Monterey Bay Aquarium

tannertan36

pixel skylines
occasionally subtle
noise dept.
🪼
The Stonewall Inn
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
Cookie Run:Kingdom Official!

Origami Around
Fai_Ryy
Not today Justin

blake kathryn
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
Noah Kahan
official daine visual archive
★
EXPECTATIONS

Product Placement
macklin celebrini has autism

seen from United Kingdom

seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia
seen from Brazil
seen from Saudi Arabia

seen from France

seen from Netherlands

seen from Kenya

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United Kingdom
seen from Malaysia
seen from Australia
seen from United Kingdom
seen from United States

seen from India

seen from United States

seen from United Kingdom
@wielbicielkaq
czy kiedykolwiek tęskniłeś za sobą?
osobą, którą byłeś, zanim popadłeś w depresję, zanim zacząłeś siebie nienawidzić, zanim chciałeś umrzeć?
ja tak.
Szukam ciebie, ciągle w złych miejscach
ona ma piękne dziary
i bardzo smutny wzrok
Nie byłem gotów na połowę tego gówna przez które przeszedłem
Chcę wreszcie poczuć się kochanym, bezpiecznym. Chce poczuć spokój w mojej duszy zamiast wiecznego chaosu i bólu czy złości
“Człowiek potrzebuje najwięcej miłości wtedy, kiedy najtrudniej go kochać.”
—
KLAUSTROFOBIA
Mam klaustrofobię, ale nie taką o której, myślisz.
Ja, ja mam taką przed wami wszystkimi.
Bo boje się . A czego? Jak myślisz?
Sama nie wiem rozmyślam między innymi.
O tym czy ktoś jeszcze ma tak, tak samo jak ja. Pojebane myśli.
Które, jakby były nie na tym wymiarze.
Czy ktoś będzie wiedział co podzieć , wymyślić.
Jak opisać ten stan, który rozwala me myśli.
Wyciągnęłam kreskę jedną nie dużą. Zemdlałam, uderzyłam głową o kafelki, zaczęło mi wykręcać każdy centymetr ciała. To nic. Najbardziej bolało że zostałam całkiem sama.
Ty masz część mojej duszy, a ja część twojej i potrzebujemy siebie nawzajem, żeby nadal tworzyć całość. Bo osobno zawsze będziemy niekompletni.
“W końcu jednak przychodzi taka chwila, że nie chce Nam się dłużej udawać. Stajemy się sami sobą zmęczeni. Nie światem, nie ludźmi - sami sobą.”
—
Wiesz, co od kilku miesięcy dzieje się w mojej głowie? Od stanu otępienia przechodzę w maksymalną chęć życia. Potrafię obudzić się przerażona i za kilka godzin mieć wszystko w dupie. Jednego dnia myślę, że najważniejsze jest tu i teraz, a drugiego wpadam w panikę, że jednak nic już nie będzie takie samo.
Piotr C. z powieści BRUD
Dlaczego za każdym razem kiedy już zaczyna być chociaż trochę lepiej to wszystko ulatuje i nagle jest jeszcze gorzej niż przedtem.
Każdy następny upadek jest coraz boleśniejszy.
Mogę się uśmiechać i to całkiem szczerze,
Ale wewnętrznie poddałam się lub w nic już nie wierzę.
Jest dziwnie spokojnie,
Jakby ta cisza pozjadała wszystkie moje nastroje.
Raz jestem pełna szczęścia a drugi?
A może nic już na mnie nie czeka.
Siedzę przy was wszystkich i się zastanawiam czy wy też czujecie że już wewnętrzne się poddaliście, będzie co będzie