Zastanawiałem się ostatnio, dlaczego koty mnie lubią. W pokoju pełnym ludzi często wybierają właśnie mnie, nawet te, które zwykle trzymają się na dystans. Może przyciąga je autentyczność, szczerość i inne cechy, które są im bliskie.
Zauważyłem też, że często przyciągam jednostki silnie indywidualne. To nie przypadek. Sam jestem jak kot, podczas gdy wielu ludzi jest bardziej uległych, jak psy. Nic dziwnego, że czasem się „gryziemy”, po prostu nie pasujemy do siebie.
Być może właśnie dlatego trudno mi o relacje. Ale może to nie jest wada, a po prostu coś, co trzeba zaakceptować. Czasem warto dojrzeć do samotności i ją docenić. Wielu ludzi, których podziwiałem, szło podobną ścieżką. I nadal czuję, że jestem jak oni.
ENGLISH
I've been wondering lately why cats seem to like me. In a room full of people, they often choose me, even the ones that usually keep their distance. Maybe they're drawn to authenticity, honesty, and other traits they recognize in themselves.
I’ve also noticed that I tend to attract strongly individualistic personalities. That’s no coincidence. I’m like a cat myself, while many people are more submissive, like dogs. No wonder we sometimes clash, we just don’t fit together.
Maybe that’s why relationships are hard for me. But perhaps that’s not a flaw, just something that needs to be accepted. Sometimes, we need to grow into solitude and learn to appreciate it.
Many of the people I admired walked a similar path. And I still feel I’m one of them.
