#sulatin

[achlyx]

Ikaw lang, sapat na

Malalim ang pag hinga

Tanging alak ang kasama

Nagtatanong sa mga tala

kung paano ba lilimutin ang binitawan mong mga masasakit na salita

kung paano buburahin ang ginawa nitong marka

kung paano tatahan dahil masakit na ang mata ko sa walang tigil na pag bagsak ng mga luha

kung paano papalayain ang hinanakit na namutawi sa aking puso, sinta

Malalim ang pag hinga

Tanging alak ang kasama

Nagtatanong sa mga tala

kung paano babalik sa piling mo ng walang pangamba

kung paanong tanging mahal kita ang siyang maaalala

kung paano mapapalitan ang mga pangit na karanasan ng mga magaganda

kung paano naging malungkot ang masaya nating pagsasama

kung paano maiaayos ang problema nating dalawa

Malalim ang pag hinga

Tanging alak ang kasama

Nagtatanong sa mga tala

kung bakit hindi ko kayang mawala ka

Malamig na simoy ng hangin lang ang ibinigay niya

Napasara nito ang aking mga mata

Ngunit pag dilat ko ay nandiyan ka na

Nakangiti at sinambit ang, "mahal kita"

At ang mga tanong ko ay tila ba nawala na parang bula

Dahil mahal, ikaw lang at ang presensya mo ay sapat na.

[theidealistdilettante]

Sa gitna ng mga busina at mga nagsisigawang motorista't pulis trapiko, isang tinig ang natatanging pinapakinggan ng taingang walang kapaguran. Malamlam na mga mata, kwentong nakagiginhawa at mga ngiting pilit na lumulusaw ng aking damdamin---sa aking tabi ay kasalukuyang nagsasalaysay ng kanyang araw ang aking nag-iisang kasama sa loob ng isang lumang kotse. Sa loob ng aking munting sasakyan, pilit na nagpupumiglas at gustong-gustong kumawala ng mga salita, ngunit walang lumalabas sa aking bibig. Walang galaw ang mga nagkalat na mga ideya sa maluwang na kuweba ng aking isipan, walang hangin o elemento na nagtatangkang basagin ang saglit na pagtigil ng aking pag-iisip. Ang isang ngiti ay sapat na upang isipan ko'y umayaw na sa pag-usad.

TRAPIKO (pangngalan)

[alparallon]

soooo... i got a legit mechanical keyboard

not the mechanical-feel one, the actual mechanical one

it isnt hot swappable tho, at least not that i think

i didnt know typing can be this... enjoyable again? ive been living off of knock-offs for far too long

ive been snobbish of mechanical keyboards, with it noisily clacking while you type. but now i get it - it's part of the fun

kinda like how i enabled haptic feedback to actually feel im typing on a touchpad

[alparallon]

i'm sorry for not living up to your expectations.

i apologize for not living my life the way you envisioned it for me to live it. pero ganon naman na tayo simula't sapol 'di ba? may expectation ka, pero iba yung reality ko.

i'd like to chalk it up to our distance, to the amount of time we've spent together. but i knew since then, and as i continue to grow, na ginawa mo lang yung tingin mong makakapagbigay sa'yo ng kapayapaan sa gabi-gabi. na kahit masakit malayo sa amin, pinili mo pa rin ang malayo dahil sa isang banda payapa kang payapa kami.

and don't get me wrong i'm very grateful for that. kaya nga siguro may nararamdaman akong guilt sa tuwing nasasambit mo ang mga pangarap mo para sa'kin. kaya nga siguro nagsusulat ako, hapit sa alas dose ng gabi, kahit nasa kabilang kwarto ka at pwede kitang kausapin.

i'm incredibly sorry for not being the person you wanted me to be. again i'd like to blame the fact na wala ka formative years ko, but like i said i've come to terms with that. or, maybe i haven't, and that's why i'm still hung up on it.

but regardless -- katulad mo, i'm only living life the way i know how. and like you, this is what keeps my peace. the irony here is that my ease comes from a very dangerous life, but this is it. sana at some point magkaroon ako ng lakas ng loob sabihin sa'yo ito kasi, sa totoo lang, eto na lang ang humahadlang sa'kin sa pagsungkit ko ng kapayapaan ko.

ang hirap rin kapag tumatanda ka na. when did we ever make our peace contingent to the peace of others? maybe this is the peace? this... absence of hostility?

kelan pa naging mahirap makipag-usap sa sarili mong dugo?

