#yapips

[upismediacenter]

LITERARY: Kape Pa

[upismediacenter]

LITERARY: Lagi Kitang Babantayan

Ako si Jen. First-year college student ako noong naranasan ko ang isang nakakapangilabot na pangyayari sa aking buhay. 

Ang hirap pala maging college student; magiging busy ka talaga. Lagi na lang gabi makakauwi dahil sa sobrang daming pinapagawa.

Pero kailangan kong magpatuloy para sa mga kapatid ko dahil sila ay umaasa sa akin. Namatay kasi ang mga magulang namin bata pa lamang kami kaya medyo mabigat din ang pressure na aking dinadala. Kinakailangan kong mag-aral nang mabuti upang mabigyan ng maayos na buhay ang mga kapatid ko at aking sarili.  

Alas-dos na ng madaling araw. Pauwi ako galing sa bahay ng aking kaibigan dahil sinubukan naming tapusin ang aming proyekto para sa isang subject. 

Naglalakad ako habang nakikinig sa musika. Patuloy lang ako sa paglalakad ngunit tila may nakita akong anino sa ilalim ng streetlight.

Nakaramdam ako ng takot at kaba kaya napatakbo ako nang mabilis. Ilang beses ko na ring nararamdaman na may sumusunod sa akin. Halos hinihingal na ako pero nagpatuloy ako sa pagtakbo hanggang sa may nabangga akong isang lalaki. 

Tinanong niya ako kung okay lang ba ako at saan ako patungo. Nanginig ako at napaiyak. Halos matumba ako sa pagkakatayo. Hindi ko inakala na sasaluhin niya ako at yayakapin.

Doon nagsimula ang aming pagkakakilala. Siya si Carlos at matapos iyon, palagi ko na lang nararamdaman na ligtas ako pag kasama siya at wala nang dapat akong ikabahala patungkol sa nangyari. 

“Huwag na huwag kang mag-aalala dahil lagi kitang babantayan.”  ‘Yan ang lagi niyang sinasabi sa akin. At totoo nga, nawala ang bahid ng takot at pagkabahala na aking nadama. Tila ito ay nawawala tuwing magkasama kaming dalawa. 

Pagkatapos ng nangyari madalas na kaming magkasama ni Carlos at mas kinikilala ang isa’t isa. Madalas kaming mag-bonding. Minsan kumakain kami ng tusok-tusok at nagkakausap patungkol sa mga buhay namin, nagtatawanan, at isang beses naisipan namin na mag-picture para rin sa memory na nagawa namin.  

__________________________

Ngunit bakit kaya ganoon? Kapag hindi kami magkasama nararamdaman ko na may sumusunod sa akin at nakakaduda talaga ito. Siguro naiisip ko lang ito dahil nasanay na ako na kasama siya. 

Hanggang sa isang pagkakataon sa sobrang pagod ko na sa nararamdaman kong takot, nagpasya na akong alamin kung mayroon ba talagang sumusunod sa akin. Sinundan ko ang anino at nagulat ako habang sinusundan ko ito. Bigla siyang napatakbo. Nakatakas ang anino ngunit naiwan nito ang kanyang cellphone. 

Habang hawak-hawak ko ang cellphone niya. Nakita kong bukas ang camera nito. Sinilip ko ang Photos at dito tumambad ang mga imahe at video na hindi ko inaasahang makita. 

Sa aking pagso-scroll ay nakakakita ako ng imahe na kung saan ako ay nakikipag-usap sa aking mga kaibigan. Ito ang araw na ako ay gumawa ng proyekto para sa isang subject  at medyo inumaga na.  

May video rin na kung saan sinusundan ako ng anino tuwing lalabas o uuwi ako ng bahay. 

Ngunit hindi pa pala roon natatapos ang nakakapangilabot na pangyayari na aking naranasan. 

Nakakita ako ng mga imahe naming dalawa ni Carlos at napaisip ako kung bakit mayroon kaming litrato sa cellphone ng anino. Ngunit ang pinakanagpagulo talaga sa aking isipan ay ang isang imahe ng babae na kasama si Carlos at may hawak-hawak silang sanggol. 

