#tanidik

[isimsiz-bir-kisi-blog]

Hayat nedir bilirmisiniz? Hayat,Onsuz yaşıyamam dediklerinizi onsuz da yaşatan. Hayat,Her mutlu olduğunuzda "mutlu oldum acaba başıma ne gibi belalar"gelicek dedirtendir. Hayat,Acı çektirterek sizi kendi ayaklarınızın üzerinde durmaya zorlayandır. Yani kısaca hayat bir savaştır ve bu savaşta ya kaybedersiniz ya da kazanırsınız.Peki siz bu savaşta kaybedenmisiniz yoksa kazananmısınız?

[sevdakusu]

Oyun Bahçesi

‘Sen hiç ağlar mısın?’ demişti bana. Evet, mesela Sertap Erener’i  Eurovision şarkı yarışmasında izlerken ağlamıştım, dedim. On beş yıl önce desene, demişti gülümseyerek. Ben susmuştum.

Simsiyah giyinmişti. Uzun yeleği, güzel bacaklarını saklama konusunda çok da başarılı sayılmazdı. Baktığında insanı insanlığından utandıran şahane bakışları ve bakışlarını demir parmaklıklar arasındaymış gibi hapseden uzun kumral saçlarıyla, sadece göz göze gelirken özgür olduğunu düşündüğüm bu çekingen, bana göre tutsak yabancı kadın, yanımda sakin sakin oturuyordu ve habire gülümsüyordu. Nereye gidelim diye sordum. Çünkü ne o şehri, ne de onu tanıyordum. Kahve içebileceğimiz bir yere gidelim dedi.

Kahve içeceğimiz bir yere gittik, siparişlerimizi verdik ve o an arka masada bir tanığını olduğu fark etti. Henüz beni bile tanımıyorken, tanıdığına beni tanıştırması pek de mantıklı gelmediğinden, sandalyesinin yerini değiştirdi.

Kalabalığa arkamızı döndük ve yola karşı kendimizi soyutlayarak oturduk. Tedirgindi, hem beni tanımadığından, hem de arka masadaki tanıdığının onu tanıyıp tanımadığından dolayı yaşadığı panik duygusunu gizlemeye çalışırken benimle de sohbet ediyordu. Yine de gülümsemesini bozmadı ve hiç oralı olmamaya çalıştı ilk beş dakikadan sonra. Zaten buralara ait bir kadın gibi de durmuyordu.

Şarap ve peynir tabağı söyledik. Yaşadıklarının küçük bir kısmını özetledi ve benim bünyem alkolü kaldırsa bile, onun ayık kafayla yaşadığı yakın geçmişini kaldıramadı. Ne kadar küçük şeyleri büyüttüğümü, onun hikayesini dinlerken ağzım açık bir şekilde anlamaya çalışıyordum. Birçok düşüncemden utanmaya başladım, o anlatıyordu. Belki küçük bir ayrıntı ama haddinden fazla güzeldi. Çünkü yere doğru bakan utangaç gözleri, konuştukça kendine hayran bırakan bilgisi, kendisiyle dalga geçecek kadar olgun davranışları, kıvrak zekası, konuşmasına tat versin diye üzerine hafif serpiştirdiği mizah yanı ve erdemleriyle, bir kişi olmasına rağmen ruhumda o kadar kalabalık bir yer tutuyordu ki, güzelliği kapının eşiğinde bir hayli uzun süre beklemiş ve sıraya en gerilerden girebilmişti. Haddinden fazla güzeldi ve güzelliği umurumda bile değildi.

Tarihten konuştu, yaşatmaya çabaladıkları kültürlerinden, hayatının sonuna kadar çalışsa da ödeyemeyeceği borçlarından ve kısa bir süre öncesine kadar dudak uçuklatacak derecede zengin olduğundan. O kadar hayat doluydu ki, içinde haylaz bir kız çocuğu, muzurluklar yapıyor, gülüyor, hayatı bir oyun bahçesi gibi gördüğünden, yere her düştüğünde acımadı ki diyerek daha güçlü bir şekilde ayağa kalkıyordu.

