#polish rpg

[queenofclubsmafiaworld]

#character -> Jaka jest Twoja postać? Pod względem charakteru, zachowań, kontaktów z innymi, dominacji/uległości i o czym tylko jeszcze pomyślisz. Poznajmy się lepiej!

☾ ✧･ﾟ: *✧･ﾟ:* 　-ˋˏ ༻✿༺ ˎˊ-　*:･ﾟ✧*:･ﾟ✧☽

❦

♫ ♪ ♪ ♫ ♩ ♬ ♭ ♮ ♯

┍━━━━━♥♠♣♦━━━━━┑

┕━━━━━♥♠♣♦━━━━━

Jaka jestem?

To zależy, kto pyta.

I z jakiego powodu.

Bo są pytania zadawane z ciekawości…

i są takie, które próbują znaleźć szczelinę.

A ja od dawna nie jestem już szczeliną.

Jestem konstrukcją.

Zbudowaną z wyborów, których nie chciałam podejmować.

Z charakteru?

Z pozoru chłodna. W rzeczywistości ... gorąca jak żelazo tuż przed uderzeniem młota.

Nie unoszę głosu. Nie muszę.

Ludzie, którzy krzyczą, zazwyczaj nie mają nic do powiedzenia.

Ja wolę szept.

Szept ma to do siebie, że zmusza innych do pochylenia się bliżej.

A kiedy są już blisko…

łatwiej dostrzec ich słabości.

Zobaczyć ich prawdziwymi.

Bez szkicu iluzorycznych wyobrażeń.

W relacjach?

Nie wierzę w przypadkowe spotkania.

Wierzę w konsekwencje.

Każdy, kto pojawia się w moim życiu, coś wnosi — albo coś zabiera. Jest nauką. Kolejnym doświadczeniem.

Czasem jedno i drugie jednocześnie.

Nie jestem łatwa.

Nie jestem też niemożliwa.

Jestem… wymagająca.

Od innych — lojalności.

Od siebie — lekkiej perfekcji.

A w tym wszystkim na trampolinie własnej wrażliwości.

I może właśnie dlatego ludzie albo zostają przy mnie na długo…

albo uciekają szybciej, niż zdążę zapamiętać ich zapach.

A dominacja i uległość?

Och.

Tu robi się ciekawie.

Nie jestem kobietą, którą można zamknąć w jednym słowie.

Nie należę do żadnej z tych kategorii w sposób oczywisty.

Lubię kontrolę.

Ale jeszcze bardziej lubię moment, w którym ktoś myśli, że ją przejął.

To bardzo pouczające doświadczenie — dla obu stron.

Bo widzisz…

uległość bywa najdoskonalszą formą dominacji.

A dominacja — najsubtelniejszym rodzajem zaufania.

Więc jeśli ktoś naprawdę chce mnie poznać w tej materii…

niech przyniesie kajdanki.

Zobaczymy wtedy, kto je komu założy…

i kto pierwszy zapomni, gdzie jest klucz.

Zachowania?

Mam w sobie coś z artystki i coś z sędziego.

Tworzę — bo muszę.

Oceniam — bo potrafię. Bo moje życie było jedną wielką formą oceniania mnie.

Potrafię być czuła.

Potrafię być bezlitosną Królową Lodu.

Czasem w tym samym zdaniu.

A kim jestem naprawdę?

Jestem kobietą, która przeżyła zbyt wiele, żeby wierzyć w niewinność…

i zbyt mało, żeby przestać wierzyć w sens.

Jestem Damą Trefl.

Kartą, którą niektórzy chcą mieć w rękawie…

a inni boją się wyciągnąć z talii.

I jeśli już mnie poznasz —

naprawdę poznasz —

to pamiętaj...

(Zazwyczaj) nie gram w gry, których nie mogę wygrać.

A jeśli gram…

to znaczy, że stawka jest warta wszystkiego. ♣️

[re-red-rum]

Ciepły, toskański wiatr przemykał między dachówkami, roznosząc woń pieczonego mięsa, rozmarynu i oparów wina. Podobno zapachy raju, dla niego był to zapach ironii.

