ToNieManga

Zauważyłam, że powierzchowne komentarze o Japonii oscylują pomiędzy dwoma biegunami. Jeden jest pełen zachwytu i podziwu, uwielbiam wszystko co japońskie, każda rzecz w Japonii jest lepsza bo japońska. Drugi osąd czasem wychodzi od tego pierwszego. Osoba zakochana w Japonii w starciu z jej realiami traci uwielbienie i przemienia je w nienawiść. Szczególnie w starciu z rynkiem pracy. Sama zaś chciałam pisać tutaj o tym co czuje gdy stykam się z tą kulturą. Śmiać się z irytujących rzeczy i doceniać drobnostki, które mi się podobają.

[toniemanga]

Japońska rozrywka - Disneyland i Disneysea

Może dzisiaj trudno w to uwierzyć młodszemu pokoleniu, jednak kiedy byłam dzieckiem nie było dużego dostępu do zabawek. Miałam jeden zestaw puzzli z Myszką Miki, Kaczorem Donaldem i Goofiem, pozującymi na tle zamku Disneya. To ten, zamek, który widać było zawsze w czołówce przed sobotnim pasmem dla dzieci w telewizji. I pojawiało się we mnie takie nieśmiałe marzenie by kiedyś tam pojechać, choć czułam, że jest ono poza moim zasięgiem.

(Słynny zamek od frontu)

Kiedy pierwszy raz przyjechałam do Japonii, K. nawet mnie namawiał by odwiedzić Disneyland ale uznałam, że to zbędny wydatek i jestem na to za stara. Kiedy przeniosłam się tam na dłużej, w pewien weekend, przytłoczona nieustannym rygorem: praca-szkoła-praca powiedziałam: czemu nie, jedźmy tam. Nasze pierwsze odwiedziny były pasmem pomyłek. Jeśli ktoś wybiera się więc do Disneyland, bądź Disneysea poniżej wymieniam proste rady. 1. Bilety Nie ma sensu kupować biletów w Konbini (Lawson, Seven11 etc) gdyż i tak wydrukowany bilet należy później wymienić w kasie. Możesz za to znaleźć gdzieś sklep Disneya i zaopatrzyć się tam. Równie dobrze można kupić bilet przed samym wejściem, ale uwaga! przyjdź godzinę a nawet dwie godziny przed otwarciem. Zaoszczędzisz sobie tym samym czasu.

(Kolejki zaczynają się już przed wejściem)

(Wózki też muszą swoje odstać)

2. Dzień odwiedzin Najlepiej wybrać porę o dość umiarkowanej pogodzie. Zima i lato mogą być męczące ze względu na kolejki. Gdy zimno bądź upalniej, jeszcze ciężej jest wytrzymać. Unikaj weekendów i Świąt, wtedy jest bardzo tłoczno i czeka się po prostu wszędzie (nawet by kupić hot-doga). Najlepsze są dni w środku tygodnia i z kiepską pogodą, wtedy odwiedzających jest znacznie mniej. 3. Jedzenie Warto zabrać kanapkę, onigiri bądź jabłko i mały napój. Przed wejściem są kontrole ,ale nikt się nie sprzeciwia, gdy masz trochę jedzenia. Ceny są dość wysokie, nawet 3 krotnie większe, a co gorsza, jakość nie współgra z wydatkiem. Ludzie lubują się w wędzonym indyku, jeśli jednak ktoś próbował prawdziwej wędzonki może być rozczarowany sztucznością aromatu. Choć jest to jedna z tańszych opcji. Można jedna znaleźć stanowiska z darmową wodą, tylko trzeba być uważnym.

(Wypatruj darmowych wodopojów)

4. Dostęp do atrakcji Warto przed odwiedzeniem parku zaplanować co chcemy zobaczyć. Możecie znaleźć opis większości atrakcji na stronie Disney'a. I pamiętajcie o Fast Passach, bez nich wejście na największe obiekty może okazać się niemożliwa bądź będziecie zmuszeni czekać nawet 3-4 godziny. Kiedy wybierzecie co na pewno chcecie obejrzeć warto przed rozpoczęciem zwiedzania pójść po bilet szybkiego dostępu i dostosować swój grafik do godzin na biletach FastPass. Jeśli zaczniecie wcześnie rano, możecie również szybko załapać się na najbardziej oblegane atrakcje o brzasku poranka.

5. Cierpliwość Japończycy kochają to miejsce. Stąd jest zawsze zatłoczone co pociąga za sobą niestety to, że przez większość czasu stoisz i czekasz. Co ciekawsze wydaje się, że im to zupełnie nie przeszkadza. Stoją w tych kolejkach klikając na swoich telefonach. Aczkolwiek mój nauczyciel powiedział, że on nie chodzi do Disneylandu, bo nienawidzi czekać. Podobno mówi się, że lepiej nie wybierać tego miejsca na pierwszą randkę, bo jak się źle trafi jest się skazanym na konieczność rozmowy przez wiele godzin. I co ciekawe to właśnie cudzoziemcy wydają się szczególnie nerwowi. Dlatego polecam zabranie ze sobą książki lub ciekawej gry by nie tracić energii na wkurzanie się koniecznością czekania i dobrze zaplanować wizytę. 6. Zakupy Parki tego typu zarabiają głównie na gadżetach i jedzeniu. Wszelkie breloczki i ubrania oraz słodycze są relatywnie drogie, można jednak znaleźć ciekawe rzeczy na przecenach. Co niektórzy Japończycy kupują bilet całoroczny i chodzą do Disneylandu czasem tylko na zakupy.

(Kaczor Donald w każdej możliwej odsłonie)

(Czapki królowały w 2014)

(Zawsze można zjeść obiad w doborowym towarzystwie)

7. Obsługa Jeśli nie możesz czegoś znaleźć albo nie masz pomysłu gdzie iść gdy masz przerwę np między FastPassami możesz liczyć na pomoc osób pracujących w parku. Dodatkowo masz większą szansę niż zwykle dogadać się po angielsku. Jest jednak coś przerażającego w uśmiechach, które wydają się przyczepioną maską, a także ciągłym machaniu ręką. Byłam jednak pełna podziwu co do systemu jaki mają wprowadzony, aby zajmować się kolejką.Jak w zależności od ilości ludzi, operowano barierkami, by mimo zwiększonej ilości ludzi sprawdzić by zajmowali jak najmniej miejsca.

(Nie dziwcie się napisowi, kiedy otwiera się bramę ludzie zaczynają biec w amoku)

(System barierek)

8. Cena Chociaż bilet jest dość drogi to jeśli mieszkasz blisko jest to jedna z tańszych form spędzenia czasu, o ile nie zaszalejesz z zakupami. Fajnie jest powrócić do krainy dzieciństwa i zachowywać się niepoważnie. Nie wiem jak wyglądają parki Disneya w innych krajach. W Japonii jest dużo ludzi w okolicach 30tki i starszych, którzy przychodzą się tam po prostu bawić. Moi nauczyciele ze szkoły czasem bardzo chętnie wskakiwali na kolejki górskie. Jest to myślę jeden z powodów by tam pójść. Po prostu można zwyczajnie się wyluzować w wyimaginowanym świecie z dziecięcych fantazji.

