#nowaja

[nawiedzona08]

Jeszcze tylko Sylwester

I można zaczynać tę chujnie od nowa.

Natt.

[chokeisokay]

" Monstrare "

To raczej nie będzie wiersz, ni opowiadanie,

Choć przeplatane, postaram się z głębi serca by było rymowane.

W skrócie - dobrze czytane. Do konsensusu!

Nie tęsknię już za Tobą, nie pragnę fizyczności,

Co dać Ci szczerze chciałam, roztrzaskałaś dług wdzięczności.

Nie oczekuje nic, wyszłaś z tej bitwy cało.

Jak oczekiwać od kogoś miłości, gdy nie jest takie samo?

Moje serce za Tobą miesiącami kołatało, wręcz żyć nie dawało.

Najpierw ból i tęsknota - litry łez wylanych w żalu.

To co robiłaś z kimś innym, tydzień po "naszym?" rozstaniu?

Znalazłam Twoje listy, pisane do mnie wydaje się w afekcie..

Bardzo one pomogły, zrozumieć że żyłam w błędzie..

Człowiek gdy kocha szczerze, jest w jakimś innym świecie.

I to, że czułam miłość, to nie było zaklęcie.

Nastepnie gniew i nienawiść, złe duchy harcowały,

Lecz szybko okiełznane, nic nie zwojowały.

Zrobiłaś co zrobiłaś, oszczerstwa mnie bolały.

Lecz prawda wyjdzie na jaw, tego się trzymamy.

Teraz gdy o tym myślę, niczego nie żałuję.

Nieodwzajemniona miłość, tak jest, żeby nie bylo!

Starannie milimetr po milimetrze, wbijałaś zatrute ciernie,

Kolorowałaś słowem, bym czuła się bajecznie.

O ironio, lecz nad wszystkim czuwał Anioł.

Bacznie się przypatrywał, notując rozlokowane w sercu obce ciało.

Na końcu akceptacja, już połączyłam fakty.

I szczerze życzę szczęścia, miłości dylematy.

Powiedzmy sobie szczerze, nikt nie jest idealny..

Dziś czuje za to wdzięczność, bo byłaś TYLKO lekcją.

Jakich ludzi omijać, bo w życiu bywa ciężko.

Joaśka no.4 | 2O.O4.2O23r. | 10 days.

C.D.n

[nathangelandevilsblog]

*11.07.22*

Nigdy nie jest za późno, aby zacząć nowe życie. Wszystko zależy od nas. Musimy o tym pamiętać.

[rozwarstwienieduszy]

Powracam z dozą niepewności

Która przeszywa az do kości

Że znów coś stracę

co buduje

Na niepewnym gruncie swojej rozwarstwionej osobowości

[samotnaxxdusza]

"Nowy rok, ludzie mówią, " nowy/a ja" ale co z tego, jak każdy zostanie tym kim jest, dalej zostanie w nich nienawiść do ludzi, dalej będziemy fałszywi i zakłamani"

(Via samotnaxxdusza)

[nawiedzona08]

Dziś mija równy rok od momentu kiedy jedną decyzją zmieniłam całe swoje życie. Narodziła się nowa Ja.

Natt.

[sayode]

[wazka-symbolodrodzenia]

,,Otyłość definiowana jest jako stan patologicznego zwiększenia ilości tkanki tłuszczowej w organizmie człowieka.”

Dokładnie to przeczytałam, szukając zagrożeń spowodowanych moim stanem zdrowia i czekającymi na mnie konsekwencjami. Uderzyło mnie to jak strzał, zamarłam.

Lekceważyłam słowa swojego lekarza, który niejednokrotnie zwracał mi uwagę na stan zdrowia bądź sam „efekt wizualny” mojej osoby. Żałuje.

W czasach gimnazjalnych zmagałam się z zaburzeniami odżywiania. Z wagi 85 kilogramów schudłam wtedy do 47. Podczas walki z samą sobą wróciłam do ówczesnego partnera, który nauczył mnie funkcjonować od nowa. Stopniowo uczył mnie obycia z jedzeniem i zdrowszym patrzeniem na siebie i te „piekielne kalorie”. Pilnował mnie, wspierał.

W tym wszystkim jednak z biegiem lat zatraciłam się w drugą stronę. Na początku wszystko działało tak, jak powinno. Nie bałam się jedzenia, jadłam co chciałam bo mogłam, jednocześnie utrzymując w swoim życie sport, który tak bardzo kochałam. Uwielbiałam jeździć rowerem, grać w siatkówkę, czasem urządzić sobie sesję pilatesu w domu. Przez dwa lata utrzymywałam wagę 60-65 kilo, które wizualnie i zdrowotnie było fantastyczne.

Wszystko zmieniło się wraz z przyjściem pierwszej COVID-owej bolączki. Nadal robiłam to, na co miałam ochotę, jednak z wyłączeniem ze swojego życia aktywności fizycznej. W półtorej roku wskoczyłam z 65 kilo na 95. Wtedy mnie to tak nie przejmowało. Z czasem, gdy przyszła matura, pierwsza praca, prawo jazdy, studia, zaczęło mi to niesamowicie doskwierać, zawstydzać, wyłączać ze społeczeństwa. Zaprzepaściłam wiele znajomości, zaniedbałam swoje zdrowie fizyczne i psychiczne. Przestałam dbać o siebie.

Studia rzuciłam, poświęciłam się pracy która również mnie wykończyła i nie pomagała mi zadbać o siebie (dwa lata przepracowałam w McDonald’s), przeprowadzałam się już dwa razy. To wszystko tylko pogłębiło to, co do tej pory mi doskwierało.

Momentem kulminacyjnym w moim życiu był wypadek. Poważnie poparzyłam sobie rękę. Wyklucza mnie to z pracy na 4 miesiące. W domu siedzę już prawie dwa. Myśląc o swoim życiu siedząc samotnie w domu, gdy partner był w pracy, postanowiłam coś zmienić w swoim życiu.

Poszłam do swojego terapeuty, który równo z moim partnerem pomógł mi wyjść z zaburzeń odżywiania parę lat temu. Jeśli to czytasz to wiedz, że to że piszę teraz o sobie to jego zasługa. Dowiedziałam się o zaburzeniach odżywiania, które są skrajne do tych kojarzonych z anoreksją. Słysząc to doznałam szoku, który tym razem mnie poważnie dotknął i nakłonił do refleksji.

_

To, że jestem tutaj uważam za część terapii, pracy nad sobą i trackera swoich wzlotów i upadków. Szukając z moim „psychopatom” pomocy motywacyjnej, postanowiłam ściąć się na chłopaka i przefarbowałam włosy. W końcu kobiece włosy trzymają wspomnienia, prawda? Udałam się również do dietetyka i trenera personalnego, aby wykonać odpowiednie badania oraz ustalić plan działania.

To, że jestem okazem zdrowia przy moim wizualnym stanie jest cudem i mogę tylko dziękować Bogu za to. Jedyne bolączki to bolesność stawów przy przeciążeniu, TYLKO TYLE!

Wagi nie mam, pojawi się, gdy zacznę przygodę z siłownią. Na ten moment kurująca się ręka i potrzeba wdrożenia się w nowy plan na życie ogranicza się do lekkich ćwiczeń w domu, spacerów po okolicy i wchodzenia po schodach do mieszkania nie korzystając z windy - a 9 piętro robi robotę.

Pierwszy cel po przyjściu na siłownię: 85/90 kg, zależy ile uda mi się do tego czasu schudnąć.

Statystyki startowe:

BMI: 38.5, WAGA: 105kg