Mamry
Canon EOS M100, EF-M15-45mm f/3.5-6.3 IS STM
[EN] Polarization is growing. Can we really be surprised? I didn’t vote for either of the candidates who made it to the second round. But I’m watching the whole spectacle from a certain distance. I’ve written before about the post-truth era — and now these phenomena feed off each other: filter bubbles, algorithms, emotional shortcuts. I try to sidestep it. With varying success. I've managed to tweak my feeds so that I get content from both sides. And that’s why I can clearly see just how drastically the perspectives differ.
Let’s take a look:
RAFAŁ TRZASKOWSKI 👁 Through the eyes of a KO supporter: A European statesman, Rafał “Golden Tongue” Trzaskowski, the hope of a progressive Poland. Graduate of top universities, expert in diplomacy, international standards, and Western culture. He wants a modern Poland — green, tolerant, open. A country where kids are taught to think, not just memorize. Where women make decisions about their own bodies, and the state doesn’t peek into your bedroom or your plate. He fights for the climate, human rights, and European values. And he always wears the perfect blazer.
👁 Through the eyes of a PiS supporter: A foreign agent, probably paid by Brussels, Berlin — or maybe even Soros. A man bent on dismantling Poland — destroying families, abolishing the Church, teaching preschoolers how to masturbate, and euthanizing the elderly. A smiling face of the rainbow plague. The Green Deal? More like a red revolution in eco disguise. He wants the European Union instead of a homeland. Or better yet — the German Republic of Poland. And let’s not forget: he’s supposed to be Tusk’s heir. In other words, Traitor 2.0.
KAROL NAWROCKI 👁 Through the eyes of a PiS supporter: Salt of the earth. A man who knows life, knows the streets, knows history. No polished TV puppet — a tough guy who understands Poland and how to defend it. He fought communism, defends the IPN, restores honor to the Cursed Soldiers. If need be, he’ll punch you in the face — all in the name of the Fatherland. And he knows some rough guys from the neighborhood? Good. At least he’s in touch with the real Poland, not sitting in some ivory tower like the liberal elites.
👁 Through the eyes of a KO supporter: A right-wing Don Corleone. An IPN pit bull with a past straight out of a police file. Former hooligan, alleged pimp who — legend has it — trafficked girls out of the Grand Hotel and fought in forest brawls with shady types. Scammed an elderly man out of his apartment. Never apologized. Instead of running for office, he should be facing trial. And his campaign? Straight out of the '90s — all pathos, violence, and ideas lifted from the X-Files: IPN Edition. A man of the past, not the future.
And this isn’t about judgment. It’s about how wildly these images diverge. There’s no common ground left. Each side is convinced the other means the end of Poland. That voting for “them” is an act of betrayal, absurdity, proof of madness. In such a climate, real conversation becomes impossible.
But maybe it’s not just the climate. Maybe it’s simply us — humans. Because the truth is, humanity doesn’t operate on facts. We run on beliefs. Our brains don’t perceive the world in real time — they reconstruct it. They rely on patterns, guesses, shortcuts. And we act the same way in politics: we absorb headlines, rumors, fragments. Some dive deeper, others barely skim the surface. But in general? We’re like a troop of monkeys fighting over a banana.
Harsh? Maybe. But maybe that’s where something better begins. Maybe only when we admit we’re just human, can we begin to build something more humane.
[PL] Polaryzacja rośnie. Czy można się temu dziwić?
Nie głosowałem na żadnego z kandydatów, którzy dostali się do drugiej tury. Ale przyglądam się całemu temu spektaklowi z pewnej perspektywy. Pisałem już tu o erze postprawdy — dziś te zjawiska napędzają się wzajemnie: bańki informacyjne, algorytmy, emocjonalne skróty. Staram się to omijać. Z różnym skutkiem. Udaje mi się naginać feedy tak, by docierały do mnie treści z obu stron. I dlatego widzę wyraźnie, jak drastycznie różni się optyka.
