Zebediah Thompson

https://zebediah-thompson.carrd.co/ "By skłonić człowieka do okrucieństw, każ mu wierzyć w absurdy." ————————————— Jakie historie sprawiają, że nadal chce się tutaj bawić? Z pewnością dojrzałe i przemyślane. Zdecydowanie trafia do mnie wielowątkowość- tworzenie własnego uniwersum, czy wątków które się ze sobą przeplatają za sprawą przypadku, bądź fatum. Gatunkowo gustuję w mocnych tematach, pełnych tabu, czy brutalności. Śmiem twierdzić, iż zahaczających często o horror psychologiczny, czy dreszczowiec (chyba, że postanowiliśmy tworzyć baśń wówczas to inny temat). Kryminalne tajemnice, intrygi, klątwy wybiorę prędzej niżeli sielankowe mało znaczące gaworzenie przy kawie w nie-restauracji. Nie tylko mocne klimaty się mnie trzymają, od czasu do czasu lubię uderzyć w dobrą komedię - w końcu jesteśmy tu po to, ażeby dobrze się bawić! Słowem kończąc i mocno uogólniając, w fabułach kocham inność, szaleństwo, dramat życia codziennego, ale zabić się dam za ten element zaskoczenia, który będzie mnie napędzał do pisania. /Treści dojrzałe i przemyślane 20+

[kill-grave]

Combriccola

#rp #kryminał #thriller #horror #fantasy #władcapiekieł #lovecraft #arkham #dramatpolityczny #horrorpsychologiczny #cosanostra #killgrave #PurpleMan #zabójca #moved\ask.fm #murder #crime/rp #polishrp #criminology #psychology #hell #infernus

[kill-grave]

#character -> Jaka jest Twoja postać? Pod względem charakteru, zachowań, kontaktów z innymi, dominacji/uległości i o czym tylko jeszcze pomyślisz. Poznajmy się lepiej!

Architektoniczny koszmar zakorzeniony w ludzkiej psychice. Żywy paradoks władzy absolutnej, emocjonalnego kalectwa wymieszanego z przypadłością solipsyzmu doprowadzającego do skrajnej samotności. Wierzący w kontrolę, niosący chaos i zniszczenie, w końcu pan szaleństwa budujący imperium na kruchych rusztowaniach cudzej woli. Niczym dziecina z zapałkami w bibliotece ludzkich dusz – bezwzględny nie z głębokiej nienawiści, lecz z egocentrycznej obojętności. Z.T.

Psychopatyczny szaleniec nie cofnie się przed niczym, by osiągnąć zamierzony cel. Cięty, za ostry język nie wie nic o powszechnie uznawanej moralności, bowiem liczy się prawda pogrzebana przez kontrolę budującą jego świat- a żyją w nim ofiary. Brytyjczyk (podobno w połowie Włoch), mieszkaniec Nowego Jorku bytujący bez zahamowań, ani granic wyobraźni.

[maestro-sullivan]

/) /) ~ ┏━━━━━━━━┓ ( •-• ) ~ ♡ wieczorek szczerości ♡ /づづ ~ ┗━━━━━━━━┛

Najgorszy koszmar, jak Ci się przyśnił?

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : A co jeśli powiem Ci, że to wcale nie był sen. A co… Jeśli wszyscy śnimy? Najgorsze sny nie są tymi, w których umieramy. Śmierć jest prosta. Ma elegancję końca. Najgorsze są te, w których budzimy się… i odkrywamy, że świat istnieje dalej. Pamiętam jeden. Byłem w teatrze. Moim teatrze. Tym samym, w którym kiedyś ludzie przychodzili oglądać cuda. Tym, w którym wyciągałem z pustki światło, z kapelusza wyciągałem niemożliwe, a z ludzkich twarzy odczytywałem prawdy, których sami przed sobą nie chcieli przyznać. Ale tego wieczoru scena była pusta. Nie było publiczności. Nie było Sophiji. Były tylko lustra. Setki luster. I w każdym z nich widziałem inną wersję siebie. Dantego, który został. Dantego, który uciekł. Dantego, który powiedział prawdę. Dantego, który skłamał. A potem zobaczyłem ją. Sophiję. Stała po drugiej stronie lustra. Pukała. Ale kiedy próbowałem przejść - moje dłonie przechodziły przez szkło. I wtedy zrozumiałem najgorsze. Nie bałem się, że ją stracę. Bałem się, że już ją straciłem. Że istnieje wszechświat, jedna z nieskończonych możliwości kwantowych, gdzie zrobiłem jeden krok inaczej… powiedziałem jedno słowo mniej… zostałem sekundę dłużej…I tam jestem szczęśliwy. A tutaj? Tutaj jestem tylko cieniem człowieka, który pamięta, jak wyglądało światło.

[maestro-sullivan]

Czy Maestro Sullivan lubi spędzać czas w swoim własnym towarzystwie?

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : Lubię. Ale nie dlatego, że jestem samotnikiem. Samotność jest dla mnie laboratorium. W ciszy słyszę rzeczy, których inni nie zauważają. Szum własnych myśli. Rytm oddechu. Kłamstwa, które człowiek opowiada samemu sobie. Ludzie uciekają od ciszy, ponieważ w ciszy nie ma już publiczności. A ja całe życie pracowałem z tym, co ukryte. Czasami jednak… Przyznaję. Moje własne towarzystwo bywa męczące. Mam w głowie zbyt wielu ludzi. Niektóre moje wersje nadal ze mną rozmawiają.

[maestro-sullivan]

Gdzie najchętniej Twoja postać spędziłaby wiosnę?