Leżał płasko na rozgrzanej terakocie, czując pod klatką piersiową miarowe bicie własnego serca. Przed nim spoczywała precyzyjna konstrukcja ze stali – jedyna kochanka, której nigdy nie potrafił porzucić. Przez lunetę obserwował dziedziniec posiadłości rodziny Russo. To nie było gniazdo węży. To była jaskinia lwów, do której Zebediah @kill-grave wszedł z uśmiechem godnym świętego, choć obaj wiedzieli, że jego dusza jest czarniejsza niż turecka kawa.

Jeszcze tylko ten jeden raz – to kłamstwo smakowało w jego ustach tak gorzko. – Obiecałem Ci, Asli @wxldr0se . Obiecałem, że dłonie, które dotykają twojej twarzy, nigdy więcej nie będą pachnieć prochem. Że znajdę pracę w warsztacie, że będziemy pić wino pod słońcem Italii jako wolni ludzie.

Poprawił chwyt. Docisnął kolbę do ramienia. Był gotowy. Był przeklęty. Był najlepszy w tym, czego nienawidził najbardziej.

Palec wskazujący, lekko zdrętwiały, spoczywał tuż obok spustu. Czuł na sobie wzrok Anity, swojej współpracownicy, która czaiła się kilka metrów dalej, sprawdzając otoczenie przez lornetkę. Jej milczenie było profesjonalne, ale dla niego stanowiło oskarżenie. Anita była właśnie przypomnieniem, że Florencja nie była nowym początkiem, a jedynie nowym poligonem. W obiektywie pojawiła się jego sylwetka. Prawnik gestykulował energicznie, rozmawiając z Rafaelem Russo. Jeden fałszywy ruch, jeden błysk noża w słońcu, a będzie musiał posłać kulę, która rozpęta jeszcze większą wojnę. Prędkość i kierunek wiatru, kąt nachylenia, tętno, niewątpliwie w tym świecie był bogiem. Decydował, kto dokończy zdanie, a kto padnie na brukowaną uliczkę. Prawnik używał słów, by kłamać i niszczyć, on używał prochu. — Czysto? — szept Anity przeciął ciszę. Nie odpowiedział od razu. Przymknął na moment oczy, widząc twarz żony w porannym słońcu. Widział jej nadzieję. Potem otworzył oko i znów spojrzał w lunetę. — Czysto — wyszeptał.

...ale we Florencji nigdy nie jest naprawdę czysto.

[maestro-sullivan]

Chcę Ciebie czytać więcej. Czy piszesz jeszcze gdzieś?

Dziękuję za zainteresowanie i pochwałę. Jeżeli chodzi o inne platformy to już dawno nie, chociaż swego czasu były to publikacje na Instagramie - jednak nic co mogłoby uchodzić za RPG. Inne gatunki literackie, inne koncepcje.

Jeżeli zaś idzie o Tumbrl. To nie byłbym iluzjonistą, gdybym nie występował w innym wcieleniu, nieprawdaż? I ono tutaj jest, a jakże. Inne czasy, inne uniwersum, niemniej osadzone w fantasy. Wcielenie to narazie pozostaje nieco uśpione, ale myślę nad odpowiedziami do wieczorku szczerości dla mojej drugiej postaci.

Dawniej miałem także pytanie, czy nie jestem autorem Jeana Valjeana z Nędzników. I nie ma sensu się ukrywać. Tak, to ja. Jeden z nielicznych ostańców, którzy upodobali sobie beletrystykę.

Kłaniam się

[blue-rose-of-wolves]

♛ 〉ᴇᴠᴇɴ ᴛʜᴇ sᴛʀᴏɴɢᴇsᴛ ᴄʀᴏᴡɴ ᴄᴀɴɴᴏᴛ ʜᴏʟᴅ ᴀ ᴋɪɴɢᴅᴏᴍ ɪғ ᴛʜᴇ ᴘᴇᴏᴘʟᴇ ʙᴇɴᴇᴀᴛʜ ɪᴛ ᴀʀᴇ ᴜɴᴛʀᴜᴇ - @fallofdynasty-rp - Czy konflikt braci o władzę, zniknie w obliczu wojny z Persją? Zapraszam do zapoznania się z aktualizacją: https://justpaste.it/lcvco i zachęcam do składania rezerwacji na wolne postaci już teraz! ♥

Powodzenia! Działajcie! Trzymam za Was kciuki.