Hinayaan ko na lamang ito at sinubukang alamin ang katotohanan. Tinawagan ko ang cellphone number ni Carlos sa aking sariling cellphone at tumindig ang aking balahibo ng biglang tumunog ang cellphone ng nasabing anino. 

Napatulala ako dahil naalala ko rin bigla na ang imahe pala na aking nakita ay ang babaeng kwinento niya sa akin na kamukha ko raw at pakiramdam niya na kasama niya ito kapag magkasama kami. 

[upismediacenter]

LITERARY: Isang Gabi sa Araneta

Kasinggulo ng siyudad Ang sa aking isip ay bumabagabag Napilitan akong lumabas Nagbabakasakaling mapalipas ang oras. Matingkad na mga ilaw Sa mata ko’y sumisilaw Nagpatuloy sa paglalakad Bahala na kung saan mapadpad. Hanggang sa biglang may nakita Tila nakangiting dalagita Ngunit nang kasama’y mapalingon Nakaramdam ako ng kakaibang hamon.

Di napigilang sa dalaga’y mapatitig Tila mga bulong ay narinig Humihingi yata sa akin ng tulong? Sa panganib, hindi ako uurong! Pinaghiwalay ang magkasama Sinugod at binugbog ang binata Nagkumahog itong tumakas Nagtagumpay ako sa pagligtas. Laking gulat ko na pati dalaga’y tumakbo Saan kaya patungo ang dalagitang ito? Naghintay na siya’y dumating at magpasalamat, Iba ang aking nadama at ito’y kagulat-gulat. Maya-maya pa, dalaga’y bumalik Handa na ako sa pasasalamat na halik Ngunit palad niya ang sa aki’y sumampal Kasunod ng posas, sa kamay ko’y sumakmal. Kita ko ang dalagitang aking tinulungan Hinayaan ako na mapunta sa bilangguan Wala naman daw masamang nangyari sa dalagita Anila, ito’y isang karaniwang eksena. Sa pagkapa nila sa ang aking bulsa Maliit na pakete ng kemikal ang nakita Napagtanto ng mga pulis ang hawak; Ako raw pala ang may sabit sa utak.

[upismediacenter]

LITERARY: Puno ng Pag-asa at Pagmamahal

Matagal na rin noong huli akong napadaan sa kalyeng ito ng Novaville. Kung hindi pa siguro ako kinulit nina Nanay na dumalaw, malamang di pa rin talaga ako uuwi.

Ang dami nang nagbago. Ang dating mga bakanteng lote kung saan kami nagtatakbuhan noong bata ay puno na ng mga establisyemento sa ngayon. Sa katunayan, may nakapaskil na notice tungkol sa itatayong bagong mall malapit sa amin. 

Napalingon ako sa likod ng paskil at napansin ang isang napakapamilyar na puno.

Di ko napigilang mapangiti—ang puno ng Pag-asa at Pagmamahal.

“Kamusta na kaya sila?”

Habang tinatanaw ang puno ay napansin ko ang ukit dito. Ilang dekada na rin iyon pero malinaw pa ang mga letra. Ukit iyon ni Marco.

“HKMJ❤️”

Isang mabait at nakakatawang kaibigan si Marco. Lagi niya kaming pinapatawa hanggang sa sumakit ang aming tiyan.

Mula sa nakaukit na mga letra, umusad ang paningin ko patungo sa malalaki at matitibay na sanga ng puno. Parang nakikita ko pa rin ang bakas ng mga paa ni Janice kapag inaakyat niya ang mga sangang iyon.

Si Janice ay matapang at hindi takot sumubok ng mga bagong bagay. Siya ang pinakamatapang sa aming apat. Naalala ko rin pala ang mga araw na sa tuwing may nangbu-bully sa amin, siya ang lumalaban sa mga ‘yun at tinatakot pa nga niya paminsan hanggang sa tumigil sila sa panggugulo sa amin. 

