ես ահավոր հոգնել եմ, հոգնել եմ, որ երազանքներս միշտ կիսատ են մնում, հոգնել եմ, որ նպատակներս ավարտուն ու հստակ չեն, հոգնել եմ, որ ինձ կիսատ են թողում, բայց սովորական ա դարձել ուրիշներին կիսատ թողնելը։ Հա, ահավոր ա, բայց ուրիշ տարբերակ չի լինում մեկ-մեկ։ Հիմա էլ, էս տխմար քաղաքի տխմար տներից մեկի սենյակում նստած, ես ուզում եմ հասկանամ` լա՞վ, որտեղ եմ լինելու մի տարի հետո ու պատասխան չկա` խշշոց ա։ Հոգնել եմ երազանքներս ուրիշների հետ կապելուց ու ուրիշների վզին դրանք փաթաթելուց, վերջում էլ ինքս ինձ մեղադրելուց։ Թվիթռում ասելիք չկա էլ, տետրում գրելու հավես չունեմ ու մնաց էս բլոգը: Գիտեմ, որ հեսա երկար ճառելու եմ, մի հատ էլ ծխեմ ու քնեմ, որովհետև արդեն հոգնել եմ։ Քմծիծաղ։ Ես չգիտեմ իմ մոտ ինչն ա լավ ստացվում ու ինչ կարամ անեմ ես վապշե էս քունած կյանքում։ Որտե՞ղ եմ լինելու մի տարի հետո. լավ, վաղը։ Դաժը էդ չգիտեմ ու էս ամենն ինձ հունից հանում են. ես միշտ էնտեղ եմ, որտեղ պետք եմ մարդկանց, որ որ մեկ չնեղանա ինձնից, որ հասկանամ ու լսեմ բոլորին։ Հա լավ, բա ե՞րբ եմ ինքս ինձ լսելու ու ինքս ինձ հասկանամ. կողքիններիս մասին չի խոսքը, իրենք միշտ լսում են, մի մասը սրտացավորեն ա խաբում, մյուս մասը ստիպված, որտև դե` կախվել եմ իրանց ականջներից ու մի բան պիտի ասեն, ուղղակի, որ մտածեն, որ իրենք էլ ինձ չեն նեղացնում։ Էդ կարևոր չի։ Ես ինքս ինձ նեղացած ու հիասթափված եմ, ես ինքս ինձ ապացուցելու ու ինքս ինձնից սովորելու լիքը բան ունեմ, բայց ի՞նչ, ոչ մի բան, որովհետև հոգնել եմ արդեն ու ուզում եմ քնեմ։ Երբ եմ ես իմ կյանքում մի հատ ինձնից ունենալու, հը՞ն, չես մտածել, որ պետք էլ չի սպասել, ուղղակի իմ կյանքում ես եմ պակասում, ես ինքս ինձ պիտի գտնեմ ու ամուր պահեմ, էլ ոչ մեկի չտամ, որովհետև ոչ մեկ երբեք ես չեմ լինելու ու, քանի դեռ ես ինձ պակասում եմ, ոչ մի բան էլ չի փոխվի, ոչ մի բան իրա տեղում չի լինի, քանի դեռ ես իմ տեղում չեմ, ինքս իմ մեջ ու ինքս իմ հետ։ Գտի քեզ էս կյանքում, ապեր!
snowghoul
pixelskylines
dailybridgerton