ge zijt wél belangrijk. wat ge voelt maakt wél uit. uw hartje luchten helpt, en ik zal altijd luisteren. ge stelt u niet aan, het voelt zoals het voelt voor u en daar is geen juist of fout aan. er is niet zoiets als "ik zou me niet zo mogen voelen want iemand anders heeft het erger" néé! hoe erg iets voor u aanvoelt, is uit uw eigen ervaringen, uw eigen grenzen, uw eigen perspectief. zie het zo: iemand laat een tattoo zetten (persoon a), laten we zeggen op de onderarm, en geeft de pijn een 5/10. deze persoon heeft nog nooit een tattoo laten zetten, dus kan de pijn niet vergelijken. iemand anders zet dezelfde tattoo (persoon b) en geeft de pijn een 2/10. deze persoon heeft tattoos op zijn voet, onderrug, ribbenkast.. hij heeft erger geweten, dus dit valt wel mee. nu, heel weinig mensen gaan tegen persoon a zeggen dat hij overdrijft, dat anderen erger hebben gehad. persoon a zijn pijngrens ligt misschien gewoon lager ook, en daar lijkt iedereen respect voor te hebben, voor ieder zijn eigen pijngrens. waarom kan dat niet op emotioneel vlak? op vlak van gevoelens? uw mentale pijngrens? waarom wordt dat niet ook gewoon gezien als iets normaals? speak up bby's, nooit bang zijn om om hulp te vragen. niemand mag u zeggen dat wat ge voelt niet mag, niet valid is, niemand mag u zeggen dat wat ge voelt niet ernstig genoeg is, want anderen hebben het erger, niemand mag u beoordelen, niemand mag zeggen hoe ge u zou moeten voelen, niemand mag u zeggen dat ge liegt. dat ge overdrijft. dat ge gewoon door de pubertijd gaat en er wel uitgroeit. dat het allemaal wel overgaat en dat ge "positief" moet blijven. want anderen hebben het altijd weer erger... nee. alstublieft. kom op voor uzelf. vráag om hulp. vertel het iemand, schaam u niet. hoe klein het probleem ook is, práat, want kleine dingen stapelen zich op. geen enkel probleem is te klein om serieus genomen te worden. geen enkele gevoelens of gedachten mogen zomaar weggeveegd worden als krijt op een krijtbord, pak de veger in eigen handen voordat zij dat kunnen. geef duidelijk uw grenzen aan, niemand mag over uw grenzen gaan. soms moet ge nu eenmaal eventjes aan uzelf denken, en dat is oké. als ge de griep hebt durft ge dat toch ook? dan gaat ge toch ook niet naar school want dat gaat gewoon niet en gij wilt gewoon erger voorkomen, want zo kunt ge niet goed genezen en dat is gewoon heel oncomfortabel. wel, geef uzelf mentaal ook wat ge nodig hebt. er zal iemand luisteren. er zal iemand helpen. beloofd. ik zal altijd luisteren.
(mind this: ik ben het beu om te horen dat als iedereen dit zou doen, niemand nog wat zou doen, dat mensen er "gebruik van gaan maken". ja luister he, als iemand zo graag wil doen alsof om de "voordelen" te krijgen ja idk laat ze. da's zoals de thermometer in een kop koffie doen om te faken dat ge koorts hebt, ge haalt er niks uit. het stoort mij ook niet, dus whatever. zo'n mensen zijn er altijd al geweest en gaan er altijd zijn, dat geeft niemand minder het recht als ze het wel nodig hebben, al lijkt dat niet zo voor u.)
disclaimer: dit is mijn visie erop. Ik ben er zeker van dat er zullen zijn met een andere mening, maar alstublieft, kwets niemand met uw woorden.
