Verleden

; de voorafgaande tijd, dat wat voorbij is. Mijn naam is Lotje en ik deel hier graag een greep uit mijn gedachten met jullie.

[verleden]

Nooit genoeg

'Ik snap hoe je je voelt'

'We hebben allemaal wel wat, nietwaar?'

'Maar ik ga nergens heen'

Wees maar niet bang, ik ook niet hoor

Gekruisde armen en mijn mond vol tanden

Nietszeggende woorden voor een gebroken ziel

Want ik ben niet op zoek naar empathie

Gewoon het verlangen naar, je weet wel, waardering ofzo

Ik zoek bevestiging in elke vraag

Mijn ego vult zich met overvloeden van andermans twijfelachtige leugens

En mijn missie is weer volbracht

'Maar wie ben jij als je jezelf niet leuk vindt?'

Ja ik weet niet, het zal wel, geen idee

Ik heb je heus wel door hoor

Ik snap hoe je je voelt

Want je wil je nooit meer voelen als toen

Maar moet dat nou echt op deze manier?

Tranen in overvloed en weggecijferde achterdocht

Niet elke gewonnen strijd maakt je zo groot als dat je anderen laat geloven dat je bent

Denk daar maar eens over na

[verleden]

Fotoshynthese

We leven in paradoxen

Het zou toch zo'n mooie zomer worden?

Opbloeiend in de stilte voor de storm

Zeg mijn naam maar hou je hart gesloten

Hou je mond maar laat je tranen lopen

We leven in paradoxen

Alsof alles nooit iets was

Zonnebloemen keren zich tot de zon

Maar het licht in je verdween

En nu kijk ik op je neer

Maar je leegte vult zich met mijn tranen en je straalt opnieuw

Fotosynthese

We leven in paradoxen

Maar doordat jij zo veel praat

Zeg je zo weinig

En ik voel je niet meer

Je daden voegen zich niet meer bij je woorden

En ik klap steeds vaker dicht

Want ik voel zo veel

Maar zeg zo weinig

Verwelkt

We zien wel weer, misschien bloeien we weer op

De eerstvolgende lente

[verleden]

Ik voel het in me opkomen

Het spreidt zich in mij

Alsof ratten mijn brein opeten

En er slechts een versleten kloon van mij

Overblijft

Afvragend welk gedeelte van mij

Of misschien te ver opgepeuzelt

Versleten, kapot, alleen door liefde te maken

Waar ben ik gebleven?

Ben mezelf weer kwijt

Hoe vind ik mezelf weer, terug?

Ik zoek overal en nergens

Plekken waar ik lang niet was geweest

Teruggekeerd

Mama's nachtmerries werden weer werkelijkheid

Niemand weet wat ik bedoel

Ik ben mijn eigen grootste vijand

Dat stukje van mij

Is het van mij?

Mijn kloon

Ben ik inderdaad de duivel?

Ben ik mezelf als ik mezelf, alweer verloren

Teruggevonden na automutilatie

In wat voor vorm dan ook

Zelf sabotage

Terug bijeen na weer een trauma erbij

Als ik er dan weer ben

Alles weer vergeten, daarna

Ga ik weer door alsof niks, alles

De cirkel is weer rond

Terug bij af

[lyeeriz]

Het enige dat ik heb geleerd, is dat dit gevoel nooit echt weggaat. Wat je ook doet, hoeveel je ook probeert. Het blijft je achtervolgen.

[vastingedachten]

Schrijf…

Hoe graag mijn geest je ook zou willen opgeven, ik denk niet dat mijn hart het me ooit zal toestaan. Ik zou je graag ontmoeten, opnieuw voor de eerste keer.

Als je me mist, schrijf me dan.

Van. Mij.

[livefreetilldeath]

Ik hoor van overal 'je bent goed bezig' , 'doe zo verder'. En versta me niet verkeerd, niet dat ik niet blij ben met die woorden, heel blij zelfs.

Maar terwijl iedereen naar die zonnige kant kijkt, wordt mijn donkere kant stilletjes aan groter en groter in zijn vergeten hoekje.

En ik weet niet hoe lang mijn schouders dit nog kunnen dragen.

Want de woorden wegen niet op tegen de zwaarte en de trots...

#persoonlijk #verzinsel

[stormvanwoorden]

Ik voel mij soms zo onzichtbaar; wie kijkt er nog, luistert er nog naar een traag groeiende boom?

[stormvanwoorden]

Langzaamaan gooi ik mijn verleden in de vuilnisbak

[cato-pien]

Ik zie de wond van jouw woorden nog altijd terug in de spiegel

[woordjesuitmijnhoofd]

Denk dat ik soms bang ben

voor mijn potentie

Voor mijn geluk

Want als ik alles heb

Kan ook alles stuk

[havetowriteitoff]

Het voelt soms alsof mijn leven een film is. Ik sta erbij en kijk ernaar, maar ben er niet écht een onderdeel van.

Er gebeurt van alles om me heen. Ik wíl er wel aan meedoen, maar het lukt me niet. Ik ben verdoofd, lam van de pijn.

Het voelt een beetje alsof ik me beweegt in water of drijfzand. Elke beweging wordt vertraagd. Alsof ik probeert te rennen in een droom.

Ik gebruik al mijn kracht: mijn hart begint sneller te kloppen, ik voel de energie opbouwen. Maar als een lekke ballon doet mijn lijf vervolgens niet wat het moet doen.

Dat terwijl de wereld om mij heen doorbeweegt. Vrienden studeren af, krijgen kinderen of gaan trouwen.

Ik sta stil.

Ergens wil ik ook door, loskomen van deze greep van pijn en rouw. Aan de andere kant wil ik dit niet loslaten en weet ik ook dat ik dit nooit zal kunnen loslaten. Jou nooit ga loslaten. En dat is precies waarom ik graag in deze verdoofde status wil blijven. Zodat ik jou niet hoef los te laten. Zodat ik jou niet hoef te vergeten. Want dat wil ik niet, en ga ik ook niet doen.

Ik hou van jou, ik mis je.

Ik haat dit.

[streeploos]

Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar ik ben alleszins onderweg.

[woordjesuitmijnhoofd]

Verdrietige herinneringen zijn niet leuk

Maar de leuke zijn erger

Wetende dat die tijd in het verleden ligt

[ikmoetwatkwijt]

Ik ben bang dat de grond weer onder mijn voeten vandaan getrokken word en ik weer in die diepe put val. Het voelt raar om te zeggen maar dat verdien ik niet, niet nog een keer.

[ikmoetwatkwijt]

Weer verloren van het verleden.

[wanna-be-heard]

en zelfs nu heb ik het nog vaak over ‘het echte leven’ ; alsof elke dag opnieuw een generale repetitie is voor het leven dat ik nog niet leef,

nog niet echt. 

[verdronkeningedachten]

“Je bent zo druk bezig met het verbergen ervan, dat het haast een tweede natuur wordt. Je gelooft bijna zelf dat je gelukkig bent, oprecht gelukkig. En dan gaan ze weg, de deur sluit, en het komt gelijk weer naar buiten. De pijn. Je kotst het bijna uit.”

— 22:15