Sa isa sa mga sanga, naroon pa rin ang dalawang tali na nakabuhol sa puno. Luma at putol na ang mga tali ng swing na madalas naming tambayan ni Karla, ang kambal ni Janice.

“Si Karla,” sabi ko sa aking isipan. 

Di ko napigilan ang buntong-hininga.

Si Karla ang isa pa naming kaibigan. Nakikita ko si Karla bilang isa sa pinakamabait at mapagkakatiwalaang tao na aking kilala. Siya ay matulungin sa lahat ng tao at talagang makikita mo kung gaano kalambot ang kanyang puso. 

Madalas kaming tuksuhin noon na loveteam. KaRold daw kami— Karla at Harold. Pero kahit gaano kami asarin ng ibang mga bata, wala kaming pakialam. Kami ang pinakamalapit na magkaibigan.

Ngunit, dumating ang pagkakataon na kinailangan na namin maghiwa-hiwalay dahil kami ay lumalaki na at may iba’t iba nang gampanin sa buhay. Dagdag pa rito, ang paglipat nila ng tirahan. 

Nangako kami sa isa’t isa na kahit anong mangyari, kami ay magkikita-kita sa munting puno na ito bawat taon. 

Naalala ko na sa mga kasunod na taon, ako’y tumupad sa aming usapan at pangako na pagkikita. 

Subalit, ilang taon ang lumipas at wala ni isang nagpakita sa kanila. Dumating sa puntong ako ay napagod nang umasa na sila ay darating pa at nagdesisyong itigil na ang pagpunta sa puno. 

“Kasama ng punong ito, tuluyan na rin kayang mabubura ang nabuong pagkakaibigan namin?” napatanong ako sa aking sarili. 

“Hindi naman, siguro,” sagot ng taong nasa likod ko. 

Paglingon ko, isang pamilyar na mukha ang aking nakita.

Bumungad ang nakangiting mukha ni Karla. Kasama niya sina Marco at Janice.

Ang ilang dekadang lumipas ay parang kahapon lang nangyari. Kami pa rin ang dating magkakaibigan. Napuno muli ng kuwentuhan at tawanan ang aming puno. Nagpaliwanag din sila kung bakit hindi sila nakabalik. Maraming nangyari at may kani-kanya silang mga hinarap na problema.

“Sa totoo lang Harold, habang papunta kami rito, napag-usapan namin na kahit hindi tayo pisikal na nagkikita-kita, ang alaala ng puno sa amin at ang nabuo nating pagkakaibigan ay maituturing namin bilang isang masayang memorya na tumutulong at nagpapalakas sa amin sa mga panahon ng lungkot at pagsubok,” paiyak na sabi ni Karla. 

“Na kahit hindi na tayo nagkita-kita muli, nasa alaala ng bawat isa ang pagkakaibigan natin at hindi na iyon mabubura pa,” dagdag naman ni Marco. 

Ako ay napaiyak at niyakap sila nang napakahigpit na halos hindi na sila makakawala pa rito. 

“Ang puno ng Pag-asa at Pagmamahal ay habang-buhay nang naka-angkla sa ating mga puso,” pangiti kong sabi. 

[upismediacenter]

LITERARY: Pangarap Ko

Buhay na minimithi ay naghihintay, Ako’y unti-unting nagtatagumpay. Mahirap man ang bawat yapak, Sa bawat hakbang, pasulong ang tahak. Daanan ay tiyak na malubak. Maaaring ako’y madapa at bumagsak. Paglalakbay ay magiging madilim sa tuwina, Ngunit magpapatuloy sa landas na pasya. Sa ngayon, pagsubok ang hinaharap. Makakaramdam ng pagod at kinakailangang magsikap. Kumikirot na mga sugat sa aking katawan, Kalauna'y maghihilom habang patungo sa inaasam. Ito na, ito na, ito na Pangarap ko, ako ay papalapit na. Hindi na muling babalik sa pinanggalingan Dahil alam ko ang hirap ng mga napagdaanan.