[toniemanga]

Japońskie toalety

Przed przyjazdem do Japonii moje wyobrażenie o japońskich toaletach poniekąd zgadzało się z filmowym fragmentem: http://www.youtube.com/watch?v=lVo5SkO99LE Wiele  tajemniczych przycisków, których użycie może nas wpakować w kłopoty. Jednak okazało się, że takie super toalety rzadko pojawiają się w miejscach do których chodzę; tanich sieciach restauracji, stacjach kolejowych czy małych centrach handlowych, a już tym bardziej w mojej szkole. Przeważają zwykłe toalety, bądź takie oto......dziury w ziemi.

Na małych stacjach Keisei (nazwa spółki kolejowej) bywa, że są tylko one. Chociaż w bardziej uczęszczanych miejscach zazwyczaj mamy połowę toalet w europejskim stylu i połowę w japońskim !!!!!!!!!!!!!!!. Osobiście nie stanowi to dla mnie problemu. Wielu jednak cudzoziemców jest wstrząśniętych ich obecnością i brzydzą się z nich korzystać. Co jest zastanawiające gdyż takowe są jednak dużo bardziej higienicznie. Sama po korzystaniu z ToiToi na Przystanku Woodstock i Openerze traktuję je jako luksusowy odpowiednik takowych. Jeśli tylko są czyste i nie odurzają zapachem nie ma nic przeciwko nim. Co więcej może się zdarzyć, że Japonki nie chcąc korzystać z takowych przepuszczą cię w kolejce, co zaoszczędza czas czekania, który jest zawsze zdecydowanie za długi w damskich toaletach.

[toniemanga]

Nauka japońskiego - w starciu z realiami

Jeśli dzisiaj chcemy się nauczyć japońskiego, mamy mnóstwo możliwości. Co więcej, dostęp do przeróżnych aplikacji, filmów, książek jest bardzo łatwy, nawet jeśli nie mieszkamy w Japonii. Jednym z popularniejszych mediów jest Youtube i blogi. Osobiście widzę w przypadku tych źródeł dwie główne tendencje: Pierwszą zatytułujmy:  Jak nauczyłem się języka w 5 tygodni, w 5 dni, w 5 sekund, bądź jak mówić płynnie po japońsku. Zazwyczaj takie przedsięwzięcia są prowadzone przez osoby mieszkające 2, 3 lata w Japonii, młode i podróżujące. Plusem ich jest entuzjazm, często duże zdolności w montowaniu i ciekawe pokazywanie różnych zagadnień. Osobiście jednak nie ufam do końca takim źródłom.Chodząc do szkoły, rozumiałam nauczycieli i wydawało mi się, że porozumiewam się z nimi znośnie. Nawet na rozmowie o pracę poszło mi całkiem nieźle i manager przedstawił mnie mojemu liderowi jaką tą, co Mówi. Szybko jednak starłam się z bolesną rzeczywistością. O nie, nie... starłam się to delikatny eufemizm na określenie tego co mnie spotkało. Ja się roztrzaskałam i przez długi czas nie mogłam pozbierać. A przyczyną tego była japońska wrzeszcząca staruszka. Właściwie nie jedna tylko 10 wydzierających się nawzajem babć, plus 40 cudzoziemek, przy towarzyszącym im trzaskaniu maszyn na 5 liniach produkcyjnych. Nie rozumiałam nic a nic. No jak to ? Jak to możliwe ? Przecież codziennie w szkole jakoś się udawało.Czy oni uczyli mnie innego języka ? I zaskakująco niejako tak. W szkole używaliśmy głównie formy - masu. Panie zaś na linii nie cackały się i mówiły potocznymi, krótszymi formami. Kiedy chciałam zrozumieć czasownik, zajmowało mi parę sekund przetworzenie go na lepiej znaną formę. Jak łatwo się domyślić, powodowało to znaczną irytację Gangu Starszych Pań.Do tego mówiły one dość szybko i na początku naprawdę trudno było mi się dogadać. Poznałam też parę Rosjanek świetnych w mowie potocznej, bo tak rozmawiały z mężami, zaś potykających się na zwrotach formalnych,pełnych innych słów i wyrażeń....  Co prawda w szkole uczyłam się ich i rozumiem dużą część, myślę jednak, że bez pracy w środowisku, których się mówi językiem oficjalnym ciężko nazwać się mówiącym płynnie. Ostatnią rzeczą, która sprawia, że jestem dość sceptycznie nastawiona do takich vlogów jest uprzejmość znajomych Japończyków. Mówi się, i również w “Japońskim wachlarzu” Bator wspomina o tym, że Japończycy są nieśmiali i nie zagadują obcych. Trudno mi powiedzieć czemu, ale w moim przypadku było zupełnie inaczej. Dojazdy wykorzystuję zwykle na naukę kanji, i być może to sprawiło, że parę osób odezwało się do mnie w pociągu. Z drugiej strony spotykało mnie to na ulicy, w sklepach. I zawsze po japońsku. Zabawne jest jak taka rozmowa może dowartościować. Bo zawsze usłyszysz ; łaaaał ale Ty świetnie mówisz, ale masz super język, ale świetna jesteś. To samo ma miejsce w przypadku Twoich znajomych. Później jednak wracam do domu, próbuję tak napompowana pozytywną energią powiedzieć coś po japońsku do K. na co słyszę komentarz ;” Mów po angielsku, Twój japoński jest dziwaczny i zupełnie go nie rozumiem.” Dlatego mimo porozumiewania się po japońsku w sytuacjach codziennych wciąż nie obrosłam w piórka. Wiem, że przede mną żmudna praca, mimo wszystko biorę pod uwagę, że niektóre osoby są bardziej utalentowane językowo i nawet wśród takich źródeł można znaleźć coś ciekawego. Drugim rodzajem stron, które często można spotkać i chyba dość często wśród polskich nauczycieli jest styl ; Jak to wszyscy źle uczą japońskiego i z błędami. Plusem takich źródeł jest wysoka kompetencja. Prowadzą to zazwyczaj osoby wykształcone, z doświadczeniem i dużą wiedzą. Niestety, często są one po prostu nudne oraz przeładowane materiałem. Trudno się dziwić, że uczniowie z nich uciekają i wybierają kogoś kto da Ci 5 prostych zasad, które pozwolą Ci się nauczyć japońskiego w 3 miesiące. Rozwodzą się oni również jak to osoby są źle nauczone i popełniają błędy. Jak źle wymawiają japoński. Osobiście uważam, że jest to robienie niepotrzebnego zamieszania. Jeśli ktoś będzie chciał się nauczyć języka na jak najwyższym poziomie będzie wymagał od siebie coraz więcej i ostatecznie zniweluje błędy. Gdy zaś ktoś wierzy w zapewnienia swoich znajomych, że jest orłem, świadczy to jedynie o braku dystansu. Co więcej nie każdy ma wystarczająco czasu by nauczyć się języka na tip top. Łatwo prawić morały tłumaczowi lub absolwentowi japonistyki ,komuś kogo praca zawodowa nie jest związana z tym językiem i ma ograniczony czas by poświęcić go na naukę. Oczywiście pojawia się dużo wyjątków od tej reguły. Sama czasem tonę wśród materiałów i po omacku szukam co mi odpowiada, a co nie. Wciąż mój japoński przypomina Kaliego ( “W Pustyni i puszczy”), który ostatecznie się porozumiewał. Nie ustaję w poszukiwaniach i będę od czasu do czasu pisać tu o moich ulubionych książkach i telewizyjnych bądź audio kursach. Z perspektywy kaleczącej język entuzjastki.