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : W miejscu, gdzie Sophija mogłaby malować. Nie potrzebuję pałacu. Nie potrzebuję sceny. Wiosna dla mnie zawsze była zapachem możliwości. Pierwszym zielonym liściem, który mówi: „Nie wszystko umarło”. Wybrałbym mały dom w Irlandii, gdzieś daleko od świata. Z ogrodem. Ze starym drewnianym stołem. I z nią siedzącą przy nim, z farbą na dłoniach i tym spojrzeniem, które zawsze było bardziej prawdziwe niż wszystkie moje iluzje. Bo ja potrafiłem stworzyć złudzenie. Ona potrafiła stworzyć życie.

[Do postaci] W jaki sposób wyrażasz siebie?

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : Przez iluzję. Ale nie tę, którą ludzie widzą. Nie chodzi o światło, dym i lustra. Prawdziwa magia nie dzieje się na scenie. Dzieje się sekundę wcześniej. W umyśle człowieka. Zawsze interesowała mnie chwila, w której człowiek decyduje: „Wierzę”. To jest największy akt odwagi. Bo człowiek nie zakochuje się w faktach. Zakochuje się w znaczeniach.

Sophija była moją największą iluzją. Nie dlatego, że była nierzeczywista. Dlatego, że była zbyt piękna, żeby uwierzyć, że istnieje.

[maestro-sullivan]

Czy twój styl pisania zmienił się z czasem?

A to pytanie, na które na równi powinni odpowiedzieć moi współrozmówcy, co i ja. A osobą, z którą piszę najdłużej wcale nie jest autorka Sophiji, ani autor Zebediaha (akurat, jak na naszej – klasie pojawiła się postać Dantego, wówczas z sobą nie pisaliśmy, przynajmniej nie w obecnych wcieleniach). Także moja miła @devotion-of-swords czy mój styl pisania zmienił? A jeśli tak, to na korzyść, czy wręcz przeciwnie? Sam jestem ciekaw Twojej opinii. Znasz mnie najdłużej (i to poza fikcją), najdłużej ze mną piszesz.

Osobiście uważam, że tak. Kiedyś pisałem jak człowiek, który chce wygrać. Teraz piszę jak człowiek, który chce zostać zrozumiany. Młody Dante chciał udowodnić światu, że jest mądrzejszy. Starszy Dante zrozumiał, że najinteligentniejszym człowiekiem w pokoju jest ten, który potrafi słuchać. Sophija nauczyła mnie tego. Ona zawsze słuchała… - ciszy.

[maestro-sullivan]

Piosenka, wiersz, cytat, który z kimś Ci się kojarzy. Możesz oznaczyć lub zachować to dla siebie.

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : Muzyka zawsze była dla mnie kolejną formą konfrontacji z sobą. Metaforą, która pozwala człowiekowi zobaczyć prawdę, której nie potrafi wypowiedzieć. Bo czasami jeden akord mówi więcej niż tysiąc słów. Sophija - Sleeping At Last ; Turning Page oraz Grzegorz Wilk - Kilka ważnych słów, a także Voltarie - Ex Lover, Lover, Justin Timberlake - MirrorsBo Sophija nigdy nie była dla mnie rozdziałem. Była całą księgą. Tą jedyną, której nie chciałem analizować. Nie chciałem rozkładać jej na części, szukać mechanizmów, przewidywać zakończenia. Całe życie patrzyłem na ludzi jak na zagadki. Na nią patrzyłem jak na cud. I może dlatego mnie pokonała. Bo iluzjonista może oszukać wszystkich. Ale nie powinien próbować oszukać kobiety, która widzi jego prawdziwą twarz bez zdejmowania maski.

Asli - Florence + The Machine; Cosmic Love Asli jest światłem, które nie pyta, czy wolno mu świecić. To fascynujące. Większość ludzi próbuje ratować innych, tonąc razem z nimi. Ona nie. Ona potrafi wejść do ciemności i nadal pamiętać, gdzie jest wyjście. Zawsze widziałem w niej coś, czego ludzie nie dostrzegali. Nie tylko lekarza. Nie tylko przyjaciółką Sophiji. Moją przyjaciółką. Ona jest jednym z tych rzadkich ludzi, którzy nie próbują naprawić świata. Ona po prostu odmawia pozwolenia, by świat, jego piękno i dobro, zostały całkowicie zniszczone.

Zebediah - Johnny Cash; Hurt To trudna piosenka. Bo Zebediah jest człowiekiem, który kocha jak ktoś, kto całe życie trzymał ostrze za mocno. On nie umie kochać (lekko). Nie umie być obojętny. Dla niego wszystko jest walką. Widziałem to. Widziałem tę obsesję. Najbardziej niebezpieczni ludzie to nie ci, którzy nic nie czują. Najbardziej niebezpieczni są ci, którzy czują za dużo.

Verona - Lana Del Rey; Young and Beautiful oraz Grzegorz Wilk - Inny Ach, Verona. Moja słodka Verona. Tu pojawia się historia, którą ludzie lubią opowiadać za mnie. Oczywiście. Człowiek zawsze bardziej kocha tajemnice niż prawdę. Pozwoliliśmy plotkom żyć. Ja pozwoliłem. Nie dlatego, że miałem z nią (intelektualny) romans z efektem Pigmaliona. Nie miałem. Jaka ona jest? Spokój i podskórny wulkan emocji. Burza w szklance wody. Kim ona jest? Niezbadaną tajemnicą? Verona była moją uczennicą. Moją podopieczną. Moją dumą. Moim dziełem, pisanym biało – czarnym sumieniem. Moją fascynacją. Moim niepokojem. Moją… zgubą? Kobietą, której pomagałem zobaczyć własny potencjał. Ukształtowałem? Stworzyłem, czy to ona mnie? Ale ludzie nie rozumieją relacji, w których nie ma pożądania, a mimo to istnieje intensywność. Myślą: „Skoro patrzą na siebie w ten sposób, musi być między nimi coś więcej”. A czasem jest… WIĘCEJ. Ale tym czymś jest podziw. Wdzięczność. Więź. Nie każda fascynacja jest miłością. Nie każdy ogień jest pożarem. Apropos… Czym wspomniał, że Verona puściła z dymem mój teatr?

