#loriaux

[tinky-isabel]

Bye dad

A few days ago my dad passed away. It wasn’t unexpected, but still, when it did happen, I was not prepared. I had already been wondering why he was suddenly present during my meditations. First he sat beside me, holding hands with me, hugging me. Later he moved back a bit and I noticed that his two sisters were by his side. I should have known then, but I guess I didn’t want to see it. And then, about three days before he passed away, suddenly he was so happy and laughing, he fell backwards right into the earth and vanished. I felt resistance in me, but I couldn’t stop him. I still didn’t want to know, so I wondered.

Now I know of course he tried to prepare me. My dad, so soft hearted, but also so strong, always thinking of other people, always trying to help those who needed him. I remember that one day, walking back from his doctor, my mom wondered about the fact that the doctor had been asking so many questions about my mom: could she cope with my dad’s situation, how she felt, did she need help? And then my dad said: “But you are the victim of all this.” My heart hurt, and I thought: And what about you, dad? 

I can’t imagine the fear and hurt he must have felt. We knew how this process would develop and how it would end. We had seen it first hand when my grandmother went through this process, the deterioration mentally and physically. And I remember that one day, when we together scuffled from the bedroom to the bathroom, suddenly he said to me: “Astrid, all this has purpose.” I know dad, I know, was all I could say. 

I do know, this had purpose. But that doesn’t mean it isn’t  hard and painful to see my dad remembering less and less, but always patient and content, happy to see us, not complaining when in pain or losing his grip on life, enduring whatever came his way, enjoying his pieces of fruit or Indonesian snacks, a cappuccino with lots of sugar, cuddling his dog, his baby, who got away with anything - not like his own daughters, when we were young! And I wished these last few years of his life could have been different. But that was not up to me. I know my dad is happy now, he even has the time to let my know he is still here, loving and still looking after us. One day dad, one day, it will be again: Hello dad!

[tinky-isabel]

Grieving

Since my dad passed away, I’m going through my grieving process. Unfortunately not a ‘new’ process. And recently, I had some very warm and interesting conversations on the topic of grieving, so I decided to learn a bit more about it. I have to admit, also professionally, as I’m an intuitive coach and lately I help mostly people who are going through some grieving process. (What do you mean: what you need, is what you get?!) And due to the Corona virus, grieving has become an important, current issue in our time.

In our world of today, we have not learned how to grief. In the old days, we would dress in black, the whole village would turn up and help us through this difficult time by making food, cleaning our house, mourning with us. The deceased would be laid out at home, so we could have a wake and take our time to say goodbye.

Today, it is almost considered to be some kind of disease: we must show our sadness by crying a lot, showing our despair and pain. But not too long! After a few months, it should be over. And if not, we linger in our grief. We can’t let go. Friends and family get uncomfortable, they don’t want to see our pain, so they tell us to move on, or they stay away, or tell us to take a pill. 

Mourning is not a disease! It is a process of coming to grips with a permanent loss, a life changing loss. Someone is gone and is never coming back. Your whole future will be different from how you envisioned it until that moment. Maybe even your whole identity has changed. And we all handle this life changing event in our own way. And if it is a long process, it is a long process. If you feel very emotional about it, feel very emotional about it. If you don’t want to feel very emotional about it, then don’t. If you feel like working through it, then work. If you want to scream, kick and throw stuff, then scream, kick and throw stuff. If at any time, you feel you need help in your process, ask for it! But don’t (I repeat: don’t) let other people tell you what you should do or don’t do. 

For all the well meaning friends and family, I only ask to be empathic: imagine, …

[paardencoach]

Zichtbaar durven zijn

Zoals ieder mens, worstel ook ik met angsten, blokkades en trauma’s. Een blokkade waar ik al heel lang mee worstel, is zichtbaar durven zijn. Toch tamelijk belangrijk als je ondernemer bent, want als je niet zichtbaar bent, hoe kun je dan gevonden worden door je klanten? Waarom worstel ik ermee? In deze tijd schijnen veel mensen er totaal geen probleem mee te hebben. Iedereen post zijn hele hebben en houwen op Facebook, Instagram, enz. Sinds enige tijd post ik ook, voorzichtig, vooral beetje neutraal, bij voorkeur niet te persoonlijk. Helpt het? Ik leer er in ieder geval veel van! Niet in de laatste plaats dat mensen echt wel positief reageren. 

Tijdens een sessie die ik zelf onlangs volgde over zichtbaar durven zijn, werd o.a. de vraag gesteld, welke blokkades je ervaart. Belangrijke voor mij is dat zichtbaar zijn niet past in mijn cultuur (Indisch). Mijn ouders zijn van de generatie: hard werken, je best doen, niet gezien of gehoord worden. En dat heb ik meegekregen in mijn opvoeding. En het heeft zijn voordelen! Maar intussen past het niet meer bij mij. En dan is het best eng om dat achter me te laten, want stel … dat ik gezien word: wat als dat niet goed is, niet mooi, niet aardig, niet … vul maar in! Ik heb lang met kriebels in mijn buik rondgelopen, als ik daar weer eens mee geconfronteerd werd. 