[toniemanga]

Zwiedzanie :Niedoceniana Nokogiriyama

Wielokrotnie dojeżdżając do pracy linią Keisei miałam okazję ujrzeć pewien malowniczy plakat. Przedstawiał on kolejkę liniową na tle oceanu. Na szczęście nazwa miejsca nie była zbyt skomplikowana i mimo udało mi się odnaleźć ją w „sieci”. Mimo dostępności informacji na temat atrakcji nie są tak ciekawe przedstawione jak np. dla Kamakury. Uznałam jednak, że jest to świetne miejsce na wycieczkę. Nie dość, że góry, to jeszcze w pobliżu ocean, posąg Buddy i alejka pomników, plus kolejka. Dodatkowo  było położone dość blisko naszego miejsca zamieszkania, więc nadawało się idealnie na jednodniowy wypad.

Plan był dość prosty. Mieliśmy wysiąść na stacji Hamakanaya, wjechać kolejką na szczyt i zejść do Hota. Jakoś jednak tak się składa, że nie wszyscy nadają się na planowanie wycieczek. Do jednej z takich osób należę na przykład ja. Nie tylko pomyliłam stacje ale co więcej kiedy wysiedliśmy nie wiedzieliśmy, w którą stronę iść. Bez wątpienia w dzisiejszych czasach łatwo się poruszać gdy ma się do dyspozycji Google na komórce. W Japonii jest to jednak dość duży wydatek, na który zwyczajnie nie mogliśmy sobie pozwolić. Dlatego uciekliśmy się do starego sposobu : podążanie za ludźmi wyglądającymi na turystów. Okazało się jednak, że śledzona przez nas grupa nie wybierała się na wspinaczkę. Zmierzaliśmy więc drogą donikąd, z boku piękny ocean, poszukiwanej góry nie znajdowaliśmy na horyzoncie. A na wsi jak to na wsi, żadnych ludzi by się spytać o drogę. Na szczęście pojawiła się emerytka. Spytałam więc jej, gdzież to jest ta słynna Nokogiri-yama, wskazałam w kierunku jaki obraliśmy na co staruszka żwawo odkrzyknęła po angielsku ; no, no i wytłumaczyła resztę trasy już w rodzimym języku. Zawróciliśmy. Dla pewności spytałam się na stacji konduktora i po raz pierwszy chyba zrugano mnie mówiąc ; zobacz se na mapie. Na co odpowiedziałam szczerze, że nic z niej nie rozumiem. Ostatecznie obrażony pan potwierdził, że mam iść w lewo. I tak oto na mojej drodze, pojawiła się kolejna staruszka, która zmierzała w tym samym kierunku i pokazała mi drogę. Udało się nam odbyć standardową rozmowę, w której wyjawiłam z jakiego jestem kraju, po co jestem w Japonii i zaprzeczyłam jakobym dobrze mówiła po japońsku. Pani z niejakim przestrachem zostawiła mnie na rozstaju dróg samą, ale uspokoiłam ją mówiąc, że tocząca się z tyłu sylwetka zombie to mój towarzysz, źle reagujący na upały. Kiedy zaczęliśmy wreszcie wspinać się po górze, przywitał nas przyjemny chłód w cieniu zadrzewionych zboczy. Po pewnym czasie pojawiła się świątynia i miejsce gdzie należy kupić bilet, uprawniający do dalszego przejścia. Był to dość mały wydatek i warty tego co zobaczyliśmy później. Kiedy dostrzegłam wystające czoło Buddy (Daibitsu Nohon-ji) byłam zaskoczona jego wielkością.

Posąg zdecydowanie przewyższa słynnego Buddę z Kamakury. Dodatkowo miejsce to mimo sezonu urlopowego nie było wcale zatłoczone. Wspinaliśmy się dalej po niezliczonych schodach, a na zboczu można było oglądać malutkie posążki buddy. Niektóre niestety w wyniku dawnych prześladowań religijnych, z utrąconymi głowami.

Na samym szczycie widok jest przepiękny, a Jigoku Nozoki - Widok Piekła rzeczywiście może lekko przerazić. Dodatkowo w czymś w rodzaju wąwozu (Hyaku-shaku Kannon) można zobaczyć kolejną ogromną rzeźbę naskalną.

Okazało się, że w związku z silnym wiatrem kursy kolejki zostały odwołane. Trasę powrotną musieliśmy więc również pokonać na pieszo. Ostatecznie wyszło na jaw, że moja pomyłka wyszła nam na dobre, gdyż druga strona zbocza jest zdecydowanie trudniejsza do wspinaczki, o wiele łatwiej było staczać się z tych kamiennych ścieżek, niż gdybyśmy musieli gramolić się po nich w górę. W miasteczku Hamakanaya nie ma zbyt wielu oznak, że to rejon turystyczny. Wręcz przeciwnie, trudno znaleźć jakąś sensowną restaurację. Jest co prawda targ rybny, a w nim restauracja sushi z cenami przyprawiającymi o zawrót głowy. Okoliczni rybacy w spokoju oddają się swoim codziennym obowiązkom.

Warto jednak zdecydowanie wybrać się w to miejsce. Nie jest zatłoczone, a trasa wspinaczki nadaje się dla ludzi nawet o słabszej kondycji. Mogą się oni co prawda poczuć nieciekawie, gdy wyprzedzi ich kolejna grupa dziarskich emerytów. Dlatego polecam to miejsce również dla ludzi, którzy nie są fanami górskich wspinaczek. Nie dość że mamy szansę obserwować piękną przyrodę, to możemy również podziwiać przepiękne rzeźby i widoki. W pobliżu Chiby to miejsce warte zobaczenia.