[alparallon]

madalang kong malimutang nagtimpla akong kape.

-----

maaga akong nagsimulang uminom ng kape. pagsapit ko ng sapat na edad para maging socially acceptable coffee addict, naging coffee addict na 'ko. tanda niyo ba nung bata kayo - bawal uminom ng kape dahil nakakabansot daw ito? baka yun yung dahilan kung bakit tumigil na'kong tumangkad pagsampa ko ng bente.

umabot ang addiction ko sa puntong kape lang sa almusal sapat na. salamat sa katawan ko't hindi pa ako nagiging acidic. kape sa umaga, sa tanghali, sa gabi. minsan kong sinubukan uminom ng tsaa bilang panhalili, para kahit paano maiba naman. pero iba talaga ang tapang at di-hamak na mas iba ang lasa ng kape, kahit pa parehas ko silang nilalagyan ng creamer at asukal.

-----

makakalimutin akong tao. alam ng mundo kung gaano ako kabilis makalimot ng mga bagay, na ultimo yung hawak-hawak kong cellphone hinahanap ko dahil nalimutan kung saan huling naipatong. minsan hindi sadyang makalimot, minsan pinipilit makalimot. ain't that the way minsan? kung alin pa ang constantly ginagawa, siya pang nawawala sa isip. kung alin pa ang mahalaga, siya pang mabilis malimutan.

-----

pero madalang ako makalimot na nagtimpla akong kape. hindi ako masarap magtimpla ng kape, kahit na self-proclaimed coffee addict ako. though syempre taste is subjective, objectively alam kong hindi ako masarap magtimpla ng kape. nakatikim na ko ng masarap na kape. medyo mapait, ngunit tama lang ang nilagay na creamer at asukal to make you want it more. isa o dalawang beses ko lang successfully narecreate yung ganong lasa ng kape. pero masarap man o hindi ang naging timpla ko, madalang akong malamigan ng kape, liban na lang kung talagang ginawa itong malamig o maligamgam.

at this point siguro, naestablish ko nang mahalaga ang kape sa'kin. isa ito sa mga kakaunting bagay na kayang magbigay ng panandaliang saya mula sa pait ng buhay. isa ito sa mga naging constant sa buhay ko, kahit na erratic ang pagkakagawa ko nito.

-----

kanina, nalamigan akong kape.

[wthrdflwr]

Binibilang ko parin ang oras ng tulog mo, kahit wala ka na sa piling ko...

[notyourmariaclara]

I don’t even remember when’s the last time I sat down and just write about my thoughts. Is it the reason why my mind is cluttered? Is it why I feel so overwhelmed? I keep telling myself that I need to do this and that but…

I need to stop thinking that time is running out for me and actually do something about it. Motivation? What motivation? The only motivation I need to tell myself is if I want to achieve my goals I need to start somewhere.

Wish me luck? I guess?

[wthrdflwr]

Day 1

Sinisimulan na kitang kalimutan. Kailangan ko na matanggap, na sa loob ng sampung buwan hindi mo ko kinayang mahalin. Sa loob ng sampung buwan, hindi mo ako nasagot kung hindi nga ba ako worth to break the agreement. Sa loob ng sampung buwan, fuck buddy lang talaga naging turing mo sa akin.

Tama nga sila, tama nga mga kaibigan ko, tama nga yung kdrama. Na kung gusto ka, interesado ang tao sayo, regardless kung anong boundaries and difference, hindi mo hahayaang mawala ito sayo, ipupursue mo sya. Sa loob ng sampung buwan, hindi ko naramdaman sayo ito.

Lagi mong binibigay sa akin ang desisyon, para hindi kita masisi sa bandang huli. Kung sabagay, ako lang naman yung nagbigay ng kahulugan sa bawat salita mong binitawan. Sa loob ng sampung buwan, ako lang pala ang nahuhulog na.

Alam mo ba? Akala ko na iiyak ko na lahat kahapon at nung isang araw, but I was wrong. Habang ginagawa ko to, kusang tumutulo ang aking luha. Hindi ako pumasok kahapon para mailabas lahat ng sakit na nararamdaman ko, pero hindi pa pala tapos ito.

Kahit na 2022 fucked me up, ikaw ang isa sa naging best part ng 2022 ko. Akala ko aabot pa tayo ng bagong taon, pero hindi na pala. Kinailangan ko na palang tapusin ang lahat para hindi na tuluyang masaktan pa.

Siguro hanggang dito nalang muna. May bukas pa.