[kill-grave]

... - tylko ono jest przerażające, ponieważ nie można go przejednać ani groźbami, ani perswazją, ani przekupstwem. 

Aromat starego tytoniu, który wgryzł się w ściany tak głęboko, jakby sama sztukateria była z niego odlana, zapraszał do uścisku woń bursztynowego płynu. Butelka łapała resztki granic, lśniąc niczym płynne złoto wydrapane z głębi ziemi. Każdy łyk tego trunku smakował jak milczenie, które kupuje się za cenę czyjegoś życia. W głębi gabinetu, za jego plecami, prężyła się ona – ciężka trevira, kurtyna o barwie głębokiej rozpaczy. Cień żelaznego całunu. Fizyczna granica między dwoma oddechami ludzkości, symbol świata pękniętego na pół. Za nią rozciągał się mróz żelaznej logiki, przed nią – duszny teatr pozornej wolności. Młody Zebediah przesunął palcami po materiale, a jego dotyk zostawiał na aksamicie ślad skazy. – Czujesz to? – szepnął do mężczyzny, nie odrywając wzroku od sfałdowanej materii. – Ta zasłona to jedyna rzecz, która utrzymuje was w iluzji bezpieczeństwa. Ta whisky, którą pijesz... ona nie ma gasić pragnienia. Ma zapić ciężar decyzji, które ostatecznie zostaną wam odebrane. Na horyzoncie niebo postanowiło przyodziać szkarłatne szaty– to nie zachód słońca, to łuna pożarów płonących na granicach państw. – Próbujecie zszyć świat, który już dawno się wykrwawił.

Moje dłonie dawno zapomniały gładkiego dotyku; pamiętają tylko ciężar cudzego oddechu, który musisz zdusić, zanim on zdusi ciebie. – Ciężar jego wzroku spoczął na tym, któremu kończył się czas. – Wszyscy szukacie sensu w tych waszych nudnych, ułożonych życiach. Spędziłem lata w cieniu, dusząc prawdę gołymi rękami, i powiem wam jedno: krew zmywa się łatwiej niż kłamstwo. Jakby nie patrzeć, prawdziwa pasja nie rodzi się z miłości, ale z tej słodkiej, pulsującej gorączki szaleństwa, która każe ci skoczyć w przepaść tylko po to, by poczuć opór powietrza. Dla was to obłęd, dla mnie to jedyny moment, w którym serce bije w rytm prawdy. – Towarzysz zaczął się krztusić, tak jakby jego własna łapczywość miała właśnie zostać upomniana. – Prawdziwa kontrola nie potrzebuje armii ani dekretów. Ona jest jak szept, którego nie da się zignorować, bo rodzi się wewnątrz twojej własnej czaszki. Ja nie muszę niszczyć świata, by go posiąść. Ja sprawiam, że świat chce zostać zniszczony. – Nie przerywał, kiedy ceremonialna władza upadła, dławiąc się nie tylko złocistym trunkiem, ale i własną krwią. – Przez lata byłem cieniem w lustrze cudzych lęków, precyzyjnym instrumentem nastrojonym na krzyk. Ale wiesz, co odkryłem na dnie tej czarnej butelki, którą nazywacie sumieniem?

Spokój jest kłamstwem dla słabych.

Za wszelakimi materiałami, kryje się intymność uczuć, myśli ... Sekret https://justpaste.it/e141h cień człowieczeństwa @queenofclubsmafiaworld

[the-last-poet-in-westeros]

..............╘T█▓T╛

.................]█▓[

.................]█▓[

.................]█▓[

.................]█▓[

.................]█▓[

..╘_____╔╝█▓╚╗____╔╛

══╬|▓▓ ★★★ ▓▓|╬════

...┌╜‾‾‾‾╚╗░▒╔╝‾‾‾‾╙┐

................║░▒║

................║░▒║

................║░▒║

................║░▒║

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................|░▒|

.................\▼/

....................V

Poeta i żołnierz. Syn pierworodny - dziedzic.