Victoria - „Wicked Game” Chrisa Isaaka Victoria jest dla mnie symbolem czegoś bardzo smutnego. Piękna stworzonego po to, żeby przetrwać. Kobieta może nauczyć się być idealna. Może nauczyć się uśmiechać odpowiednio. Mówić odpowiednio. Wyglądać odpowiednio. Ale człowiek, który zna ludzkie twarze tak jak ja…zawsze zauważy pęknięcie. Victoria jest jak porcelana. Nie dlatego, że jest słaba. Dlatego, że ktoś próbował ją uformować tak długo, aż zapomniała, że kiedyś była gliną i to taką, która obdziera skórę aż do krwi. Ja natomiast zobaczyłem w niej siłę; połączenie jadeitu i agatu. Ta kobieta mnie zachwyca.

Jayden Reed - Jeff Buckley; Hallelujah Ironia. Prawda? Mężczyzna, który wygląda jak moje odbicie. Jak żart rzucony przez Wszechświat. Jak pytanie: „A co jeśli ktoś inny mógłby żyć twoim życiem?” Jayden jest … właśnie, kim? Wersją człowieka, na którą ja nigdy bym się nie zdobył? Bardziej mroczną, czy szlachetną? Nie kopią. Cieniem. Bo cień istnieje tylko dlatego, że wcześniej pojawiło się światło. Najbardziej fascynujące jest to, że ludzie patrzą na niego i widzą mnie. A ja patrzyłbym na niego i spytał z uśmiechem: „Którego z nas pierwszego sprzątną? Mnie za Twoje przewiny, czy wręcz przeciwnie?”

Dla mnie samego: Radiohead - „Exit Music (For a Film) Bo całe moje życie było próbą ucieczki z przedstawienia, którego sam byłem autorem.

[maestro-sullivan]

Czy Twój bohater chętnie dopuszcza do siebie innych czy wręcz przeciwnie?

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : Nie. A raczej… Nie dopuszczałem. Ludzie widzieli Maestro. Nie Dantego. Widzieli człowieka, który zna odpowiedzi. Nie człowieka, który czasami sam nie wie, gdzie jest pytanie. Sophija była wyjątkiem. Ona nigdy nie pytała:b„Jaką sztuczkę przygotowałeś?” Pytała: „Dlaczego boisz się prawdy?” I to było znacznie bardziej przerażające.

Wiosenny outfit Twojej postaci.

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : Klasyka gorzkiej kawy w barwach sepii. Czarny płaszcz. Biała koszula. Stary zegarek. Kapelusz. Nie dlatego, że lubię teatr. Dlatego, że teatr nauczył mnie jednej rzeczy.Ludzie wierzą w symbole.

Czy Maestro ma powodzenie w miłości?

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : Mam. Miałem. Jedną kobietę. Czy aby na pewno tylko jedną? W każdym razie… Ta jedna w szczególności mi wystarczała. Niektórzy ludzie całe życie szukają kogoś wyjątkowego. Ja znalazłem. Problem polegał na tym, że wyjątkowe rzeczy zawsze przyciągają tych, którzy chcą je posiadać. Cóż dopiero ludzie! A miłość nie jest własnością. Jest wyborem. Każdego dnia. I każdego dnia stawałem się czyimś wyborem. Ale nigdy nie uważałem tego za swoją zasługę. Ludzie często mylą wpływ z dominacją. A to dwie różne rzeczy. Nigdy nie chciałem, żeby ktoś był mi posłuszny. Chciałem, żeby ktoś wybrał mnie. I to jest największa różnica. Kobiety nie ulegały mi dlatego, że je zmuszałem. Ulegały, ponieważ chciały. Bo człowiek czasami sam oddaje komuś klucz do własnych drzwi. Nie dlatego, że został zamknięty. Dlatego, że ufa. Mój problem polegał na tym, że zbyt często zapominałem, iż ludzie, którzy oddają Ci władzę nad sobą… mogą również poprosić, abyś jej użył. A ja zawsze bałem się jednego. Że kiedy człowiek zobaczy prawdziwego Dantego, a nie Maestro…przestanie wybierać.

Dlaczego odszedłeś, chciałeś czy musiałeś?

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : Najtrudniejsze pytanie. Bo prawda jest taka…Trochę chciałem. Trochę musiałem. Czasami człowiek odchodzi nie dlatego, że przestał kochać. Ale dlatego, że kocha za bardzo. A ja wiedziałem, że jeśli zostanę, Sophija stanie się celem. Moja największa sztuczka życia? Sprawić, by uwierzyła, że mnie nie ma.

Gdybyś zechciał „wrócić”, do kogo byś się wybrał w pierwszej kolejności i dlaczego?

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : Do Niej. Oczywiście. Nie do pieniędzy. Nie do władzy. Nie do zemsty. Do Sophiji. Bo wszystkie moje drogi, wszystkie moje iluzje, wszystkie moje ucieczki…miały jeden kierunek.