[toniemanga]

Restauracje : A Ty ile możesz zjeść w ciągu godziny ?

Gdy praktycznie na każdym rogu można znaleźć restaurację, trzeba przyciągnąć klienta czymś wyjątkowym. Jedną z takich strategii jest opcja : "Wszystko co możesz zjeść". Zasady są dość proste, płacisz mniej więcej trzykrotność lub dwukrotność normalnego posiłku i w ograniczonym przedziale czasowym, jesz wszystko co tylko chcesz. Czasem zamawiasz z menu, czasem korzystasz z bufetu, ceny się wahają, bywa, że osobna opłata dochodzi do alkoholu. Nie jest to tania impreza, ale od czasu do czasu całkiem udana. Zdarzyło mi się korzystać z takiej opcji, by spróbować shabu-shabu. Innym razem wyskoczyłam z klasą wieczorem:  raz do japońskiego baru, drugi  raz - do chińskiego. Tym razem jednak postanowiłam spróbować "yakiniku" To tajemnicze słowo tak naprawdę oznacza nic innego jak - pieczone mięso. W Polsce uwielbiamy grillować, w Japonii jest to na tyle popularne, że w każdej porze roku, można iść do restauracji z małym palnikiem i upiec każde mięso,  o jakim tylko moglibyśmy marzyć. 

Restauracja,  do której się wybraliśmy, oferowała przeogromny wybór warzyw, owoców, mięs i podrobów, które mogliśmy grilllować. Jednak to nie wszystko. Mogliśmy również zjeść: sushi, pierożki typu gyoza, ziemniaki, ryż i przeróżne słodycze. Bufet był w stanie zaspokoić najbardziej wydumane podniebienie. Dla mnie jednak co innego było ważne. W "Next" można bawić się jedzeniem, stąd restauracja jest bez wątpienia tak popularna wśród dzieci. Pierwszy raz usmażyłam naleśnika na elektrycznej patelni, krewetkę we frytkownicy, obsłużyłam maszynę do lodów włoskich, ugotowałam makaron do swojego ramen, odsączając je w sitku dokładnie takim jakie mają w restauracjach. Na koniec zaś spróbowałam przyrządzić własną watę cukrową, odkrywając, że nie należy to do łatwych zadań.

Jedynie martwię się, że wizyty w takich miejscach mogą owocować nieszczególnie zdrową wagą i zawsze łudzę się, że kilometry zrobione na rowerze, pomogą  zmyć grzech łakomstwa.

[toniemanga]

Jedzenie : Lody

Pogoda w Japonii wydaje się być nadrzędnym tematem konwersacji. Powtarza się wciąż, że jest gorąco, zimno i chłodno. Jeśli rozmówca rozpocznie rozmowę takim stwierdzeniem, należy oczywiście się zgodzić i wspólnie razem trochę ponarzekać. Osobiście lato nie dało mi się we znaki,  choć bez wątpienia jest gorętsze niż polskie. Należy jednak nadmienić, że wszelkie sklepy, biura i pociągi są wyposażone w system klimatyzacji. Do tego nawet w słabo wyposażonych mieszkaniach jest Ku-ra (cooler). Ja używałam naszego urządzenia jak najrzadziej, by nie przeżyć zawału otrzymując rachunek za energię, przyznam jednak, że przez parę tygodniu, było mi ciężko zasnąć z powodu gorąca. Miałam też to szczęście, że w mojej pracy było tylko 12 C, więc upał mnie nie powalił. A codzienny 20 minutowy spacer na przystanek autobusowy dał mi szansę na złapanie delikatnej opalenizny. Rozumiem jednak moich znajomych, którzy muszą pracować bez luksusu klimatyzacji i marzą by gorąco skończyło się jak najszybciej. Z latem zawsze kojarzą mi się wysyp nowych smaków lodów, wraz z tą porą roku miałam szansę spróbować parę rodzajów  wcześniej mi nieznanych. Kiedy zobaczyłam arbuza po raz pierwszy w sklepie,wręcz biegłam by go kupić . Wryło mnie  jednak  w ziemię,  gdy zobaczyłam jego cenę; 40 złotych..... Pozostało od czasu do czasu zaszaleć i kupić malutki plasterek za 8 złotych. Dlatego gdy zobaczyłam lód , tak pomysłowo go imitujący,  nie wahałam się ani chwili. Niestety czekał mnie zawód, smak straszliwie sztuczny, a pestki które tak uwielbiam zrobione były z czekolady, zupełnie nie współgrające ze smakiem loda.

Podczas upałów widoczny jest prawdziwy wysyp "kakigouri". Te lody będą zawsze kojarzyć się mi z "Wyznaniami gejszy", w których  młoda bohaterka tak pragnęła skosztować tego smakołyku. Deser ten wygląda o wiele ciekawiej niż smakuje. Lód skruszony na drobne płatki i polany smakowym syropem i skondensowanym mlekiem, wciąż jest w gruncie rzeczy lodem (takim jak jest używany do drinków). Bez wątpienia taka potrawa ochładza organizm w gorący dzień. Ciekawym widokiem jest obserwacja przygotowania tych lodów na ulicznych festiwalach przy użyciu ręcznej maszynki. Wiele napojów wywodzi się również z tego deseru, gdy część jest zmrożona i z czasem się rozpuszcza pozostawiając uczucie ochłodzenia.

Jedną z moich ulubionych rozrywek po męczącym dniu jest gra w Angry Birds. Nie zajmuje  ona  wiele czasu,  a pomaga  mi  się odstresować. Dlatego gdy K. zobaczył lody w kształcie jajek wraz z ich logo AB, od razu kupił mi je w niespodziance. Dość trudno spożyć ten deser, ponieważ jest skryty w balonie. Według instrukcji należy po prostu przeciąć ich czubek. Niestety cały proces ich jedzenia jest dość dwuznaczny i obfituje w dość dziwne zwroty akcji. Myślę, jednak że dla dzieciaków takie lody mogą być wspaniałą zabawą.

Ostatnim nietypowy deser to lody otoczone cienką warstwą mochi. Warstwa mochi jest praktycznie pozbawiona smaku, jednak jej lepiąca i ciągnąca się struktura, sprawia, że uwielbia je w każdej postaci, a lody są jej idealnym dopełnieniem. Dodaję link o tym jak można ja przygotować z jednego z moich ulubionych kanałów na youtube.

Jak widać więc japońska kuchnia odbiega trochę od polskiej i dodam, że lody w rożku nie są tutaj tak popularne jak u nas, widziałam parę sklepów z lodami włoskimi, jednak "kulki" praktycznie widuje się głównie w Baskin- Robbins, gdzie można również zamówić tort lodowy na urodziny bądź Święta Bożego Narodzenia.