Nasıl ki kadınlar güçlü erkeklerden etkileniyorsa, erkekler de güçlü kadınlara hayranlık duyuyordu. Hayatın hiçbir şekilde acıtamadığı bir kadını, şanslı olan ve kıymetini anlayabilen azınlık erkekler, hayatlarına almak için hayatlarını zindana çevirmiyorlar mıydı? Galiba hayatın hiçbir şekilde acıtmadığı bir kadını etkileyebilmek için, hayatın, canını çok yaktığı bir erkek olmak gerekiyordu.

Şarap içtikten sonra kahve içmek için mekan değiştirdik. Gözyaşlarını tüketmiş olan kadın ‘Sen hiç ağlar mısın?’ demişti bana. Evet, mesela Sertap Erener’i Eurovision şarkı yarışmasında izlerken ağlamıştım, dedim. On beş yıl önce desene, demişti gülümseyerek. Ben susmuştum. Farkında mıydı bilmiyorum ama namlunun ucunu göstermiş gibi geldi bana.

Ordan kalktıktan sonra şehri dolaşmaya başladık. Yolumuzu navigasyondan bulmaya çalışıyorduk ama nereye gittiğimizi ikimiz de bilmiyorduk.        Yol kenarında durduk sigara içmek için ve indik arabadan. Kapkaranlık bir yerde şehri seyrediyorduk. O çekingen tavırlarıyla beni büyülemeye devam ediyordu.

Yan yanaydık ve söz bitmişti. Şu an aklından ne geçiyor dedi bana. Bunu gerçekten bilmek ister miydin dedim. Tabi ki dedi. O an nerden geldiğini bilmediğim bir cesaretle iyice harmanlanmış garip bir dürtüyle ona sarıldım ve sana sarılmak geçiyordu aklımdan dedim ve ekledim tabi bu sarılma anı güzel başlayan akşamımızı berbat etmeyecekse. Çünkü ben de çekiniyordum ve bana ruhunu bu kadar net bir şekilde göstermiş bir kadına karşı güzel davranmak istiyordum. O sustu. Farkında mıydım bilmiyorum ama namlunun ucunu göstermiş gibi geldim sanki ona.

Tekrar arabaya bindik ama bu kez iki yabancı olarak değil de, birbirlerine sarılmış tek bir kişi olarak. Dudaklarının botokslu olmadığını dudakları ağzımda sessizce konuşurken öğremdim. Sonra yeni banyo yapmış olduğunu öğrendim burnum saçlarında bir saç fırçası gibi gezinirken ve ellerinin ne kadar yumuşak olduğunu öğrendim, ellerim onun sıcak ellerini bir nebze de olsa ılıklaştırmaya çalışırken. Şimdi ne hissediyorsun diye sordu bana. Ben de, sanki 2003 yılındayız ve Eurovision finalinde Sertap Erener’i izliyorum dedim, hayranlıkla ona sarıldığımda. Demek ki ağlayabiliyormuşum değil mi, demek ki on beş yılda bir değilmiş demek zorunda kaldım gözyaşlarım onun yanağından üçgen çenesine doğru bir çizgi çizdiğinde. Ben mutluluktan ağlıyordum gözyaşlarını kurutmuş kadın da benim yanaklarımı ıslatmaya başladığında. Namlu ateş almıştı. İkimiz de istemsiz olarak bize biçilmiş rolleri en iyi şekilde yerine getirmeye çalışıyorduk, kendi oyun  bahçemizde. İçimdeki haylaz çocuk, tek başına oyunlar oynayan muzur kız çocuğuyla çok iyi arkadaş olmuşa benziyordu. Biz de oyun parkında onları izliyorduk adeta. Saatlerce oyunlar oynadı iki küçük çocuk ve biz büyük bir keyifle onları izledik.