To zabawne. Wszyscy oczekiwaliby odpowiedzi: Sophija. I oczywiście…część mnie pobiegłaby do niej natychmiast. Ale pierwsza osoba? Nie. To wywołałoby u niej zbyt brutalny szok. To byłoby egoistyczne z mojej strony. Pierwszy byłby Giuseppe. Bo są ludzie, których spotykamy po to, by dowiedzieć się kim jesteśmy. Giuseppe jest mną samym. Adoptowałem samego siebie. Ten człowiek pokazał mi wszystkie moje możliwości. Pokazał mi człowieka, którym mogłem zostać. A potem? Asli. Tak. Wiem. To zaskakuje. Ale Asli jest jedną z niewielu osób, które nigdy nie chciały mieć kawałka mnie dla siebie. Nie chciała Maestro. Nie chciała legendy .Nie chciała iluzjonisty. Chciała człowieka. A to jest najrzadsza forma magii. Poza tym byłaby w stanie przygotować Sophiję na… - szok. O, naturalnie mógłbym udać się także do Verony. Z uśmiechem rozbawienia wyobrażam sobie jej minę, gdy widzi mnie niespodziewanie w progu i mówię do niej: „Wróciłem. Zniknij mnie, ponieważ jestem poszukiwany”.

A potem…Jayden. Czyżbym znów zaskoczył? Widzicie czasami najbardziej przerażające spotkanie nie jest z wrogiem. Jest z kimś, kto wygląda jak Twoje odbicie. Bo wtedy musisz odpowiedzieć sobie na pytanie: czy wracam do świata…czy wracam do własnego cienia?

Kim dla Ciebie jest Giuseppe?

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : Giuseppe…To najdziwniejsza sztuczka, jaką kiedykolwiek zrobiłem. Bo jak można oszukać samego siebie? Giuseppe jest moim odbiciem. Moim poprzednim życiem. Mną samym, który adoptował siebie samego. Moim przyszłym cieniem. Jest odpowiedzią na pytanie: „Czy człowiek może spotkać samego siebie, zanim umrze?”

Fizyka kwantowa mówi o możliwościach. O światach równoległych. O tym, że każda decyzja tworzy kolejną ścieżkę. Może Giuseppe jest mną z tej ścieżki, na której wybrałem inaczej. Może jest tylko starcem, który przekazał młodemu iluzjoniście największą tajemnicę. Nie jak tworzyć cuda. Jak przeżyć własne.

Zawsze wiedziałeś, że Zebediah i Sophija są spokrewnieni, dlaczego to przed nimi ukrywałeś?

𝓓𝓪𝓷𝓽𝓮 : Potwierdzić? Zaprzeczyć? Dylemat rodem z antyku. Nad każdą z postaw wisi bowiem fatum. I każda z tych postaw byłaby zbyt lekkomyślną. Z pewnością, wiedziałem wcześniej niźli oni sami o sobie. Wiedziałem. Od początku. Widziałem spójność w ich mimice, gestach, ich uwielbieniu dla sztuki, a nawet w sposobie w jaki milczeli. Ponadto… Ten sam gniew. Ten sam upór. Zebediah był lustrem Sophiji. A Sophija była lustrem Zebediaha. Tylko oboje bali się spojrzeć. Ta sama tęsknota pospołu pogrzebana w zdjęciach przedstawiających dwójkę dzieci, jedynym dowodzie, że kiedyś istnieli – razem i nierozłącznie. Dowodzie, który… Wykradłem Zebediahowi, nosząc się z zamiarem spalenia tak osobistej pamiątki po siostrze. A ja…Ja bałem się, że jeśli powiem prawdę, zabiorę im coś, czego potrzebowali najbardziej. Nadzieję. Bo czasami człowiek nie potrzebuje odpowiedzi. Potrzebuje jeszcze jednego dnia, w którym może wierzyć. Miałbym zabrać Sophiji wspomnienie cudownego brata, opiekuńczego i dobrego chłopca, którym był dla niej w jej mniemaniu? Nie śmiałbym. Na rzecz czego wówczas zburzyłbym jej wspomnienia? Na rzecz nieładnej prawdy i człowieka, mającego krew na rękach. Powiedzieć Zebediahowi, że ma siostrę? Tym bardziej bym nie śmiał. Znałem obsesję Zebediaha. Widziałem zdjęcia, które przedstawiały Sophiję. Nie takie, jakie robi się rodzinie. Nie takie, jakie robi się przyjaciółce. To były zdjęcia człowieka, który próbował zatrzymać coś, czego nie można zatrzymać. Światło. Jej światło. I wtedy zrozumiałem. Nie mogłem powiedzieć mu:„To twoja siostra”. Bo on nie patrzył na nią jak na siostrę. Raczej… Patrzył jak na ostatnią rzecz na świecie, którą może ocalić, ponieważ to ocali jego samego, być może przed nim samym. A ja… Ja wiedziałem, czym jest obsesja. Dlatego zapragnąłem postanowiłem zrobić rzecz szaloną, włamać się do umysłu szaleńca w purpurze. Włamać się, aby nie dzielić się z nim moją Sophiją. Incepcja. Zasianie myśli. Przecież to takie proste. Wczepić Zebediahowi przekonanie, iż wymyślił sobie dziewczynkę z Syberii, jak i dorosłą Sophiję, że to wytwór jego wyobraźni, że Sophie nie istnieje. Niestety, z żalem muszę przyznać, że po raz pierwszy w swoim życiu – tę partię przegrałem.

¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥

Dziękuję za arcyciekawe i wnikliwe pytania oraz możliwość udziału w zabawie. Dzięki Wam mogę rozwijać i ulepszać swoją postać. Szczególny, głęboki ukłon z mojej strony dla Valkyra za zorganizowanie Wieczorku Szczerości, inicjatywę, dzięki której możemy się rozwijać i integrować. Kłaniam się

[re-red-rum]

Ciepły, toskański wiatr przemykał między dachówkami, roznosząc woń pieczonego mięsa, rozmarynu i oparów wina. Podobno zapachy raju, dla niego był to zapach ironii.