Intussen post ik regelmatig op Facebook, Instagram en LinkedIn, schrijf ik twee blogs en heb ik een website. Heb ik intussen twee workshopdagen gegeven met 2 vriendinnen. Heb ik wat videootjes opgenomen, waarvan twee op mijn YouTube-kanaal (dat heb ik ook nog!) staan. Toch redelijk zichtbaar! Maar ik weet intussen dat het Universum vindt dat het nog lang niet genoeg is, dus … zoek ik naar manieren om zichtbaarder te zijn, en vooral zichtbaarder te durven zijn, zonder die kriebels in mijn buik. Tijdens die bewuste sessie werd ik er op gewezen dat de groei zit in het buiten je comfortzone te stappen. En natuurlijk wist ik dat wel, maar had ik dat nog niet met dit proces gelinkt. Blijkbaar zoek ik het nog te veel in wat ik als veilig ervaar. 

Een stap om buiten je comfortzone te durven zetten, is door een meditatie te doen, die kan helpen om zichtbaarheid te ervaren, om te voelen dat je de kracht en moed hebt om deze stap te zetten. Tijdens deze meditatie bleek dat ik allang die kracht en moed heb, dus wat houdt me dan tegen? Gemakzucht? Angst niet perfect te zijn? Angst voor kritiek? Onervarenheid? Nog niet de juiste manier gevonden, die bij mij past? Van alles wat, denk ik. Intussen denk en hoop ik in ieder geval dat ik wel lekker bezig ben. Het is tenslotte ook een kwestie van volhouden, niet opgeven, geduld hebben. En vooral dat laatste is beslist één van mijn grote valkuilen! Hmmm, onverwacht klein inzichtje?

[paardencoach]

Healing (3) - Mag ik dan bij jou

Zoals ik al eerder heb gezegd, is healing voor mij een manier om mijn coachee te ondersteunen in zijn proces. Ook bij de paarden die ik mag helpen, merk ik dat mentale processen regelmatig de oorzaak zijn van hun fysieke klacht. Dat zal beslist niet altijd zo zijn, maar ik merk dat dit wel geldt voor de paarden die op mijn pad komen. Mijn hulp is dan ook meer om ze te helpen hun mentale proces te doorlopen, dan dat ik me op hun fysieke kwaal richt. Maar vaak is het ene automatisch van invloed op het ander.

Andersom geldt dat paarden ons ook graag willen helpen. Ze zijn zeer sensitief, vele malen sensitiever dan wij mensen en we ons überhaupt kunnen voorstellen, denk ik. Hun vermogen om ons te troosten, of om ons te helpen om te helen van een lichamelijke kwaal is groot. En doorgaans zijn ze graag bereid om ons te helpen in ons proces. Beide mag ik zelf ook ervaren.

Toen mijn beste vriendin tamelijk onverwacht was overleden, een paar jaar geleden nu, was ik volledig van de kaart. Een zwaar rouwproces. En hoewel iedereen in mijn omgeving super lief was en me op alle mogelijke manieren steunde en omringde met zorg, voelde ik me heel verdrietig. Ik was in die periode graag bij Tinky, het paard van wie we alle twee zo veel hielden, samen hadden verzorgd en met wie we zoveel hadden beleefd. Ik stond graag gewoon bij haar op stal, mijn armen om haar hals, leunend tegen haar aan. Dan was er even rust. Ik praatte tegen Tinky over haar en mijn verdriet, zonder angst of het gevoel teveel te zijn of teveel te vragen, zonder het gevoel me te hoeven inhouden. Onze gesprekken waren intens en troostend. En voor mijn gevoel werden we dan soms zo één, dat ik niet meer wist waar ik begon en ophield en wat Tinky’s gevoelens en gedachten waren. Alles leek in elkaar over te lopen. Mooi, maar ook verwarrend.

Ik vroeg een vriendin, die goed kan communiceren met dieren en Tinky ook heel goed kende, of ze met Tinky wilde praten omdat ik het onderscheid tussen haar en mij niet meer kon maken. En natuurlijk wilde ze dat! Ze liet weten dat het een heel mooi en ontroerend gesprek was geweest. Ik weet nog bijna alles wat ze me vertelde en het raakt me nog steeds. Het belangrijkste dat ik nu wil delen is dat Tinky al een paar weken eerder wist dat mijn vriendin zou overlijden. En dat ze toen al afscheid had genomen van haar en de energie van mijn vriendin in haar hart gesloten. Als ik dan bij Tinky kwam om troost bij haar te zoeken, opende ze haar hart en omhulde ze me met haar energie.

Ik herkende het meteen toen ze het me vertelde. De helende kracht die ik van Tinky en mijn vriendin kreeg, heeft me geholpen om het verlies te accepteren en mijn leven weer op te pakken. En hoewel het nu alweer een paar jaar geleden is gebeurd, is die kracht en band er nog steeds. Dit nu schrijvende, voel ik het weer en het is nog even sterk en troostend. Liefde is eeuwig en niets is zo helend.

[detournementsmineurs]

Illustration "La Belle au Bois Dormant" par Félix Loriaux, Hachette (1927), d'après le conte de Charles Perrault, à l'exposition "Si les Châteaux m'étaient Contés..." au Château de Maisons, Maisons-Laffitte, janvier 2014.