aarde

Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de 

Plek waar mijn graf in 't donker openbreekt. 

- J. Slauerhoff

[grabbelton]

IN MEMORIAM MIJZELF

Door vijanden omringd, Door vrienden in den nood Geschuwd als aas dat stinkt, Houd ik mij lachend groot, Al is mijn ziel verminkt, Mijn lijf voor driekwart dood. In 't leven was geen dag Ooit zonder tegenspoed Ik leed kwaad en deed goed; Dat is een hard gelag. Nu, in een verloren slag Strijd ik met starren moed. Bedekt met sneeuw en ijs, Getooid door menig lijk Van wie deze dwaze reis Deed naar mijn innerlijk Eens vroeg licht als Parijs Nu het poolgebied gelijk. Ik laat geen gave na, Verniel wat ik volbracht; Ik vraag om geen gena Vloek voor- en nageslacht; Zij liggen waar ik sta, Lachend de dood verwacht. Ik deins niet voor de grens, Nam afscheid van geen mensch, Toch heb ik nog een wens, Dat men mij na zal geven; "Het goede deed hij slecht, beleed het kwaad oprecht, Hij stierf in het gevecht, Hij leidde recht en slecht Een onverdraagzaam leven. - J. Slauerhoff

[mercurieux]

In Nederland wil ik niet sterven; En in de natte grond bederven; Waarop men nimmer heeft geleefd.

J. Slauerhoff

[mercurieux]

This torture is never going to end.

J. Slauerhoff