Leżał płasko na rozgrzanej terakocie, czując pod klatką piersiową miarowe bicie własnego serca. Przed nim spoczywała precyzyjna konstrukcja ze stali – jedyna kochanka, której nigdy nie potrafił porzucić. Przez lunetę obserwował dziedziniec posiadłości rodziny Russo. To nie było gniazdo węży. To była jaskinia lwów, do której Zebediah @kill-grave wszedł z uśmiechem godnym świętego, choć obaj wiedzieli, że jego dusza jest czarniejsza niż turecka kawa.

Jeszcze tylko ten jeden raz – to kłamstwo smakowało w jego ustach tak gorzko. – Obiecałem Ci, Asli @wxldr0se . Obiecałem, że dłonie, które dotykają twojej twarzy, nigdy więcej nie będą pachnieć prochem. Że znajdę pracę w warsztacie, że będziemy pić wino pod słońcem Italii jako wolni ludzie.

Poprawił chwyt. Docisnął kolbę do ramienia. Był gotowy. Był przeklęty. Był najlepszy w tym, czego nienawidził najbardziej.

Palec wskazujący, lekko zdrętwiały, spoczywał tuż obok spustu. Czuł na sobie wzrok Anity, swojej współpracownicy, która czaiła się kilka metrów dalej, sprawdzając otoczenie przez lornetkę. Jej milczenie było profesjonalne, ale dla niego stanowiło oskarżenie. Anita była właśnie przypomnieniem, że Florencja nie była nowym początkiem, a jedynie nowym poligonem. W obiektywie pojawiła się jego sylwetka. Prawnik gestykulował energicznie, rozmawiając z Rafaelem Russo. Jeden fałszywy ruch, jeden błysk noża w słońcu, a będzie musiał posłać kulę, która rozpęta jeszcze większą wojnę. Prędkość i kierunek wiatru, kąt nachylenia, tętno, niewątpliwie w tym świecie był bogiem. Decydował, kto dokończy zdanie, a kto padnie na brukowaną uliczkę. Prawnik używał słów, by kłamać i niszczyć, on używał prochu. — Czysto? — szept Anity przeciął ciszę. Nie odpowiedział od razu. Przymknął na moment oczy, widząc twarz żony w porannym słońcu. Widział jej nadzieję. Potem otworzył oko i znów spojrzał w lunetę. — Czysto — wyszeptał.

...ale we Florencji nigdy nie jest naprawdę czysto.

[kill-grave]

man proposes, God disposes

[kill-grave]

... - tylko ono jest przerażające, ponieważ nie można go przejednać ani groźbami, ani perswazją, ani przekupstwem. 

Aromat starego tytoniu, który wgryzł się w ściany tak głęboko, jakby sama sztukateria była z niego odlana, zapraszał do uścisku woń bursztynowego płynu. Butelka łapała resztki granic, lśniąc niczym płynne złoto wydrapane z głębi ziemi. Każdy łyk tego trunku smakował jak milczenie, które kupuje się za cenę czyjegoś życia. W głębi gabinetu, za jego plecami, prężyła się ona – ciężka trevira, kurtyna o barwie głębokiej rozpaczy. Cień żelaznego całunu. Fizyczna granica między dwoma oddechami ludzkości, symbol świata pękniętego na pół. Za nią rozciągał się mróz żelaznej logiki, przed nią – duszny teatr pozornej wolności. Młody Zebediah przesunął palcami po materiale, a jego dotyk zostawiał na aksamicie ślad skazy. – Czujesz to? – szepnął do mężczyzny, nie odrywając wzroku od sfałdowanej materii. – Ta zasłona to jedyna rzecz, która utrzymuje was w iluzji bezpieczeństwa. Ta whisky, którą pijesz... ona nie ma gasić pragnienia. Ma zapić ciężar decyzji, które ostatecznie zostaną wam odebrane. Na horyzoncie niebo postanowiło przyodziać szkarłatne szaty– to nie zachód słońca, to łuna pożarów płonących na granicach państw. – Próbujecie zszyć świat, który już dawno się wykrwawił.

Moje dłonie dawno zapomniały gładkiego dotyku; pamiętają tylko ciężar cudzego oddechu, który musisz zdusić, zanim on zdusi ciebie. – Ciężar jego wzroku spoczął na tym, któremu kończył się czas. – Wszyscy szukacie sensu w tych waszych nudnych, ułożonych życiach. Spędziłem lata w cieniu, dusząc prawdę gołymi rękami, i powiem wam jedno: krew zmywa się łatwiej niż kłamstwo. Jakby nie patrzeć, prawdziwa pasja nie rodzi się z miłości, ale z tej słodkiej, pulsującej gorączki szaleństwa, która każe ci skoczyć w przepaść tylko po to, by poczuć opór powietrza. Dla was to obłęd, dla mnie to jedyny moment, w którym serce bije w rytm prawdy. – Towarzysz zaczął się krztusić, tak jakby jego własna łapczywość miała właśnie zostać upomniana. – Prawdziwa kontrola nie potrzebuje armii ani dekretów. Ona jest jak szept, którego nie da się zignorować, bo rodzi się wewnątrz twojej własnej czaszki. Ja nie muszę niszczyć świata, by go posiąść. Ja sprawiam, że świat chce zostać zniszczony. – Nie przerywał, kiedy ceremonialna władza upadła, dławiąc się nie tylko złocistym trunkiem, ale i własną krwią. – Przez lata byłem cieniem w lustrze cudzych lęków, precyzyjnym instrumentem nastrojonym na krzyk. Ale wiesz, co odkryłem na dnie tej czarnej butelki, którą nazywacie sumieniem?

Spokój jest kłamstwem dla słabych.

Za wszelakimi materiałami, kryje się intymność uczuć, myśli ... Sekret https://justpaste.it/e141h cień człowieczeństwa @queenofclubsmafiaworld

[russivnr0ulette]

Pragniesz zrzucić z tronu uzurpatora?  Wydaje mi się, że mamy zbieżne interesy.  Come to me.

