#slowwritinglab

[lottelola]

[lottelola]

[lottelola]

Binnen het Lab houdt Lotte Lola zich bezig met bergbeklimmers, zondagen en de hunkering naar ultieme ervaringen. Lotte Lola is vaak te vinden in Russische dorpen via Google Streetview. Ze zoekt naar het verschil tussen het mentale en het fysieke en de overeenkomst tussen poëzie en het bedwingen van een reusachtig landschap. Wat kun je ervaren zonder van je stoel af te komen?

In juli 2018 maakte ze een reis naar Rusland. Resultaten worden momenteel gedeeld in de vorm van presentaties (Brainwash Festival, Nieuwe Types Festival, Frontaal), podcasts, performances, losse teksten en digitale interventies

en op aanvraag via lotte-vermeer at hotmail.com

[lottelola]

Een aantal van mijn teksten en materialen die ik creeerde tijdens het Slow Writing Lab van het Nederlands Letterenfonds werden gepubliceerde in het tijdschrift ZINK 04 De jeugd. Mijn vijf jarige-ik was tevens covermodel.

ZUCHT NAAR HET IETS I

wie ontspoort de Tijd wie zal er toekijken als we massaal in de aarde kruipen wie zet de deuren open                             Zij?

we halen diep adem en nemen alles scherp op QR-codes Visakaarten klik hier kortingen & gaan op weg naar onze gereserveerde plek we wasemen de smog uit onze longen tot waterdamp op de ramen we laten ons vervoeren we worden een raket we stijgen boven onszelf uit en de raket wordt een boot dat wat niemand ooit toont krijg je in een vierzits soms plots onder ogen wanneer wallen water raken wars van uitzicht brengt het ons op het deinende droge we stappen af op de zandbanken van het hart het doodgewone alles wat we waren hebben we in verdampte strepen achtergelaten

[wintertuin]

Post van Lisa Weeda - deel 3

In deze rubriek lees je de posts van een van onze schrijvers. Deze week lees je de laatste tekst van Lisa Weeda na haar reis naar Oekraïne, waar ze in gesprek ging met de jonge post-Sovjetgeneratie. Ze maakte de reis in het kader van het Slow Writing Lab. De tweede post lees je hier. 

VIKA

Een uur na onze ontmoeting zegt Vika nog steeds niets. Onophoudelijk kijkt ze me aan. Ze daagt me niet uit, doet niets geks. Ze kijkt gewoon. Haar haar hangt in twee nette vlechten over haar schouders. Ze heeft een roze jas, blauwe broek en rode laarzen. Haar muts is iets lichter roze. Tussen al het grijs van Dnipropetrovsk valt ze, net als vele anderen, op. Ze compenseert de sombere omgeving. De stad steekt flets af tegen haar blauwe ogen.

*

Tijdens de eerste taxirit die ik in de miljoenenstad maak, zegt de chauffeur: 'I live here, but it is the worst city. Really. Why are you here?' 'I want to see the place. Where should I go?' 'The shopping mall, the river. Go to a soccer match. We have a rocket park. That's it.'

*

Ik mag mijn jas ophangen in de keuken die ook als badkamer fungeert. De badkuip heeft een groene kleur. Langs de randen hangt een douchegordijn met pratende vissen. Ze zeggen dingen als: 'privjet!' en 'wada!'. Onder de rechterpoot van het bad ligt het betonnen hoofd van Lenin. Bij zijn nek zit een scheve breuk. Het gezicht van de fronsende Sovjet-leider is even groot als twee kussens waarop Vika slaapt. Ze kijkt er niet naar om.

*

Zoals veel steden uit het Oostblokgebied droeg Dnipropetrovsk vele namen. Ekaterinoslav tot 1797; Novorossiysk tot 1802; Ekaterinoslav tot 1918; Sicheslav in 1918; Katerynoslav of Yekaterinoslav tot 1926; Dnepropetrovsk tot 1992 en sinds 1992 Dnipropetrovsk met als enige verschil de verschuiving van de 'e' (Russisch) naar 'i' (Oekraïens). De veranderingen hadden vaak te maken met wie op dat moment de scepter zwaaide in de stad, of bij welk gebied de stad hoorde. De naam Sicheslav (1918) was trouwens alleen een aanvraag op een formulier, deze naam werd nooit officieel erkend.

*

In de woonkamer gaat Vika naast mij op de bank zitten. Ze tilt de kat op en zet die op mijn schoot. We aaien het dier om beurten. Op het krukje naast de bank staat een bakje met koekjes die in een sorbet horen. Vika neemt er twee. Ze houdt meer van chocolade dan van groente. Fruit eet ze af en toe, als het echt moet, als ze er niet meer onderuit komt. Verder is het kaakjes en bonbons en soms een combinatie daarvan. Ze pakt haar sprookjesboeken erbij. Alice in Wonderland, Sneeuwwitje, Bambi. Ze bladert snel, we kijken alleen plaatjes. Af en toe wijst ze naar een van de hoofdfiguren en vertelt een verhaal. Ik versta het maar half. 

*

Het naamdeel 'Petrovsk' in Dnipropetrovsk verwees lange tijd naar de besnorde Grigory Ivanovich Petrovksy. Ruim voor de Oktoberrevolutie was hij lid van de Communistische Partij van de Russische Federatie en hij was een van de leden die zijn handtekening zette onder het oprichtingsformulier van de Sovjet-Unie. Dat is niet alles: hij werkte de grote hongerperiode van 1932 tot 1933 in de hand. Daarbij overleden meer dan zes miljoen Oekraïners. In 2015, 24 jaar na de val van de Sovjet-Unie en 57 jaar na het overlijden van Petrovsky, besloot het stadsbestuur de verwijzing naar deze man te schrappen. Nu staat Petrovsk voor de heilige Sint Pieter.

*

Dnipro heeft een metrostelsel van tien haltes. Zes haltes worden gebruikt, vier zijn na enige tijd ondergelopen; de ingenieurs waren even de rivier de Dnepr vergeten. Een rit kost drie grivna. Je kunt zo lang blijven zitten als je wilt. Ik koop twee groene muntjes bij het ticketloket. Vika zwaait naar de vrouw achter het raampje. Ze draagt een bontmuts en een rode bloemenjurk, ze lacht niet. Ik krijg vier biljetten van één terug.   'Djakoejoe,' zegt Vika. Ze zwaait een tweede keer als we onze lichamen door de draaihekjes duwen. Het muntje dat we  hebben ingeworpen zorgt voor een piepgeluid in de poort. We staan een volle minuut op de steile roltrap naar beneden. Langzaam doemen de kroonluchters boven het perron op. We lopen over de grote plakken glanzend natuursteen en stoppen halverwege het platform. Links stappen dertien mensen in die naar het centraal station willen. Het reliëf van verschillende Sovjet-slogans verschijnt vanachter de andere zijde van de wagon, daar waar de metro langs de wand van het gangenstelsel raast. Vika ziet het niet, ook niet wanneer ik er naar wijs.

Lisa Weeda (1989) is schrijver in het agentschap van Wintertuin en maakt literair programma bij Mooie Woorden in Utrecht. Haar werk verscheen onder meer in Das Magazin, De Titaan, op De Optimist en Hard//Hoofd. Voor het Slow Writing Lab van het Nederlands Letterenfonds, reisde Lisa af naar Oekraïne om onderzoek te doen naar het vaderland van haar oma.