Brat, mąż i kochanek.

Ojciec trojga, a może większej ilości dzieci.

Egoistyczny dupek.

Opętany przez marzenie idealista. Sprytny intrygant chory na władzę i ambicję, który zaplątał się we własne sznurki matactw i uczuć.

Muzyk - harfista. Romantyk, melancholik. Mól książkowy.

Niezaprzeczalnie waleczny rycerz, ginący z imieniem ukochanej na ustach.

Skąd wnosisz, że była to właśnie Lyanna?

(Tak, wiem - tak mówią pogłoski).

A jeśli powiem Ci, że Słońcem życia Smoczego Księcia pozostaje Elia Martell?  

Pani Smoczej Skały -   piękna, smakowita, czarna oliwka z Dorne.

Pełena powabu, ze sprytem węża.

Elia Martell - wiatr i kwiat pustyni, co okazał się zbyt delikatną, czarną surfinią. 

Złoto mych dni, srebrny deszcz, bo też była żywym srebrem. Moja żona Elia...

Żar i prawdziwość uczuć, nieugięta Wierność mi i we mnie. Do końca swych dni...

A Rhaegar Targaryen? - spytasz.

To zdobywca. A w jego organizmie, we krwi wiruje szaleństwo. Mimo to utalentowany, skryty i inteligentny, heteroseksualny. To są fakty.

Każdy zna jego historię. Historia jednak jest jak roślina. Można ją wykorzenić lub pielęgnować przez lata, można też nagiąć. Kłamstwo musi być prawdopodobne by ludzie uwierzyli. No i uwierzyli. Przecież roślina, którą bierze się za obumarłą może na nowo wypuścić pędy, nieprawdaż? A teraz moi mili Państwo, koniec pierwszej pieśni, pora pokazać swe prawdziwe oblicze. Wcale nie zginąłem. Wciąż żyję. Lecz kogo obchodzi prawda.

Mam dwoje skrzydeł u ramion. Jedno to fantazja, drugie to szaleństwo. Walczę piórem, które jest ostrzejsze od miecza obosiecznego.

A po za tym...

Poza tym mam własny nałóg w postaci szeroko rozumianej sztuki.

I pragnąc jej coraz bardziej i mocniej, żyjąc chęcią bycia w niej graniczę z obłędem. A tak...

Mówię o sztuce, czy też o kobiecie? Czasami tak przyjemnie jest zamknąć naszą wenę w człowieczą formę.

Wena jednak ma jedną wadę - to bardzo kapryśna kochanka.

Więc najpierw na ołtarzu poświęceń trzeba ją zdobyć, a później nim nam ucieknie zszargać i zhańbić tym samym nadając sobie do niej prawo tylko na wyłączność.

Nie bój się. Najwyżej utworzę Cię z pourywanych słów, Twojego krzyku, który zamarza gdzieś na północy.

Nie bój się, najwyżej ogień niepohamowanej namiętności będzie mi rozsadzał żyły.

Dajmy się porwać, może Cię nie wrzucę w ogień, gdy już wysączę z Ciebie wszystkie soki.

O, nie! Z pewnością to uczynię. A później Twoim popiołem posypię sobie głowę w akcie skruchy.

Na koniec, gdy śniegiem zaczniesz mi sypać w oczy i serce me doszczętnie zamrozisz, wbijając we mnie kolce swych róż - wówczas...nie stanie się nic.

Tylko świat z żałośni podpalę i strawię żywym ogniem - straciwszy Ciebie.

W końcu nie ma róży bez ognia! Przygrywać będę na harfie wśród wrzasku konających bo oni nie cierpią tak jak ja.

Wśród płomieni wena mnie opromieni - poznaj Pieśń Lodu i Ognia.

Tekst zmodyfikowany na potrzebę piosenki dzięki pomocy @the-golden-viper-of-dorne i namowom @wxldr0se oraz @steel-grace

Poeta i żołnierz, pierworodny syn, dziedzic praw,

Brat, mąż i kochanek – w sercu ciągły brak.

