ვერ ვიტან სიზმრებს, რადგან ძირითადად ყოველთვის ნეგატიურ სიზმარს ვნახულობ. სტატისტიკურად, ვკვდები ხოლმე.. როგორც წესი.
თუმცა, ამჯერად მე არ მოვკვდი. ბევრად უფრო უარესი სიზმარი იყო. და ალბათ ამაზე საშინელი სიზმარი არც მინახავს ჩემს ცხოვრებაში.
ნუ, დიდად არ მჯერა ამ ყველაფრის და ამიტომ, არც ახლა დავიწყებ საგამოძიებო მოქმედებებს. მაგრამ..
გამოღვიძებისას პირველად მქონდა შეგრძნება, რომ სიზმარში ჩამწყდა რაღაც. თითქოს ის გამჭირვალე, უხილავი ძაფები, რომელიც სადღაც თავისთვის ისევ არსებობს. მიუხედავად იმისა, რომ ზემოქმედების უნარი უკვე დიდიხნის დაკარგული აქვთ.
სიზმარში პირველად ვიტირე ამდენი. უბრალოდ, ამაზე საშინელ შეგრძნებას ძალიან ბევრი რამ ვერ დამიტოვებდა. მოვლენები რატომღაც ვიქტორიანულ ეპოქაში ვითარდებოდა და იმ პერიოდის შესაბამისად ეცვა ყველას. უცხო ადამიანებს, რომლებიც არც ვიცი ჩემს ეზოში როგორ ან რატომ აღმოჩნდნენ. შემდეგ სრულიად მოულოდნელად (და გრანდიოზულად) ჭიშკარი შემოაღე. ვიზუალურად უკვე მოწესრიგებული იყავი, დალაგებული და შეცვლილი ძალიან. თუმცა, კვლავინებურად პროვოკაციაზე წამოგების სურვილით მოტივირებული. შორიდან რეპლიკებით დაწყებულს, რამდენიმე ნაბიჯი და ვიღაცებმა სროლა დაგიწყეს მაშინვე, როცა ჩემთან მეტად მოახლოვება განიზრახე.
ხელებში ჩამაკვდი, ორი ტყვია მოგხვდა. სისხლი განუწყვეტლივ ჩქეფდა ნატყვიარებიდან. ან საერთოდ რა შუაში იყავი ამ ყველაფერთან? რატომ გადაწყვიტე ისევ ჰორიზონტზე გამოჩენა ამდენი წლის შემდეგ? იქნებ, ეს ყველაფერი წინასწარ გქონდა გათვლილი და სამაგიეროს გადახდა ასეთი ბრუტალური და მძიმე ფორმით გადაწყვიტე? თითქოს წამიერად ტვინის ყველა უჯრედმა ერთმანეთთან მჭიდროდ გადაჭიმვა დაიწყო. იმედი მაქვს, რომ რეალურად ვერასდროს გამოვცდი მსგავს შეგრძნებას, რაც სიზმარში ვიგრძენი.
არ ვიცი საერთოდ რაშუაში იყავი, ან რომელ კონკრეტულ უჯრედში და რატომ დაილექა ეს აზრები ერთად. ან საერთოდ ნიშნავს თუ არა რაიმეს ეს თითქოს არსაიდან მოსული სიზმარი.. როგორც უკვე ვთქვი, მე არ მჯერა ამ ყველაფრის.
იმედია კარგად ხარ, იმედია ყველაფერი რიგზე გაქვს და შენს ეგოზე გამარჯვებას შეძლებ, ადრე თუ გვიან. თავს გაუფრთხილდი და შეეცადე, რომ იყო ბედნიერი. გთხოვ.
izzy806
2087
ellievsbear
areudirty
prguitarman
snowghoul