[toniemanga]

Codzienność : Zimna zima

Nie jestem fanką zimy. Niskie temperatury to coś czego nie znoszę. Nie pomyślałabym jednak, że zima da mi tak w kość w Japonii. W Polsce zaczynałam grzać,  gdy widziałam na temperaturze mniej niż 15 stopni. Tam mimo, że grzałam bywało, że Ikeowy termometro-budzik pokazywał 9-13  stopni  Celsjusza. Japończycy  do znudzenia powtarzają, że ze względu na trzęsienia ziemi  budynki nie mogą być z betonu. Jednak na Hokkaido podobno domy nie są wcale cieplejsze mimo, że tam nie ma takich zagrożeń. Obserwując szybkość,  z jaką  są budowane, nie dziwię się ich niedoskonałości. Ich szkielety przypominają tekturki wsparte na metalowym szkielecie. Czytałam o mobbingu firm budowniczych i nie wydaje się to nieprawdopodobne, bo całkiem ładne stare budynki lub nowe są burzone a na ich miejscu w ekspresowym tempie stawia się nowe.Większość z moich znajomych katuje klimatyzację zimą tak, że ich rachunki dociągają do wysokości czynszu. Ja jednak nie posiadałam trybu grzewczego, dlatego zimą wspieram się grzejnikiem. Pierwszą moją zimę przetrwałam wraz z elektrycznym, który tak naprawdę podnosił temperaturę w pomieszczeniu o 2 góra 3 stopnie.

Do tego pod stolikiem "kotatsu" miałam dodatkowy grzejnik. Jednak branie prysznica było dla mnie w tym czasie horrorem.Dodatkowym problemem jest wilgoć i zagrzybienie. W nocy często spałam w czapce, gdyż w innym wypadku budziłam się z mokrymi włosami. Codziennie rano całe szyby były pokryte są wodą, a łóżko, które leżało na ziemi musieliśmy stawiać w pozycji poziomej, gdyż wchłaniało wodę od spodu. Posiadaliśmy nawet pochłaniacz wilgoci zbierający wodę ale doprawdy nie wiem czy on coś zmieniał. Jeśli nawet vbloggerki z Kanady narzekają, że zimno ze względu na wilgoć jest ciężkie do wytrzymania, to chyba warto im uwierzyć.Ostatecznie znalazłam sposób by przetrwać zimę nie zamarzając. Całe lato Japończycy powtarzali, że gdy są wielkie upały to nadchodzi ciężka zima. Dlatego postanowiłam kupić grzejnik na kerozynę. Jego największym minusem jest zapach uwalniający się po bezpośrednim uruchomieniu i wyłączeniu, nie wspominając o przeciwwskazaniach zdrowotnych. Bardziej nowoczesne modele mają elektroniczny kontroler temperatury i zmniejszają ilość emitowanych spalin. My jednak, jako, że nie zamierzaliśmy zostać w Japonii zbyt długo zainwestowaliśmy w najtańszy model. Drugą wadą jest konieczność zakupywania paliwa, który wiązał się z 20 minutową wycieczką do najbliższego punktu zaopatrzenia.

(Punkt sprzedaży)

Czasem w okolicy słyszymy przejeżdżający samochód sprzedający kerozynę, nie wiem jednak na jakiej zasadzie on działa. Podczas gdy grzejnik elektryczny wyposażony jest w czujnik wyłączający go po upadnięciu, jest wysoce niebezpieczne pozostawić grzejnik gazowy bez obserwacji. Świadczy o tym wzmożona ilość alarmów pożarowych w okresie zimowym. Przekonał się o tym mój królik tak w nim zakochany, że pragnął mu dać buziaka i spalając sobie końcówki wąsów.Jednak jest on dobrą alternatywą dla mniej zamożnych, wychodzi trochę taniej niż grzejnik elektryczny a daje realne ciepło.Ku mojemu zaskoczeniu w sklepach zoologicznych zimą dostępne są różne urządzenia ocieplające dla zwierząt. Między innymi żarówki, lub grzewcze podkładki. Do tego w rozmiarach przystosowanych dla psów i kotów bądź tutaj uwaga nawet królików. Nagrzewa się  on do przyjemnej temperatury i łagodzi moje wyrzuty sumienia gdy nie ma mnie w domu, oprócz tego sierściuch może korzystać z przeróżnych rodzaju domków materiałowych bądź z siana.Największy jednak problem zimą stanowią opady śniegu. W rejonie Tokio nie należą one do codzienności, dlatego też paraliżują całą linię komunikacyjną. W trakcie nawet małych opadów, bez samochodu praktycznie ciężko się gdziekolwiek dostać. Trzeba jednak przyznać, że w prognozie pogody przewidziano trafnie śnieg i duża część kierowców założyła wcześniej łańcuchy na przynajmniej jedno koło. Zrozumiałam też jakim szczęściem jest posiadać dozorcę.

(kiedyś to były schody) Chociaż nasz czynsz nie należy do niskich, nigdy nikt nie umył ani nie posprzątał naszej klatki schodowej, a w trakcie ataku zimy, mieliśmy problem by otworzyć drzwi przygniecione śniegiem.Takie sytuacje dają pewną dozę zrozumienia co oznacza powiedzenie " Wszędzie dobrze gdzie nas nie ma"

(wszyscy dzielnie odśnieżali, sami...)

[toniemanga]

Jedzenie : Japoński ryż

Ostatnimi czasami jakoś nie mogłam się zmobilizować do uzupełnienia bloga, powracam jednak z starymi notkami i będę dorzucać nowsze.

Chociaż nie mieliśmy piekarnika, posiadaliśmy maszynę do przygotowania ryżu. Ze względu na finanse na początku zakupiliśmy najtańszą wersję, w której po prostu naciska się przycisk. A w zależności od ilości wrzucanych kubków wlewamy odpowiednią ilość wody. Ryż gotuje się sam i nie trzeba sprawdzać czy nie przylepia się do miski ani zajmować się nim ani trochę. Z czasem kupiliśmy droższą maszynę, można w niej przygotować zwykły ryż, ale również ten na sushi, albo upiec ciasto bądź chleb. Szczerze mówiąc z braku czasu nie podjęłam się żadnego z tych bardziej zaawansowanych zadań, ale w przyszłości zamierzam. Przywiozłam maszynę również do Polski, póki co jednak nie znalazłam odpowiedniego urządzenia by przystosować go do innego napięcia nad czym bardzo boleję.

Ryż jest dość kleisty, przez co dość łatwo je się go pałeczkami. Prostota jego przygotowania i neutralny smak świetnie komponuje się z wszystkimi potrawami. W moim obento ( pudełko z obiadem) jest obecny praktycznie zawsze. Czasem posypuję go konbu (wodorosty) bądź furikake (to różne mieszanki np. z sezamem i wodorostami, bądź suchymi warzywani), to nadaje mu słony smak i go urozmaica. W Polsce od dawna mówi się, że brązowy ryż jest o wiele zdrowszy,jednak tutaj praktycznie nie ma go w sklepach. Do tego kupując ryż najmniejsze opakowania to te 3 kilowe, osobiście kupujemy 5 kilowe i starcza nam na około miesiąc. I szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie już obiadu bez ryżu. Przygotowanie go jest dużo łatwiejsze niż ziemniaków i praktycznie idealnie komponuje się z kuchnią jaką lubię.