Ojciec trojga, może więcej, któż to wie,

Egoistyczny dupek, z marzeń nie chce ścieżek zejść.

Idealista, co w marzeniu się gubi,

Sprytny intrygant, który sobą się łudzi.

Rycerz waleczny, choć splątany w sieci zdrad,

Ginący z imieniem ukochanej wśród strat.

Skąd wnosisz, że to Lyanna w sercu tkwiła?

(Wiem, mówią tak plotki – lecz gdzież prawda była?)

A jeśli powiem, że jego słońcem i światłem,

Była Elia, co nad pustynią świeciła jasnym blaskiem?

Pani Smoczej Skały, oliwka z Dorne, tak piękna,

Ze sprytem węża, powabem – prawdziwa, nie ułudna.

Elia Martell – wiatr pustyni i kwiat,

Za delikatna, by unieść ten świat.

Złoto mych dni, srebrzysty deszcz, moja żona,

Żar i wierność, niezłomność niestrudzona.

Do końca wierna, aż los zerwał nici,

W pamięci mej Elia na zawsze się liczy.

A Rhaegar Targaryen? – spytasz, kim był.

Zdobywca, w którego żyłach chaos się tlił.

Skryty, utalentowany, z inteligencją ostrą,

Lecz w duszy szaleństwo, co wciąż woła głośno.

Każdy zna historię, lecz ta jak kwiat żyje,

Można ją pielęgnować, można ukryć i patrzeć, że jak wąż się wije.

Kłamstwo, by uwierzyć, prawdą musi się stać,

A umarłe gałęzie znów pędy mogą dać.

Nie umarłem – ja wciąż tu trwam,

Mam dwa skrzydła, co los mi dał:

Jedno – to fantazja, drugie – szaleństwo,

Walka piórem ostrzejszym niż miecza cięcie.

Mam własny nałóg – sztuką się karmię,

Goniąc ją, coraz bardziej o proroctwa się martwię.

Czy mówię o sztuce, czy o kobiecie?

Obie pochłaniają mnie jak namiętność o świecie.

Zdobyć je trzeba, a później zniewolić,

Zanim odejdą, nim dadzą się stłumić.

Nie bój się, może nie wrzucę Cię w płomień,

Choć wszystkie soki wysączę w niezgodnej harmonii.

A gdy popiołem głowę posypię w skruszeniu,

I śniegu chłodem moje serce skąpisz w milczeniu,

Może nic się nie stanie, a może świat spłonie,

Bo nie ma róży bez ognia, gdy gniew mnie pochłonie.

Na harfie zagram wśród konających jęków,

Bo oni nie czują tego bólu w moim wnętrzu.

W płomieniach wena opromieni mnie w chwale,

Oto Pieśń Lodu i Ognia – już się ujawnia w finale.

EDIT: Proszę o reklamę i reblog @reverie-arcane @valkyrs-world . By odsłuchać piosenkę kliknij 🔊.

Kłaniam się Rhaegar Targaryen.

[romeochamberlain]

Austin Butler- actor, avatar 400*640

don't lose that tender of your heart

[the-promised-storm]

A czy autor Khala nie obrazi się, że piszesz wątek z Jonem Snow?

𒅒𒈔𒅒𒇫𒄆

Trudno mi wypowiadać się za kogoś. Więc chcąc uzyskać odpowiedź na wyżej postawione pytanie dobrze byłoby zapytać samego @father--of--dragons i wspólnie przegadać wszelkie kwestie. Począwszy od tego czy fabuła miałaby charakter rozszerzony, czy też nie. Nieco trudno jednak dojść do konsensusu, gdy na dobrą sprawę nie wiem z kim miałabym/mielibyśmy rozmawiać 😉.

Plus jak narazie takowego wątku nie piszę, gdyż narazie nikt nie wciela się w Jona. (Chyba, że jest coś o czym nie wiem i mam nieaktualne dane😅. Wówczas proszę mnie poprawić).

EDIT: Nie mam nic przeciwko ewentualnemu wątkowi z Jonem Snow, zaznaczam jednak, że nie będzie miał on charakteru romantycznego. Ta relacja jest już zarezerwowana dla Khala Drogo.