Zobaczmy więc:
RAFAŁ TRZASKOWSKI
👁 Oczami wyborcy KO:
Europejski mąż stanu, Rafał „Złoty Język” Trzaskowski, nadzieja postępowej Polski. Absolwent najlepszych uczelni, znawca dyplomacji, międzynarodowych standardów i kultury zachodniej. Chce Polski nowoczesnej, zielonej, tolerancyjnej. Takiej, gdzie dzieci uczą się myślenia, nie kucia. Gdzie kobieta decyduje o sobie, a państwo nie zagląda ludziom do sypialni ani do talerza. Walczy o klimat, prawa człowieka i europejskie wartości. I jeszcze ma idealnie dobrane marynarki.
👁 Oczami wyborcy PiS:
Agent obcych interesów, prawdopodobnie opłacany przez Brukselę albo Berlin, a może i Sorosa. Człowiek, który chce rozmontować Polskę – rodzinę rozbić, Kościół zlikwidować, dzieci uczyć masturbacji w przedszkolu, a starców eutanazji w hospicjach. Tęczowa zaraza z uśmiechem. Zielony ład? A raczej czerwona rewolucja w wersji eko. Chce, żeby zamiast ojczyzny była Unia Europejska. A najlepiej – Niemiecka Republika Polska. I jeszcze się mówi, że to następca Tuska. Czyli zdrajca 2.0.
KAROL NAWROCKI
👁 Oczami wyborcy PiS:
Chłop z krwi i kości. Zna życie, zna ulice, zna historię. Żaden wypolerowany pajac z telewizji, tylko twardziel, który wie, czym jest Polska i jak się jej broni. Walczył z komuną, broni IPN, przywraca honor Żołnierzom Wyklętym. Jak trzeba, to i po mordzie da – oczywiście w imię Ojczyzny. A że zna paru chłopaków z „dzielni”? Przynajmniej wie, co się dzieje w kraju, a nie siedzi w wieży z kości słoniowej jak cała ta liberalna elita.
👁 Oczami wyborcy KO:
Prawicowy Don Corleone. IPN-owski pitbull z przeszłością jak z policyjnych akt. Były kibol, alfons, który – jak głosi legenda – handlował dziewczynami z Grand Hotelu i bił się w ustawkach w lesie z „typami spod ciemnej gwiazdy”. Oszukał starszego człowieka, od którego wyłudził mieszkanie. Do dziś nie przeprosił. Zamiast kandydować, powinien stanąć przed sądem. A jego kampania? Jak z lat 90. – pełna patosu, przemocy i idei rodem z Z archiwum IPN. Człowiek przeszłości, nie przyszłości.
I nie chodzi tu o ocenę. Chodzi o to, jak bardzo te obrazy się różnią. Jak bardzo się rozjeżdżają. Przestaje istnieć jakiekolwiek wspólne pole. Każda strona jest przekonana, że ta druga to koniec Polski. Że głosowanie na „nich” to akt zdrady, absurd, dowód utraty zmysłów. W tym klimacie nie da się rozmawiać.
Ale może to nie tylko klimat. Może to po prostu my — ludzie.
Bo prawda jest taka, że ludzkość z definicji nie kieruje się faktami. Kierujemy się wierzeniami. Nasze mózgi nie odczytują świata w czasie rzeczywistym — one go rekonstruują. Opierają się na wzorcach, domysłach, uproszczeniach. I dokładnie tak samo działamy w polityce: przyswajamy skróty, plotki, strzępy. Jeden się zaangażuje bardziej, inny mniej. Ale ogólnie? Jesteśmy jak stado małp tłukących się o banana.
Trudne? Może. Ale może też właśnie od tej konstatacji zaczyna się coś lepszego. Może dopiero gdy przyznamy, że jesteśmy tylko ludźmi, można będzie zbudować coś bardziej ludzkiego.