Hindi ko alam kung bakit pero sometimes I question myself. I doubt my character. May kulang ba? May mali? May pangit?
Yung bestfriend ko si aying, nung nag aaral pa kami, lagi syang ligawin. Kasi sobrang bait nya and friendly. Siya yung tipo ng tao na walang masamang tinapay sa kanya. Lahat good lahat okay. Kami yung magkaibigan na.. Let's just say na, she's always the cute and girlfriend material and ako yung brainy and mataray tignan. Di ko pa nararanasang maligawan. Kahit nung highschool. Lahat ng nagustuhan ko puro friendzone. Kaya siguro nagfocus nlng ako sa kaka aral. Pressure din kasi kay mama nun lalo na pagdating sa grades. Akala ko pag nag college maiiba na. Wala. Parehas pa rin. Ganun pa rin set up. Kaya siguro nung may isang tao na nagpakita ng appreciation or recognition, na overwhelmed ako.
Hindi ko ginamit isip ko kaya sa huli yung puso ko yung nagdusa.
Sometimes i regret everything. Sometimes hindi.
Kaya ko naman magpatawad eh, tao lang din naman ako. Hindi ako Diyos
Pero pano mo papatawarin yung taong kahit kelan hindi naman humingi ng kapatawaran?Not once na nakita ko na nagsisi sya sa mga ginawa nya at mga nangyari. And made me think na everything was just a lie or nothing was real.
Im not giving up on love just because I was once shattered into pieces. Alam ko dadating sya.
Siya na magbabalik ng tiwala ko sa kung ano ang totoong meaning ng pag ibig.
Dito lang ako, antayin kita.
andulkaphoto
2087
yousharknotpass
izzy806
origamiaround
jacobvanloon
