Jammer. Een overijverige conducteur die zijn deuren 20 seconden te vroeg dicht gooit, waardoor ik en nog een paar anderen, na een sprint de trein mis.
RMH
official daine visual archive

Game Changer & Make Some Noise

roma★

pixel skylines
KIROKAZE
occasionally subtle

Product Placement
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open

blake kathryn
art blog(derogatory)
I'd rather be in outer space 🛸
🩵 avery cochrane 🩵
h
todays bird

Andulka
No title available
No title available
tumblr dot com
Xuebing Du
seen from Germany
seen from Germany

seen from Germany
seen from Brazil
seen from India
seen from Poland

seen from Türkiye
seen from Cyprus

seen from Malaysia
seen from United States

seen from United States
seen from Bangladesh
seen from United States
seen from Thailand
seen from Argentina
seen from Brazil

seen from United Kingdom

seen from Germany

seen from United States
seen from Venezuela
@treinverhalen-blog
Jammer. Een overijverige conducteur die zijn deuren 20 seconden te vroeg dicht gooit, waardoor ik en nog een paar anderen, na een sprint de trein mis.
Omdat het kan.
Lieve mede-reizigers,
veel succes vanavond in de spits!
Hilversum Sportpark is niet altijd lelijk
Maandag 18 juni 2012. Bliksemsinslag en duizenden ontredderde reizigers op Utrecht CS.
Een robbertje knokken
Vrijdag 13 januari, Utrecht Centraal. Dan vraag je sowieso al om problemen. Voor wie in deze periode vaak op dat desbetreffende station is weet ook dat er heel veel verbouwd wordt, wat onder de reizigers soms nogal wat irritaties oplevert. Filevorming op perrons is het meest voorkomende probleem. Alhoewel ik de putlucht in de tunnel onder het station niet mag vergeten. Kotslucht gemengd met riool en lijken, zo is die aroma het beste te omschrijven.
Maar we gaan even terug naar die vrijdag 13 januari 2012. Ondergetekende heeft zojuist 25 minuten in de trein gezeten met een vriendin en ze zeggen elkaar ‘doeeeeei’ op het station terwijl ze de trein uit stappen. Voor mij loopt een Amerikaan, dat kon je horen aan het accentlozen ‘MAKE SOME ROOM! MAKE SOME ROOM!’. Mijn medereizigers denken waarschijnlijk hetzelfde als ik. Heb gewoon even geduld, iedereen op dit perron heeft hetzelfde doel; naar de plek van bestemming gaan. Voor mij voegt een man in, prima. Dus voor de beeldvorming: Amerikaan, onbekende man en dan ik.
We lopen allemaal netjes op z’n Noord Koreaans in een rijtje. De ene stroming gaat de trein in en de andere stroming wil van het perron af. Nogmaals; prima.
Maar dan. Meneer de Amerikaan vindt blijkbaar dat hij te weinig ruimte heeft dus beukt –ja, hij beukte écht- een andere meneer opzij. Deze meneer is daar niet van gediend en grijpt meneer de Amerikaan naar de keel. Er komt nog een ‘ASSHOLE!’ uit en er volgt een worsteling.
Reality check: het is 8 uur ’s ochtends op Utrecht CS.
Er gaat van alles door mijn hoofd. Moet ik ingrijpen? Moet ik een ander laten ingrijpen? Het zijn immers twee behoorlijk sterke mannen die eruit zien alsof ze het leven uit elkander willen meppen. Ik ben een dame en er staan genoeg mannen om ons heen. Net op het moment dat ik er toch wel een beetje klaar mee bent springt er een man tussen. Een vrouw schreeuwt nog: ‘Winfried! Hou op!’. Die ene man –respect voor deze man- trekt de woeste weerwolf en Winfried uit elkaar.
Show over. Gewoon doorlopen en verder gaan.
Zucht.
De baby
Ongelooflijk hoeveel aandacht een baby trekt in de trein. En niet omdat de baby aan het krijsen, poepen of kotsen was. Neen. De baby lag heerlijk in zijn wandelwagen te slapen. Door het geschommel van de trein en de regen die tegen de ramen tikte, bleef het menneke heerlijk in dromenland. Iets waar menig treinreiziger op dat moment jaloers op was.