[toniemanga]

Rozrywka : Wietnamskie Noworoczne przyjęcie

Moja klasa jest pełna przeróżnych narodowości. Miałam szansę poznać Japończyków, Nepalczyków, Wietnamczyków, Chińczyków, Rosjan,  jak również ludzi z Korei, Hiszpanii, Indonezji, Białorusi, Tajwanu, Włoch i Brazylii.

Najbliżej mi, póki co, do Azjatów, którzy chociaż według polskich standardów mogliby się wydawać czasem wścibscy, wykazują się większą otwartością niż Europejczycy. Moja szkoła jest tak naprawdę wielką gałęzią biznesu. Trudno powiedzieć jaki jest jej poziom, bo nie ma nigdzie oficjalnych danych, ile osób zdaje japońskie egzaminy. Podobno około 50% przystępujących do egzaminu. Biorąc pod uwagę, że  w ogóle niewielki procent uczniów bierze w nich udział, nie jest to imponujący wynik. Większa część uczniów tak naprawdę przyjechała do Japonii by zarabiać pieniądze, tak więc lekcje w szkole w większości przesypia, a na zajęcia uczęszcza, aby przedłużyć sobie wizę. Do tego pewna grupa nauczycieli w czasie lekcji siedzi tylko z książką i monotonnym głosem tłumaczy zagadnienia tak, że ciężko nie zapaść w drzemkę. Dlatego nie dziwię się znajomym pracującym do 60 godzin tygodniowo, że przysypiają. By zapłacić za szkołę i coś oszczędzić, można zapomnieć o wolnych weekendach, dlatego rzadko się integrujemy, bo ciężko znaleźć dzień gdy chociaż połowa klasy może się spotkać razem. Ku mojemu zaskoczeniu jedna z Wietnamek z naszej klasy zaprosiła nas wszystkich na celebrację nowego roku, która tak jak chińska odbywa się praktycznie miesiąc po 31 grudnia. Ostatecznie okazało się, że oprócz mnie stawili się tylko nauczyciele. Cała impreza miała odbywać się blisko szkoły, jednak tak naprawdę dotarcie na miejsce zajęło nam 10 minut autobusem. Wylądowaliśmy w otoczeniu fabryk, w opuszczonym miejscu nadającym się idealnie na scenę ucieczki ofiary przed oprawcą  z horroru. Koleżanka zaprosiła nas do części mieszkalnej fabryki. Na początku musieliśmy zachowywać się cicho, bo praca na dole wciąż trwała. Język wietnamski przypomina trochę w brzmieniu chiński. Kiedy Wietnamczycy rozmawiają, można odnieść wrażenie, jakby się kłócili. Brzmi to dość agresywnie. Moja koleżanka potwierdziła nawet, że dość często się spierają i mają raczej namiętne charaktery. Kłóci się to z moją wizją uległej i delikatnej żony z filmów amerykańskich. Po raz kolejny stereotypy przy poznaniu uległy zdewaluowaniu. W ogromnym pokoju na ziemi stało mnóstwo wietnamskich potraw. Przygotowanie takiej uczty bez wątpienia wymagało ogromnego nakładu pracy. Spróbowałam czegoś w rodzaju pasztetów, przypominających smakiem polskie. Zasmakowała mi sałatka z orzechami nerkowca. Smaczne były również zawijane w papierze ryżowym nerkowce i sałata, polane ostrym sosem. Najbardziej jednak przypadła mi do gustu potrawa przypominająca sajgonki, tylko mniejsze i smażone w głębokim tłuszczu.

Odnośnie picia alkoholu Wietnamczycy mogliby się dogadać z Polakami, tempo mają szybkie. Wydaje mi się jednak, że kobiety tam raczej nie piją, gdyż jedna z Wietnamek patrzyła zaszokowana, gdy ja i nauczycielka spróbowałyśmy odrobiny whisky. Z tego co słyszałam, rzadkie jest również by kobiety tam paliły papierosy. Podobno zgodnie z noworocznym zwyczajem każdy z nas odwiązał z drzewka kartkę z tym co czeka nas w przyszłości. Mi trafiło się całkiem nieźle; mam być otoczona przez pozytywnych ludzi, . Mniej szczęścia miała moja nauczycielka – jej mąż wylosował, że będzie miał wiele kochanek.

Choć nie mam  wiedzy o Wietnamie, dostrzegłam wśród organizatorów przyjęcia ogromny szacunek dla nauczycieli. Obecnie są oni jednym z największych klientów szkoły jako narodowość, dlatego podejrzewam, że ta wizyta była dla nich obligatoryjna, ale bez wątpienia sprawili tym uczniom wielką radość. Chociaż ciężko mi czasem w hałasie, pozytywna energia tej imprezy i żywiołowość spodobały mi się bardziej niż przesadna grzeczność często granicząca z hipokryzją, którą czasem obserwuje się u Japończyków.

[toniemanga]

Rozrywka : Noworoczna wycieczka do Enoshimy i Kamakury

Gdy w okresie poświątecznym miałam parę dni wolnego,  postanowiłam się wybrać do Kamakury,  by zobaczyć ogromny posąg Buddy. Koleżanka poleciła mi,  by przy okazji zahaczyć o Enoshimę i skorzystać z całodniowego biletu udostępnianego przez linię Odakyu. Nie jestem fanką planowania wycieczek, więc gdy odnalazłam stronę z potencjalnym planem podróży,  byłam wniebowzięta. Nie trzymaliśmy się ślepo tej trasy, ale bez wątpienia była ona przydatnym szkicem. http://www.odakyu.jp/english/course/enoshima_kamakura/ Enoshima przywitała nas zapachem morza i znakami ostrzegającymi przed natarczywymi jastrzębiami. Mnie co prawda nie zaatakowały, ale znajomej porwały rożek z lodami i onigiri.

Zmierzając na wyspę dostrzegaliśmy zarys Fuji. Pogodę mieliśmy świetną, było słonecznie i nawet ciepło, co było prawdziwym szczęściem biorąc pod uwagę to, że jest to dość chłodny region. By dostać się do świątyni trzeba dość długo iść i do tego pod górę , jednak po trasie są porozrzucane małe kapliczki. 

