#lathain

[pot-esguerra]

Akala ko kasi okay na ako sinabi ko pa yan nang may pangako  akala ko kasi tapos na wala nang kailangan isipin pa pero lahat ng akala ko ay bigla na lang sumaksak sa likod ko mahapdi pa din pala parang sugat na lumalala hindi ko pala kaya tiisin parang pinaluhod sa buro ng asin hindi ko alam saan ako tatakbo puso ko'y malapit na maabo wala na akong masabi pa putang ina putang ina.

[pot-esguerra]

“Noong nasaktan ka sa kanya, halos gumapang ka pauwi mula North Ave hanggang Rotonda pero isang tawag lang nya sayo, nag MRT ka agad”

   -Danica

Hindi ko alam kung saan paraan ba ako maniniwala pero ang bawat detalye ng pagkakasabi nya ay nagmistulang isang malaking palayok na hinampasa sa pagmumukha ko. Ganito daw ako, mapurok. Hindi ko alam kung saan banda pero nararamdaman ko din na parang totoo. Noon pa naman ako mahina pagdating sa ganitong sitwasyon, ang pagmamahal na hindi ako pinalad na mapanghawakan ng matagal. Noon ko  pa iniisip na siguro ang mga nagdaan kong pighati tulad ng pagkabigo sa pagmamahal ay isang sinyales para magtungo ako papunta sa semenaryo. Kay hirap isipin na ganito ako mag-isip, na pakiramdam kong walang nagpapahalaga sa akin, ganito na lang ako kahayok sa pagmamahal na kay hirap dumaan sa pagkakataon, at ganito na lang ako kahina pagdating sa sakit na aking nadadama.

Mapurok, oo, siguro. Sadyang ganito na talaga ako. Kung may “refund or exchange warranty” lang sana ang nagdaan, ang dami ko na siguro pinapalitan.

[pot-esguerra]

Ang lamig ng gabi kaluskos sa tabi tabi tila may mga tinig di pang karaniwan sa daigdig,

Mga yabag ng paa halikhik ng tawa nag-gagalawang kagamitan pulang sinag sa kadiliman,

Binalot ng kumot ang sarili hindi ako mapakali tila may papalapit di ko alam saan kakapit,

Naiinip sa pagdating ng umaga hindi madilat ang mga mata imahenasyon bumabalot kinakalabit ng takot. 

[pot-esguerra]

Ilang beses ko na ding sinubukang talikuran ang munting demonyo sa aking katawan. Pilit kong inilalayo ang sarili ko sa isang landas na aking nakasanayan noon pa man. Alam kong mali pero patuloy ko pa din ginagawa, nakasanayan ang maliit na kamalian na unti unting lumalaki. Tila naka-kadena na sa akin ang mga bagay-bagay na unti uting dumudurog sa tunay kong pagkatao, ang mga bagay na dapat noon pa ma’y di ko na dapat sinubukang gawin pero sadyang matigas ang aking ulo. Hindi na mabura ang mga tinta ng nakaraan, ang sugat ng nagdaan, at mga maskarang patuloy na nakasuot sa aking mukha habang nakaharap kasalukyan. Hindi ko din alam saan pa ako ako huhugot ng lakas upang linis ang mga dusing sa aking mukha dala ng desperadong pag-uugali, pagpapanggap at pagtatago mula sa dilim ng kalungkutan. Natatakot din siguro ako harapin ang katotohanan, ang di nakasanayang kamunduhan, ang liwanag na aking tinakbuhan. Maaring naliligaw na din ako sa landas na pinili kong tahakin, hindi pa mang-ganap na malakas ay sinuong pa din ang lalim ng pagkakataon, sinantabi ang maaring maging patalim na may pagkakataong sumaksak sa akin sa di inaasang panahon, ang mga tulis ng talahib at hagupit ng kapalaran.

Napapagod na ako, gusto ko nang sumuko pero tila wala ito sa pagpipilian. Isa na ata itong sumpa na dala ng mapangsariling kagustuhan, desisyong hindi pinag-isipan. Wala na ata ako magagawa kungdi pagmasdan ang unti unting paglamon sa aking ng bangungot ng iniwang kong pagkatao. Walang lugar na mapagtataguan, walang taong matatakbuhan. Ito na ata ang aking katapusan.

[pot-esguerra]

Kasabay ng alon ang alala ng panahon mga nakaraang di malimutan eksenang ayoko nang balikan,

Sa bawat hampas ng tubig bumakas ang nabigong pag-ibig nag-iiwan ng bakas sa buhangin na sana'y alunin,

Sa mga oras na tayo makasama dalampasigan ang nagsilbing kama ngunit sa pagmulat ng mga mata naiwan akong nag-iisa.

[pot-esguerra]

Tila isang bangungot na nakabalot na parang kumot parang isang marka na hindi na mabubura,

Ang alala ng isang pag-big na halos sumira sa aking daigdig ang isang relasyon mula sa maling imahenasyon,

Isang araw mula noong una kang makilala ramdam ko na ito’y pag-ibig na walang tigil ang kabog ng dibdib habang kausap ka sa isang liblib,

Binalot ng init ang gabi habang tayo’y magkatabi kasuotan ay unti unting nalagas hagod na kumakaripas,

Apat na buwan ang nagdaan may nadama na ako sa aking tiyan sinambit ko sayo ang balita kung saan ika’y namutla,

Kinagabihan ay hindi ka nagparamdam habang ako’y nag-aantay sa hamugan nawala ka na parang bula walang iniwan na kahit isang salita,

Lumipas pa ang mga buwan lumabas na ang bata sa aking sinapupunan habang ako’y iniwan mo sa kangkungan at sa responsibilidad na dapat ika’y katuwang.

[pot-esguerra]

"Dugdug dugdug dugdug"  huni ng aking puso tila may sinasambit pero di nya marinig,

Ilang araw na din pala ang lumipas mula noong huling araw tayo nag-usap. Sa di malamang dahilan ay bigla na lang naglaho ang ating komunikasyon sa isat' isa. Naghintay ako at sinubukan kang hagilapin ngunit tila ayaw mong magpakita, ayaw mong marinig ang aking boses, ayaw mong maaninag ang aking presensya. Masakit mang isipin pero hinayaan ko na lamang, wala din naman akong magagawa, mapapagod lang ako, makipaghabulan. Masakit mang tanggapin pero kailangan kong lunukin amg katotohanan, ang mga bagay na hindi ko na mahahawakan ay di ko na dapat kapain, magmumukha lang akong bulag sa kaliwanagan. Naiwan man ang tanong nang walang kasagutan, hinayaan ko na lang dahil wala din naman akong mahahanap na sagot sa tanong na halos ako lang ang nakakaalam at patuloy na nagtatanong sa kawalan. Nahantong man sa isang malungkot na daan, alam ko na hindi ito ang katapusan. 

[pot-esguerra]

Nais sana kita sulatan mga kuro-kuro sa aking isipan tagong salita ng aking damdamin na sadya kong nilihim,

Pero binalot ako ng kaba isipa'y lumuntang na parang salbabida tumingin na lang mula sa malayo habang sa kanto ika'y nakatayo,

Sa tuwing naaalala kita kumikislap ang aking mga mata imahenasyon na kasama ka baon ang ngiti hanggang umaga,

Ngunit di maaring aminin di pwedeng sambitin pag-ibig na nadadama nababalot din ng pangamba,

Sadya atang hindi pwede lumuha man ako ng isang balde ang aking malalim na nararamdam ay isang hadlang sa ating pagkakaibigan.