Het was doodstil in de trein. De regen tikte tegen de ramen en de trein kachelde over het spoor door de weilanden van Veenendaal.
Ondertussen hadden vader en zoon zich ook in de trein genesteld. Zoon lag zoals gezegd lekker te slapen en papa keek af en toe de wagen in of alles nog goed was, terwijl hij bezig was met Angrybirds op zijn iPad.
Dat was deze ochtend allemaal niet zo verwonderlijk, maar wel het feit dat een baby in de trein een soort van attractie blijkt te zijn. Ie-de-reen die voorbij de wagen liep bleef minstens 5 seconden staren naar het nieuwe leven. En sommigen keken nog een keer om terwijl ze de trein uit stapten.
Het was net of de Hare Majesteit zelve op een stoeltje in de gele trein zat. Zo’n bijzondere baby was het ook niet. Het was een baby. Leuk, een baby. Maar het had geen drie armen, zes benen of een bos oranje krullen op zijn schedel.
Maar we hebben genoten van de attractiebaby in de trein. Slaap lekker mannetje. Je was een leuke baby om te zien.
Waarom? Nog geen drie meter verder zit een prullenbak in de muur geschroefd. Bah. Vieze treinreiziger, bah.
Utrecht CS
De eerste.
Sinds 2009 zit ik – net als vele Nederlanders met mij- dagelijks in de trein naar school/werk en/of stage. En sinds datzelfde jaar verbaas ik mij over de taferelen die ik aantref op stations of in de treinen zelf. Overal heb je natuurlijk gekken rondlopen. Alhoewel het woord ‘gek’ natuurlijk een nogal relatief en groot begrip is.
Om een lang verhaal kort te maken. Ik gooide mijn avonturen altijd op twitter, maar daar kun je maar 140 tekens in kwijt. Niet te doen dus. Meerdere malen heb ik toen het verzoek gekregen om er een heuse blog van te maken. Zo gezegd, zo gedaan. We gaan kijken hoe het uitpakt. En hoe lang ik het vol ga houden natuurlijk.
Laat ik voor nu even de eerste poging wagen en vertellen over woensdag 12 oktober jl. Even een klein geheugensteuntje, dat is de dag dat iOS5 uit kwam en Blackberry nog steeds met storing kampte.
Ja?
Nou. Om diezelfde reden verliet ik mijn stageadres wat eerder, zodat ik snel mijn iPhone aan de update kon hangen. De rit van Hilversum Noord naar Utrecht Centraal verliep vlekkeloos. Twee minuten vertraging, maar dat is te handelen. En te verwachten in de herfst. Op het perron tegenover mij heb ik toen nog over en weer staan schreeuwen met klasgenootje Dennis. Beter bekend als @Dennios. Ik had de jongeman al een paar weken niet gesproken en het was een goeie tijdvuller totdat mijn trein aankwam om 16.59. Instappen. Zitten. Het normale ritueel van een treinreiziger.
Het echt verhaal begint eigenlijk ook pas in de trein richting Nijmegen. Het was regenachtig, de treinvloer een beetje modderig. Niet een hele hygiënische aandoening dus. Maar daar dacht een jongeman anders over. Misschien was hij moe, dat kan ook, maar ik denk het niet. Ik probeer een reden te zoeken waarom hij deed wat hij deed. Ik denk niet dat hij moe was, want het was meer een relaxmodus dan ‘oeh, ik ben moe’.
Hij leek er ook niet echt vies van te zijn, want zonder enig aarzelen deed hij wat hij deed. En ik veroordeel mensen niet snel, maar hij zag er toch al niet zo heel verzorgd uit, misschien dat hij het daarom zo makkelijk deed.
Vettig haar.
Correctie: heel vet haar.Van dat haar waar je een dozijn eieren op kan bakken en dan nog genoeg over hebt voor de frituurpan.
En aan zijn modderige kleding te zien kwam hij net van Lowlands af.
Uiterlijke verzorging is geen must, maar het is wel fijn.
Nieuwsgierig geworden naar zijn daad?