nederlandstalige gedichten

gedichten, literatuurcitaten en proza

[stormvanwoorden]

Kom dichter, zeg mij dat je nog even wil blijven.

Trek mijn borstkas open, zie het leven in mij stromen, hoor het verlangen naar lucht.

De ketens aan mijn benen roesten niet en het water is niet diep genoeg om in te verdrinken.

Toe, laat mij niet los.

[woordenprutselaar]

hey,

ik vind je tof

dus hierbij

‘lots of lof’

van mij

[streeploos]

“Als ge mistroostig zijt en ge weet niet goed waarom. Als ge nog eens goed wilt lachen. Als ge van de wereld niet veel snapt, en van de mensen nog minder. Als ge niet krijgt wat ge vindt dat ge verdient omdat ze u niet zien staan, de idioten. Als ge op één hand kunt tellen de keren dat ge u het afgelopen jaar vrij hebt gevoeld en onbekommerd. Als ge de dingen kapot wilt slaan maar ge durft niet vanwege de gevolgen. Als ge angstig zijt voor vanalles terwijl ge vroeger dacht dat ge nooit bang zou zijn, voor niets. Als ge’t niet goed meer weet. Kom dan maar bij mij… Bij mij zijt ge veilig.”

— Wim Helsen

[punlovsin]

[vulvatiekeling]

Poem by J.R.R. tolkien

[vulvatiekeling]

VII SMEEKBEDE

Zooals de zon den dauwdrup, als de roze

De bij, en t'wijde wak der zee de beken

Duldt aan het warme hart, het bodemloze,

Waarin zij, wat hen lijden deed, ontweken

Doe gij alzoo, Mathilde! Ik vlood het booze,

Mijn ziel viel u te voet...gedoog mijn smeeken,

Gun mij dat ik u minne, en laat me een pooze

Verzinken in 't u zien en zwijgend spreken:

Ik heb u lief! Geheel mijn wezen trilde

Van diepe vreugd, toen gij mij zijt verschenen,

En 'k moest van eerbied en van weelde weenen:

Toen bleef mijn nacht geen nacht. 'K had lief, Mathilde!

Als een die niet meer wil, gelijk hij wilde,

Maar met, wat hooger is, zich wil vereenen.

Jacques Perk

[vulvatiekeling]

Jac. Van looy

[literatuur-uit-de-lage-landen]

‘We houden van elkaar met heel ons onvermogen.’

- Geheel de uwe // Connie Palmen

[vulvatiekeling]

Jan Jacob Slauerhoff

[kaneelijsbeer]

[literatuur-uit-de-lage-landen]

Lijsterbessen

De dichtkunst beoefenen is met de grootst mogelijke zorgvuldigheid constateren dat bijvoorbeeld in de vroege morgen de lijsterbessen duizenden tranen dragen als een tekening uit de kindertijd zo rood en zo veel.

- Rutger Kopland

[melopee-blog]

onder de maan schuift de lange rivier over de lange rivier schuift moede de maan onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee

langs het hoogriet langs de laagwei schuift de kano naar zee schuift met de schuivende maan de kano naar zee zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee

[vulvatiekeling]

Melopee-paul van ostaijen

[horatiuswillneverdie]

Vermoeidheid

Als wij, de grote mensen, moe zijn Van het praten met elkaar, Als wij moe zijn van het slapen Met elkaar, het wandelen En handeldrijven met elkaar, Het tafelen en oorlogvoeren

Met elkaar, als wij zo moe zijn Van elkaar, van het elkaren Van elkaar, dan zetten wij de kat Op onze schouder, gaan de tuin in En zoeken de kinderstemmen achter De hoge hagen en in de boomhut.

En zwijgend leggen wij onze vermoeidheid In het gras, en de jaren die zwaar En donker sliepen in de zoom Van onze jas ontbloten zich daarboven In een jongenskeel en dansen op En neer in een vochtige meisjesmond

Als wij, de grote mensen, moe zijn Van het praten, Van het praten, Van het praten met elkaar, Gaan wij de tuin in en verzwijgen ons In de kat, in het gras, in het kind.

[vulvatiekeling]

Leonard nolens

[horatiuswillneverdie]

Verlanglijstje

Geef me Nescio en Tsjechov, oude boeken. Geef me na mijn zoveelste kale reis iemand die mij twee haren uittrekt en glimlachend zegt: je wordt grijs. Geef mij alles en zeg: het is niets. Geef me niets en zeg: dat is alles. Geef me mijzelf, geef me jou. Ik heb gezocht naar wist ik maar wat. Geef me nu eindelijk wat ik altijd al had.

[vulvatiekeling]

Herman de coninck

[forsoothsayer]

Entry from A Poet’s Diary 1979-2007 by Leonard Nolens

Missenburg, Wednesday 18 September 1996

Poets know with statistical certainty that almost no one is interested in what they make, therefore in what they are. That realisation determines their view of life: they rightly work on the assumption that the man or woman sitting opposite them, with whom they are having a fascinating conversation, sharing a drink and possibly afterwards going to bed, has no interest in their true intimate self. To begin with, that lack of interest provokes anger, sorrow, helplessness and even bitterness, but finally leads the poet, when poetry wins the day, holds its own in the midst of so much indifference, to project his reader into the future and essentially to write for posterity. That is what I mean by the old adage: ‘Writing, real writing is always writing for eternity.’ That eternity is by definition not quantifiable and only points to the future. The future is: tomorrow, next year, the contemporaries of my children and grandchildren. Writing for eternity is writing in such a way that the letters are still clearly legible on my dying day. Without that hope it isn’t worth the trouble of going to work.

[literatuur-uit-de-lage-landen]

Uit de bloemlezing De Nederlandse poëzie van de twintigste en de eenentwintigste eeuw in 1000 en enige gedichten, samengesteld door Ilja Leonard Pfeijffer en uitgegeven in 2016 door uitgeverij Prometheus.

[vulvatiekeling]

Herman de coninck