#publikado

[panaghoy]

"Kung ano man ang dinadala mo ngayon, gusto ko sanang sabihin na mawawala rin iyan. Pero hindi, e. Habang nabubuhay tayo, laging nandyan yung sakit. Laging nandiyan yung paghihirap. Pero gusto kong sabihin na kaya mo 'yan. Alam kong kaya mo 'yan."  Ang mga salitang iyon lang ang tangi kong nasabi noong nagpasya siyang umalis noon. Gusto ko siyang yakapin. Gusto kong iparamdam sa kanya na hindi siya nag-iisa sa kanyang pag-iisa. Na nandito ako--kaming mga kaibigan niya--na gaya niya ay nakakaramdam din ng pag-iisa. Na sama-sama kaming mag-iisa.  Noong una pa lang ay magaan na ang loob ko sa kanya. Likas akong mapili sa mga kinakaibigan pero noong unang ilang beses pa lang ng mga pag-uusap namin ay alam ko nang magkakasundo kami sa maraming bagay. Na hindi ko kailangan magpanggap gaya ng sa pakikitungo ko sa iba. Na pwede akong maging ako kapag kausap ko siya at hindi kailangan matakot na baka mahusgahan lamang niya.  Kaya nga labis kong ikinatutuwa ang muli niyang pagbabalik. Dahil tila ba sumisigla at mas sumasaya ang lahat kapag nandyan siya at kasama namin. Hindi ko alam kung ano ang meron siya at ganoon na lamang ang epekto niya sa aming mga magka-kaibigan. Pero kahit ano pa man iyon, hinding-hindi ko na gugustuhing iyon ay muling mawala pa.

[jakepullsthetrigger]

Ang Tunay na Ikaw

11.16.2012

                                             Nakikita ko                                      Ang taglay mong                           Lakas, halina, kapayakan.                Sa likod ng mga ngiti't halakhak,          Nakikita kita - ang marupok na ikaw.     Nais kitang puntahan, amuhin, suyuin - Ngunit mailap ka sa kabihasnang sa atin.                                                             Kahit minsan naman                                                            Hayaan mo akong pumasok                                                           Sa iyong bangungot at payagan                                                            Mo akong unawain ang bawat luha                                                            Na natuyot na sa iyong sariling alapaap.                                                             Ibukas mo sa akin ang iyong durungawan.

[260lightyearsaway]

Napalilibutan ng nagliliyab na apoy, Bagang nagniningas sa aking balat ay dumadaloy. Sa bawat paghakbang at paggalaw na gagawin, Buong katawa’y sisiklaban ng init at saka tutustahin.

Kasabay ng pagkalagas ng mga dahon Ang unti-unting paglaho rin ng panahon Mundong dati'y napapalibutan ng pag-ibig Ngayon ika'y dinudurog ng walang bahid.

Nasaan na nga ba ako? Ito ba ang kanilang tinatawag na “impyerno”? Hindi ko nais na manatili pa dito Pakiusap, ilikas mo ako sa kinalalagyan ko.

Nandito ka sa lugar na mapanlinlang Bawat butil ng anyo'y ikaw ay nilalapastangan Mga matatamis na pighati, o nasaan Akala mo langit iyon pala kabaliktaran. Ang panganib na dulot ng aking kinasasadlakan, Hindi ko batid ang patutunguhan. Mapupulang mata ang sa aki’y nakatanaw, Mga nanlilisik na tingin ay halintulad sa halimaw.

Mahal, lahat man ng bagay ay walang kasiguraduhan Nakahimlay na lugar ay hindi man mapagkakatiwalaan Sa likod ng mga nagbabagang tingin ng madla Sa dako ring yaon, sa iyo'y maraming nag-aalala. Hindi makatakas, hindi makakilos Sa akin ay may sasagip pa ba? Kutis ay unti-unti nang nalalapnos Tulungan mo ako, parang awa mo na.

Huwag kang matakot; Huwag kang mag-alala Dala ko ang susi na sa iyo'y magpapalaya Kaonting tiis nalang, sugat mo'y maghihilom na At sabay nating lilisanin itong mundong walang kapara.

______________________________________________

KOLABORASYON:

Aya | Spica

[akosino]

Hindi mahalaga ang oras na naging parte ka ng mga tao sa paligid mo bago ka tuluyang lumisan. Ang importante ay kung paano mo ginugol ang panahong ito at kung anong kabutihan ang nagawa mo para sa iba. At nagawa mong maging mabuti sa marami na naging dahilan para tumatak ka saming lahat. Maraming salamat. Muli, paalam.

[whirlingasteroid]

I hate goodbyes. They just make me feel so saturnine and in solitude. Why do you have to leave us? You have been a very good friend to all of us. Your mundane splendor and your importunate attitude give us a sense of felicity. Do you have a problem deep inside your heart? Let us, your friends, help you in the best way that we can. We shall miss you, my dear. I am too weary of shedding my tears again and again. I know that you are a strong girl and you can withstand the burden that keeps on bugging you. We hope for your betterment. If farewells will somehow soothe you, then we have don't have the right to hinder you from doing that. We want you to be lively and joyful, my dear. We love you very much.

[whirlingasteroid]

"Hello, Mars. The ever so sweet Quillan. I’m going to miss your sweetness, kahit na lagi akong nosebleed sayo. Haha. I just want to let you know that you’re one of the people I admire here on tumblr. Your words, your friendly soul and everything about you is just so f*ckin adorable. Ayaw ko ng bago mong url, hindi ka naman ganyan eh. :( You are precious, my dear. Thank you for making me kiligs. Haha. :) I love you, I do. Take care. :* " — Aya (publikado)

[happypat]

Ang mapanglait ni Aya, panibasa hindi maganda.

[whirlingasteroid]

Ako'y hinihingal na sa pagtakbo, Kinakapos ang paghinga, Kakahabol sa’yo o giliw ko, Tila ba sa pagod ay hihimatayin pa. Ang hirap, hirap, hirap na. Ako lamang ang nagmamahal, Ako lang din ang labis na nasasaktan, Pakiwari’y ginigilitan ako sa lalamunan. Sapilitan inuuga ang ‘yong katawan, Umaasang mag-iiba ang kapalaran. Lumuluhod at nagmamakaawa, Ang walat kong puso’y tagpi–tagpiin na.                                 O marilag na binibini, ang pagtakbo'y iyong isawata,                                 Sarili mo'y iyo lamang dinadamdam–pagal                                 Buksan ang iyong puso't isip para sa iba,                                 Sa buhay mo, ako ay isang balakid o sagabal.                                 Pag–ibig mo sa aki'y lubos kong ikinalulugod,                                 Di ko sukat akalaing sa akin ay may mahahalina;                                 Ngunit tila ang sarili mo'y iyo lamang nilulunod                                 Sa isang pag–ibig na pinagkaitan ng tadhana.                                 Ako'y humihingi ng paumanhin, marilag na binibini,                                 Anumang yugyog mo sa akin ay di mo ako masisisi                                 Ikaw'y tumayo at dinggin ang aking sasabihin,                                 Pagmamahal mo'y hindi ko kayang damhin.                                                                                                                  Collaboration: publikado (normal text) and quillantrophist (italics)