Więcej czasu zajmuje dotarcie do SeaCandle - wieży widokowej. Dla mniej wytrwałych są płatne ruchome schody. Przyjemnie się spaceruje obserwując morze, urwiste skały i szybujące ptaki. Po drodze mijamy oczywiście mnóstwo sklepów z pamiątkami i restauracji oferujących świeże owoce morza. Widok z SeaCandle zapierał dech w piersiach, niestety otaczający ją ogród nie zasługiwał na tak szumną nazwę.

Następnie udaliśmy się do nadmorskiej jaskini. Składa się ona z dwóch małych części, w poszczególnych miejscach poustawiano w niej figurki bożków i smoków. W ciemniejszej partii otrzymaliśmy małe lampiony ze świeczkami by widzieć gdzie zmierzamy. Chociaż zakazano zbliżać się do morza, spora grupa spacerowała na nadbrzeżnych skałach a jedna rodzina nawet łowiła.

Przed wyruszeniem na dalszą wycieczkę spróbowałam  świeżych ostryg pieczonych na grillu przez miejscowych rybaków. Jedna z nich zaskoczyła mnie chrzęszczący piaskiem w środku.

Następnie linią Enoden wyruszyliśmy w kierunku Hase. Kolejka przypominała mi polskie tramwaje. Poruszała się nieśpiesznie i była zatłoczona dawało to jednak szansę na obserwowanie okolicy i oceanu.

Posąg Buddy trochę mnie rozczarował, na zdjęciach wydawał mi się znacznie większy. Urzekły mnie jednak rzeźby kwiatów lotosu ustawione przed rzeźbą. Za dodatkową opłatą możliwe było wejście do jego środka. I muszę przyznać, że ciekawie być wewnątrz rzeźby i móc ją dotknąć, poczuć jej teksturę i ciepło.

Kolejnym przystankiem była Świątynia  Hase- dera. Całe to miejsce przypominało mi trochę Częstochowę, w której jest mnóstwo pamiątek, bądź świeczek lub potencjalnych szczęśliwych talizmanów. Mimo to ma ona swój urok, również ze względu na położenie. Kapłani mogliby się wykazać wizją marketingową i do opisów przeróżnych talizmanów dodać wersję angielską. Można  tam  kupić małe figurki, zapalić świeczki, zakręcić czymś wypełnionym książkami. Kup szczęście, wszystko jest na wyciągnięcie ręki, o ile masz na to pieniądze. 

Przed powrotem do domu poszliśmy na plażę. Podobnie jak na polskiej znaleźliśmy na niej morskie śmieci: kawałek drzwi i małego rekina. Zaskoczyła mnie liczna obecność surferów pomimo niekwestionowanego chłodu. Przez chwile obserwując ich na tle zachodzącego słońca miałam wrażenie, że znajduję się  w jakimś cieplejszym miejscu.

[toniemanga]

Rozrywka : Hanabi czyli pokaz fajerwerków

Japonia bywa frustrująca gdy nie jest się bogatym. Przyzwyczaiłam się w Polsce do tanich rozrywek - cena biletów na koncert lub do kina nie jest u nas zniewalająca. Tutaj jest to poważny ubytek dla budżetu. Na szczęście jeśli ktoś przestanie się tym dołować i rozejrzy dobrze dookoła,może znaleźć alternatywy.

W wakacje bez wątpienia należą do nich pokazy hanabi (zapisane w kanji znakami oznaczającymi kwiat i ogień). Jednym słowem sztuczne ognie. Myślałam, że Polacy je lubią, jednak nie umywamy się do Japończyków. Praktycznie w każdym mieście jest pokaz sztucznych ogni i to nie byle jaki, bo trwający godzinę. My wybraliśmy się do jednego z bliższych.

Zaskoczyły mnie tłumy wybierające się na pokazy i ilość przejętej policji, informującej, że jest ciężko, ale proszą o ostrożność(to doprawdy zaskakujące uczucie gdy policja przeprasza cię za konieczność radzenia sobie z tłokiem).Gdy dotarliśmy na miejsce, porażająca była ilość ludzi siedząca grzecznie, spożywająca obento (pudełka z jedzeniem) i pijąca trunki. Jeszcze dziwniejsze było, że właściwie nie było głośno. Od czasu do czasu jedynie tłum wydawał pomruki podziwu.

Sztuczne ognie nie odbiegały specjalnie od polskich. Pierwszy raz widziałam chyba formujące się kształty: serca, gwiazdy, uśmiechnięte buźki.

Wydaje mi się, że Japończycy lubią się elegancko ubrać (czytaj w kimono) i udać na hanabi,by kontemplować piękno fajerwerków i być częścią grupy.

Zachwycające jest jak bezpiecznie czuć się tu można wśród tylu ludzi. Właściwie tylko raz jeden idący na przeciwko facet staranował mnie swoim rowerem. Chamy znajdą się wszędzie, nawet w najkulturalniejszym społeczeństwie. Myślę, że polskie mogłoby dużo zyskać gdybyśmy zachowywali się podobnie podczas publicznych spędów. Chociaż z drugiej strony brak w Japonii pewnej dozy szaleństwa, czasem mi to przeszkadza.

[toniemanga]

Sylwester w Japonii

Ostatnio dopadło mnie przemęczenie i jakoś brak czasu i sił na posty, zarzucam jednak linka z angielskiej wersji bloga:

http://polishyourjapanese.tumblr.com/post/77581611252/new-years-eve-celebration

[toniemanga]

Japońskie zwyczaje: Święta Bożego Narodzenia

Od dłuższego czasu Święta Bożego narodzenia służą komercji. Uroczy Święty Mikołaj uśmiecha się do nas w Polsce praktycznie od Dnia Zmarłych. W Japonii cała machina rusza wcześniej, bo od końca października, gdy w sklepach pojawiają się katalogi, w których można zamówić pieczonego kurczaka i gwiazdkowe ciastko. Dość szybko zauważamy kiczowate choinki. Dużą popularnością cieszą się też pokazy zwane iluminacją, kiedy światła grają spektakl na kształt sztucznych ogni.

Żeby było zabawniej, Japończycy nie wiedzą nawet, że narodziny Chrystusa dały początek temu Świętu. Ba nawet nieliczni poznani katolicy nie znają praktycznie Biblii, którą wtłaczano mi do głowy na przymusowych lekcjach religii. Tutaj Kirisumasu traktuje się jako okazję do zjedzenia ciastka przystrojonego truskawkami, na które właśnie zaczyna się sezon i pożarcia ogromnego udka kurczaka. Przed sklepami stoją pracownicy odziani w czerwone kubraczki nawołujący do zakupów. Szczerze mówiąc lubiłam zawsze Wigilię, miło spotkać się z rodziną i zjeść pyszne jedzenie. Niestety z braku dostępu do niektórych produktów zadowoliłam się zupą grzybową, a w roli choinki posłużyła nam metalowa puszka z Disneylandu.