Early this morning when you knocked upon my door  And I say Hello Satan I I believe it is time to go

Soap&Skin - Me and the Devil

𝖬𝖾 𝖺𝗇𝖽 𝗍𝗁𝖾 𝖽𝖾𝗏𝗂𝗅 - 𝗐𝖺𝗅𝗄𝗂𝗇𝗀 𝗌𝗂𝖽𝖾 𝖻𝗒 𝗌𝗂𝖽𝖾. Uosobienie grzechu, w ledwie widocznym uśmiechu, którego mógłby Ci pozazdrościć sam Lucyfer, kryjące słodką obietnicę wyzwolenia ── kim jesteś i co ze sobą przynosisz?

Ratunek, a może ostateczną zgubę?

Czego ode mnie chcesz ── zemsty, a może prawdy o sobie samym?

Mam być lustrem, czy cieniem? Partnerką w danse macabre, czy kulą wymierzoną prosto w serce ── tą, która wreszcie pozwoli Ci zamknąć oczy i odpocząć? Szansą, od której odwrócisz wzrok, czy ręką, którą chwycisz w nadziei, że nie pozostawi po sobie kolejnego piętna na duszy? Oh Zebediahu, mój drogi Zebediahu...

Krwawiący purpurą, oddychający szaleństwem..

Nasza wspólna droga jeszcze się nie rozpoczęła, a już wiemy, że możemy być dla siebie wszystkim, albo niczym.

Let's the game begin.

[kill-grave]

I mean, look at me. I'm not an angel. I'm not human. Exitus letalis - tam gdzie marmury porasta bławatek, tam zaprowadzi Cię ona oferując słodycz odwetu.

Come to me. Usłysz me wołanie i ulegnij pokuszeniu. Daj zaprosić się do tańca, postaram się być delikatny, ale pamiętaj - nuty już są. Pozwól, że poprowadzę. Obłęd, chaos, szaleństwo- kroki na raz i trzy. Takt 31-33.

Miej na uwadze, że zemsta bez przewodnika rozprasza się w powietrzu, zemsta ze mną stanie się rozkoszą wypełniającą obraz, który oprawię w ramy sprawiedliwości.

Widziałem ciemną otchłań oczu równie pięknych, toczyły się one bez celu w głąb mórz bez imienia. Pozwól, że ujarzmię ten ogień nienawiści. Nie, nie zrozum mnie źle, nie dam Ci ukojenia. Przyspieszę spalanie i zwiększę płomienie nadając im właściwy kierunek, albowiem niebezpiecznie zmierzasz ku tej w której płynie moja krew. Nie bój się, nie odbiorę Ci Twego gniewu, ja tylko ułożę go, jak nuty w partykurze, by z chaotycznego wrzasku powstała boska aria, śpiewana dokładnie tam, gdzie chcę usłyszeć echo.  

Będą myśleć, że to Twoja decyzja, kiedy moja niewidzialna dłoń postawi królową na szachownicy zmieniając zasady - odtąd król jest do zbicia. Niech wierzą, że burza rodzi się sama, ja tylko podpowiem chmurom gdzie mają się zderzyć.

Oh Victorio, jesteś jak ostrze bez rękojeści – tylko sprawny chwyt mnie nie skaleczy,

...a kiedy dasz mi kielich pełen szlachetnej krwi dopiero wtedy uczynię Cię godną Twego imienia.

[kill-grave]

Witam, wszystkich razem i z osobna w ten zakrapiany szaleństwem dzień. Zapowiadają krwiste opady i pogorszenie się pogody. Proponuję zabrać parasol bezpieczeństwa. Nocą przemierzając nowojorskie drogi oświetlona miliardem świateł twarz dostrzega kasyno. Migocze czerwień, niebieski, neony łączą się w purpurę.

W każdą noszoną nitkę wsiąka Purpura, tak jak wyzwolona sugestia zatruwająca każdą komorę ludzkiego mózgu, tak jak krew pobudzająca fantazję.

[kill-grave]

You won't see me, you won't see me You won't see me again

[kill-grave]

#storyline -> Zdradź nam jakąś ciekawostkę o miejscu, w którym aktualnie mieszka/przebywa twoja postać. Może wiąże się z tym jakaś historia, który dotyczy bezpośrednio twojego bohatera/bohaterki? Może kogoś zachęci to do odwiedzenia jej i… nawiązania współpracy? ;>

Mónegue 

To miejsce było jak złudzenie wykute z marmuru i światła. Państwo oświetlone blaskiem miasta.   Alabastrowa biel fasad, złoto słońca i lazur morza – miasto bez cienia, a raczej miasto, które cień starannie skrywało.  

...bo Monako nie istnieje naprawdę; ono trwa jako spektakl. Tymczasowo - bo nigdy i nigdzie na stałe - przebywał w miejscu będącym alegorią kłamstwa wysublimowanego. Kłamstwa tak doskonałego, że przestaje być rozpoznawalne jako fałsz. Nad tym wszystkim unosiła się Ona - Władza o ceremonialnym pulsie, której obecność odczuwalna była bardziej jako ornament niż sprawstwo. Monako nie jest miastem — jest tezą. Dowodem na to, że piękno może być narzędziem przemocy, a porządek formą przemilczenia. - szeptał zaczepiony przez pewnego jegomościa.- A im doskonalsza forma, tym skuteczniejsze kłamstwo.

[kill-grave]

Panie purpurowy, czym dla Ciebie jest prawdziwa miłość? ^^

Pojęcie tak zbędne jak samo pytanie.

...wychodzę...