Veda vakti geldiğinde arabadan ikimiz de inemedik. Beni öptü, iner gibi yaptı, sonra tekrar öptü, sonra tekrar inmeye çalıştı ve sonra bir kez daha öptü. Sonra bana teşekkür etmek için başladığı cümleyi tamamlayamadı. Bense onun tamamlayamadığı cümleyi aldım, kendime doğru çektim ve sonra yine yarım bıraktım. Sonra hızlı adımlarla, karanlık sokakta kayboluverdi. Bir süre orada öylece bekledim. Sonra evinin balkonuna doğru baktım. Küçük bir kız çocuğu bana balkondan göz kırpıp el sallıyordu. Oyun hiç bitmiyordu.İkimiz de gülümsüyorduk.

16.04.2018

Sevda Kuşu

[ezgihoscan]

Az önce tanıdık mekanda gelen hisler üzerine… || #kendimenot: Bazen benden, halimden çok mekanlar belirliyor ne hissedeceğimi… Oraya, oralara ait anılar, Diğer günler, Belki orada kurulan hayaller, Daha umutlu günler, Daha iyi geçmiç günler… Soluklanmak için gittiğim tanıdık yerin tanıdıklığında ve limanlığında daha da nefessiz kalıyorum, istemeden, kendime kastetmeden. Belki de bu yüzden arınmalı, sıyrılmalı tanıdık olandan. Tanıdık olmayan yerlere açılmalı, Kendini bilinmeyene açmalı… Sırf gerçekten neler olduğunu, Nasıl hissettiğini görebilmek için Yabancı olmalı bir yerlerde Ve bir süreliğine de olsa bilinmeyende asılı kalmalı. || #ezgihoscan #ezgidennot #edebiyat #gününsözü #1kitap1fotograf #okumahalleri #tanidik #kitapkurdu #kitapkokusu #kitapaşkı #siirsokakta #karalamalar #dusunceler

[mountainsofgodsdepression]

Zararın neresinden dönsem karşımda eski bir tanıdık.

Feridun Düzağaç

[dunyakactigozume-blog]

TANIDIK KADIN

Hayaller vardır gözlerden dolup taşan, için içine sığmaz onlara kavuşabilmek için.

Kavurucu sıkıntılarda , esişiyle bütün rahatlığı verir katran karası yüreğine. Bu akşam bu koca şehrin dar sokaklarında öyle bir rüzgar esti ki, yüzüme yalnızlık çarptı. Hayalleri başımdan aşağı döktü…

Bir ağaç görmüştüm gövdesine yorgun bedenimi dayayacağım, nasırlaşmış ellerimle dallarına tutunacağım… O koruyacaktı kavurucu güneşten.

Gölgesinde başlamıştım işte o hayallere, ilk hangisinden başlasam diye kendimle kavgaya tutuşuyordum. Kahkahalarım o kadar içten geliyordu ki, ben güldükçe o daha da budaklandırıyordu dallarını…

Ya da ben öyle sanıyordum…

Kaçırmaya çalışıyordu belki de , savurup atmak istiyordu köklerinden beni… Sonra çekti üzerimden, dallarını, kaldım orada bir başıma. Altında sığınmak istedim tekrar sarılmak gövdesine. Almadı beni. Başka ağaçlara koştum , gittim. Hıçkırıklarla , yağan yağmurlar altında sırf ona koşmamak için, cılız, korumasız , zararlı ağaçlar altında ağlayarak medet umdum.

Bir gün o ağacın olduğu yere gittim…

Öyle bir sarmış sarmalamıştı ki başkasını… İmrendim. Deliler gibi kıskandım. İşte orda dallarını koparmak istedim. Neden ben değil, neden diye? Sadece gözlerini gördüm. Bana ifadesizce bakan , ama başkasına özlemle bakan gözlerini. Sonra kendime baktım. Koca şehrin dar sokaklarında , sokak lambalarının vurduğu o sokakta her bir adımda düşen gözyaşımın , İstanbul kadar güzel, bir o kadar da zor olan yalnızlığımın şerefine süzülüşüne baktım. Her nedense bu kadın bana çok tanıdık geldi…

  11/4/2011