[toniemanga]

Rozrywka : Warsztaty gotowania

Na samym początku poszukiwania pracy miałam spotkanie z agencją pośrednictwa. Wypisałam mnóstwo papierów, ale praktycznie nigdy się ze mną nie skontaktowali. Od czasu do czasu przysyłają mi jedynie newslettery po japońsku.To dość zabawne, gdyż firma ta specjalizuje się w znajdowaniu pracy cudzoziemcom. Prawdopodobnie większość z korzystających jest Chińczykami, którzy mogą zorientować się po kanji o czym jest mowa, mi jednak daleko jeszcze do takich umiejętności. Pod koniec tego spotkania, jeden z prowadzących powiedział o festiwalu rosyjskiego jedzenia w niedzielę. Tak przynajmniej go zrozumiałam i namówiłam K i kolegę z klasy na wycieczkę do Akihabary. Znajomy posiadał telefon komórkowy z dostępem do internetu, więc udało nam się znaleźć agencję, a tam zaskoczeni naszym przyjściem ludzie doprowadzili nas na festiwal. Ku naszemu zdumieniu okazało się, że są to lekcje gotowania rosyjskiej kuchni, za które trzeba zapłacić około 40 złotych. Moi towarzysze, delikatnie mówiąc, byli bardzo niezadowoleni z takiego obrotu spraw. Ja uznałam, że przynajmniej zrobię coś innego. W pomieszczeniu było parę stołów, z kuchenkami, na których było miejsce do krojenia i przygotowywania składników. W szafkach dookoła można było znaleźć praktycznie wszelkie możliwe sprzęty do gotowania. Dużo z nich służyło do przygotowywania azjatyckich dań i stanowiłoby prawdziwe perły dla fascynatów tej kuchni. W mojej grupie byli głównie Chińczycy i zaimponowałam im swoją wiedzą - wiedziałam na przykład,  że śmietany nie można dodawać do gorącego wywaru, bo się zważy. W Japonii gdy jesteś w sytuacji towarzyskiej i zabłyśniesz jakąkolwiek umiejętnością, może być pewny, że spotka Cię, co rzadkie w Polsce, docenienie i podziw, niewspółmierne do włożonego wysiłku. Ostatecznie ugotowaliśmy coś w rodzaju mielonego z pomidorowym sosem i szybką wersję szarlotki. Podobno takie spotkania należą do dość częstych form spędzania czasu, i szczególnie cenione są te prowadzone przez amatorów, którzy gotują potrawy ze swojego kraju.Osobiście uważam, że to fajna forma spędzania wolnego czasu.

[toniemanga]

Japońskie produkty : Zmywalne długopisy

leż to razy zeszyt miałam zapełniony błędami i by to jakoś zatuszować używałam białego korektora, który niestety pozostawiał ślady. Ostatnimi czasu odnalazłam rozwiązanie tego problemu. Długopis z gumką. Cokolwiek napiszesz , może być starte i poprawione. Co więcej można  wybrać praktycznie dowolny kolor i grubość rysika. Takie cudo kosztuje około 8 złotych, a wymienny wkład jest nawet tańszy. Więc pozostaje tylko pisać!

[toniemanga]

Jedzenie : Natto

Kiedy uczyliśmy się jednej z podstawowych konstrukcji na początku kursu japońskiego, nasza nauczycielka użyła produktu, który dzieli ludzi. Natto albo się lubi albo nie lubi. Praktycznie nie ma nic pomiędzy. I tak o to Shiraishi sensei biegała za osobami, które za nic nie chciały spróbować potrawy,pokrzykując nattou ga kirai desu ka. Jeśli czujesz zapach przypominający zgniłe jajka i śmierdzące skarpetki możesz być pewny, że ktoś jadł natto. Sfermentowana soja, również nie prezentuje się dobrze jako danie. Ciągnąca się przypomina nieznośnie wydzielinę z nosa podczas najgorszego stadium kataru. Nic więc dziwnego, że Japończycy tak uwielbiają ją serwować cudzoziemcom. Widocznie bawi ich przerażenie ludzi, nie wiedzących co tak naprawdę  się próbuje. W japońskich rodzinach zwykle jest rozłam na uwielbiających natto i nienawidzących go. Ja osobiście jestem gdzieś pomiędzy. Nie zjem go z taką namiętnością jak K. za jednym zamachem. Również nie przypada mi do gustu jedzenie go z chipsami.

Po prostu smak jest dla mnie zbyt mdły. Czasem mi się wydaje, że ta potrawa jest idealną metaforą japońskiej kuchni, pozbawionej mocniejszych smaków. Jednak bardzo lubię natto w makach sushi. Zawinięte w ryżu, otoczone moim ukochany nori, zamoczone w sosie sojowym z wasabi są idealne. Do tego bardzo zdrowe i tanie, stanowią przyjemną przekąskę.Świetnie uzupełniają się z kimchi ( koreańską wersją kapusty kiszonej).  Zainteresowanych potrawą odsyłam do poniższego linka.

http://www.youtube.com/watch?v=P60MSl2PFgY

[toniemanga]

Japońska codzienność : Śmieci

Z oddalenia obserwowałam falę krytyki,  jaka przetoczyła się w polskich mediach po wprowadzeniu nowej ustawy odnośnie recyclingu. Nie do końca wiem, czemu stanowi taki problem, ale zarazem martwi mnie, że wielu ludzi nie dostrzega pozytywów płynących z sortowania śmieci. W Japonii gospodarka zarządzania odpadami jest z pewnością dużo bardziej wymagająca. Po pierwsze dlatego, że praktycznie nie ma tutaj śmietników. Można je napotkać jedynie przy małych marketach lub na stacjach kolejowych. A mimo to jest dużo mniej śmieci niż w Polsce, zazwyczaj wcale. Każda strefa ma swoje wytyczne odnośnie wyrzucania śmieci i harmonogram. W Mimomi możemy używać jakichkolwiek foliówek, w Funabashi trzeba kupować specjalne, w zależności od śmieci.

Najbardziej niewygodne jest, że śmieci możemy wyrzucać tylko w określone dni. W naszym przypadku, te które można spalić we wtorek, czwartek i sobotę. Zniszczone przedmioty tylko w dwa poniedziałki miesiąca, plastik i papier  - w środy. Do tego nie ma czegoś takiego jak kontenery na śmieci.   Zostawia się je po prostu na środku ulicy, często przykryte siatką, która broni je przed atakami ptaków, często nieskutecznie. Słyszałam, że istnieje coś takiego jak straż sąsiedzka, czyli starsze panie w oknach, które doniosą,  gdy wyrzucasz śmieci niezgodnie z harmonogramem. Dlatego staramy się go ściśle przestrzegać, jedynie puszki po napojach wyrzucamy obok automatu z nimi. Mimo wszystko nie odczuwam tego jako ogromnego utrudnienia i myślę, że lepiej jest próbować dbać o środowisko, tak małym kosztem.