Sprawię, że mnie zapragnie. Potem ją odrzucę. Będę dewastował ją w kółko, aż będzie chciała umrzeć... Nie, tego też jej nie dam. Sprawię, że zwiędnie jak ktoś umierający z pragnienia lub głodu. Bądź wyślę ją do pewnego pierścienia piekła, zaprojektowanego specjalnie dla niej... - Kilgrave

[kill-grave]

Wolna (nie)wola

Oni wszyscy zniewoleni są wyborem. Każdego poranka, na chodnikach i ulicach, mijają się ze świadomością. Hipokryci wołają o więcej, ale nie lubią na ostro, gdy dziw*ka Prawda miewa długie szpony. Pociąga, kusi i przebija pierś. Kiedy staje się niewygodna trafia na bruk. Wtedy roznegliżowana szepcze mi ponętnie do uszka, a oni chwytają się świadomości. Grają z nią, bawią, tańcują. Myślą o przyjaźni, gdy ona mi filuterną Lolitą.

Ulegli, stanowczy, zagubieni, zadziorni, waleczni, silni mienią się różnorodnym kolorytem. Lubię ich złożoność, ale nudzi mnie prostota, brzydzi zaś powierzchowność.

Humbug!

Szybko wpadasz w złość, nieprawdaż...a nie przystoi. Labilność?

To moja słabość, niedostatecznie zamordowane co żywe. Przerwałem dzieła, uciekłem. Chłód Syberii ogrzewa włoskie wspomnienie.

Powróćmy.

Nie widzą mnie, nie dostrzegają, kiedy wirus absorbuje ich myśli. Dominacja? Przy wypchnięciu spoza szachownicy! Nonsens. Ich wolna wola? Prawdziwy fantazmat. Perseweracyjnie świadomość zostawiam, gdy bawi się w najlepsze i wtedy wkracza on...obłęd. Karmi moje szaleństwo. Serwuje obłędne Carpaccio. Nigdy nie byłem uległy, nie poddam mu się, gdy zaczyna swój rozgrzany filtr, ...mały romans? Może.

Opuszcza ich wola, świadomość zdradza, przytłacza prawda, kiedy pojawia się kontrola. Mówią mi, że to manipulacja. Nadają jej ładne imię, zmyślne znaczenie, piętnując rodzajem. Ona jest jedna jedyna, niezmienna od poczęcia, kocham ją, pojąłem za żonę.

Krew przyciągała wzrok, gdy mieniła się prawdziwym szkarłatem. Tej nocy księżyc dodawał jej wyjątkowego połysku. Jedna drobna kropla w morzu miliarda łez. „Szkarłatna Gwardia jest z krwi i kości, to żaden duch. Krew i kości można kontrolować, pokonać i zniszczyć.”

Nie wiedział dlaczego, ale zapragnął położyć pudla z pizzą na stole w salonie. Pachniało. Intensywnie i nachalnie. Bergamotka topiła się w ambrze, tonąc próbowała chwycić gałęzi drzewa sandałowego. Męski, ale taki inny.

Pizza była zimna i nagle zapragnął wyjść. Wielkie otwarte okno kusiło, wołało i stało się wyborem zgw*ałconej woli. Pragnął kiedy kroki przyspieszały bicie serca. Fantazja znieczulała, gdy stał się świadomym śmierci. Lolita pogrywała, prawda była nie do zaakceptowania i znów odrzucona. Marzenie stawało się coraz bardziej namacalne kiedy zaskrzypiała framuga okna. Zniewolone ciało wypruło łzy szczęścia, gdy przerażony umysł paraliżował strach. Łkał czując spełnienie rozwiane wzdłuż 432 Park Avenue.

[kill-grave]

Necronomicon - Inaczej i fantastycznie.

Ta trumna i ten grobowiec wydawał mu się jedynie zręczną iluzją skomponowaną przez anielską zdzirę zwaną Śmiercią. Jeno mistyfikacja. Kochała skrzypce i fortepian, a tu tyle nieproszonych dusz prosiło się o wyrwanie żylastych strun. To wszystko nie mogło się tak zakończyć, a jednak. Acta est fabŭla, plaudĭte!/ Sztuka skończona, klaszczcie! Podlica gryzie piach. Został sam. Znów sam, z tą różnicą, że przybyło mu nieprzyjaciół. Bał się ich? A skąd. Psychopaci nie odczuwali strachu, choćby pragnęli. Oparty o obskurną ścianę niedaleko Florenckiego Teatro Verdi w końcu zaczął akceptować prawdę. Przerażające tak jak krew nadająca głębi. Kamień był blady, aż w końcu jego koloryt przechodził przez purpurę do czerni za sprawą krwistej czerwieni. Zacisnął zęby, gdy cząstka jego jestestwa wsiąkała w ametyst rozpoczynając wieczny spacer po dwóch krainach- tej tętniącej życiem i tej martwej. Księga umarłego prawa była mapą, często drogowskazem. Zapisana przodków krwią wiązała. Wracając przystanął przy bogato zdobionym grobowcu którego strzegła podobizna popapranego Gabriela ...pardom archanioła Gabriela. Grób piękny, pomnik niekoniecznie. Poczciwy sympatyczny Gabriel z masochistycznymi zapędami tyrani. Serwuje dobrą herbatę, ale krzesła niewygodne. Purpurowy garnitur spijał krew właściciela. Pora wracać.

Vivere nolit, qui mori non vult. - Bóg dał im wolną wolę, a diabeł odebrał. - marmurowe oblicze szeptało, kiedy usta zalewał lepko-cierpki posmak wygnania, odparł: ... a nie na odwrót?

[kill-grave]

- Już, już, siadajcie Państwo. – Szef rozgonił tłumek swoim ospałym krokiem. Piwo, powtórzyła sobie w myślach. Pizza. I może frytki. Dużo majonezu. Wszystko co wymaże z jej pamięci ten świdrujący wzrok. Kolejne dowody przelatywały przez stół, mogła sobie wyobrazić, że teraz ogląda zdjęcie szyi ze śladami palców, teraz potargane włosy w miejscu, w którym zlepiła je krew, teraz długie nogi naznaczone siniakami i podrapaniami i całe ciało zawieszone pomiędzy rozkoszą a przerażeniem.

Było w tym coś nieuchwytnego. Kobieta ze zdjęcia mogłaby godnie pozować do portretu Elizabeth Short, by zostać okrzykniętą Czarną Dahlią. Ciało może nie było rozerwane, lecz nadgarstki i okolice kostek nosiły ślady krępowania pobudzając wyobraźnię do wielu spekulacji. Za ostateczną przyczynę śmierci patolog uznał utratę krwi i obrażenia ciała. Wywnioskowano, że na kilka dni przed śmiercią była więziona i torturowana. Tom Howard przeglądał zdjęcia oraz protokół oględzin nie mogąc nacieszyć oczu. Każdy ślad nosił zmianę rzeczywistości, a te zostały bardzo źle zrozumiane powodując niezły miraż. Denatka była bardzo niebezpieczną i bezduszną kobietą. Umarła tak, jak żyła. Sam nie był bez winy doprowadzając do jej zgonu, ale czy miał jakieś wyjście?

- Co zrobił najpierw? Jak myślicie? – W końcu miała przed sobą trzech mężczyzn, można by powiedzieć ekspertów w dziedzinie, o ile lubili wchodzić w psychiki popaprańców. Miała wrażenie, że szczególnie jedna osoba chce, by to powiedziała na głos, więc uniosła bardziej podbródek, przestała wystukiwać nierównymi paznokciami rytm na zielonym blacie i wyprostowała się, spoglądając na niego chłodno. Z taką samą mocą z jaką on świdrował wszystkich spojrzeniem. Tom Howard, powtórzyła sobie. Była ciekawa, czy go zapamięta. – Najpierw ją zabił, a potem zgwał.cił, czy na odwrót? 

[kill-grave]

Tito & Tarantula - When you Cry

Zebediah Thompson

Karta postaci: https://zebediah-thompson.carrd.co/

Znajdziecie mnie też na:

Mewe: https://mewe.com/panthompson1.51

Discord: zebediahthompson

[kill-grave]

#moodboard -> Zima ze śniegiem czy zima na plaży w prażącym słońcu? Wybierz swój typ i pochwal się moodboardem!  🏔🏖

Wybór jest zaiste prosty.

[kill-grave]

#character story -> Czy Twoja postać obchodzi Boże Narodzenie? Jeżeli tak – co najbardziej w nim lubi? Jeżeli nie – czy kryje się za tym jakaś mroczna historia, której rąbka zechcesz uchylić?

Przyznać muszę to moja pierwsza odpowiedź tutaj, więc idziemy na żywioł. Okres świąteczny jest u mnie czasem intensywnych spotkań nie tylko rodzinnych ale i towarzyskich. Nie próżnuję i być może z tego właśnie powodu udzielę przeterminowanej odpowiedzi. Nie szkodzi, prawda?

Moje postaci różnie podchodzą do kwestii wiary, taki Constantin dyrektor szpitala w Bedlam jest ateistą nieobchodzącym żadnych świąt. Każdy dzień bez krzyków uważa za okazję do świętowania. Zebediah rozkochany w poetyckiej ironii losu z pewnością wypiłby za narodziny antychrysta. Chyba, że kobieta tej samej krwi odczaruje mu wizerunek zimowego grudnia kojarzący się jedynie z chłodem syberyjskiej zbrodni. Krzesimir, jak przystało na wzorowego ziemianina obchodzi wszystkie święta katolickie, w tym Boże Narodzenie. Uwielbia tradycyjne potrawy, neguje kolędowanie (ze względu na pogański dawniej charakter), dekoruje się życzliwością- w prawdzie to dobra mina do złej gry. „Sztuka” wystawiona przez mistrza paryskiej loży masońskiej. Ostatnio dołączył do mojego grona jeszcze jeden Pan. Postać na tzw. „zamówienie” od bardzo zdolnej autorki. Dano mi rolę płatnego zabójcy, za co dziękuję, bo przypadła mi do gustu. Wywodzi się z innego kręgu kulturowego, lecz obecnie przebywa we Włoszech ....jak oni obchodzą Boże Narodzenie? Myślę, że tego dowiem się niebawem.

[kill-grave]

Powracał powoli.

Najpierw był cień niczym smuga w mroku, rozmyta plama na granicy świadomości. Zapach strachu, który nie miał wyraźnego źródła. Potem zaczął gęstnieć, barwiąc powietrze ciężkim odcieniem zepsutych wspomnień.

Noc milczała, choć wydawało się, że miasto krzyczy — w głębi ciemnych zaułków słychać było szept. Kroki, które nie powinny brzmieć tak znajomo, odbijały się echem od ścian, wypełniając przestrzeń aurą nieuniknionego.

Kilgrave wracał.

Nie z martwych, nie z piekła — bo przecież nigdy tak naprawdę nie odszedł. Tkwił w cieniach. Każdy jego ruch był jak rozlanie wina na białym obrusie, gdzie purpura rozmywała się, brudząc wszystko, czego dotknęła.

Ludzie nie widzieli go, a czuli — w drżeniu rąk, w bezsenności, w nagłych atakach bezdechu.

Gdy pojawił się nastała cisza, głęboka i duszna, jak w kościele tuż przed pogrzebem. Gdy przemówił, słowa stały się nożami — ostrymi, połyskującymi, wbijającymi się prosto w umysły.

Świat znów miał stać się purpurowy.

#kilgrave #purpleman #rpg #sesjeopisowe #horror #fantasy #kryminał #thriller #jessicajones #Tennant #fabuływsieci #marvel #nk #szukamwątku #kreatywność #pisanie #fabuła