The one that got away

🌹|17| |♋|

[vicforprez]

[sjdkxoak-blog]

«Μην με ακουμπάς» του φώναξε.

Μα εκείνος πλησίαζε κι άλλο.

«Μη με ακουμπάς.» φώναξε δυνατότερα.

Μα εκείνος δεν έδειχνε να ενδίδει στις φωνές της.

«Μη με ακουμπάς!» ούρλιαξε εκείνη.

Και μαζί με τη φωνή της, βγήκε κι ένας όμορφος λυγμος.

Μα εκείνος πλησίαζε κι άλλο.

Τιποτα δεν τον σταματούσε.

Την άρπαξε απ’ το χέρι δυνατά και την εγκλωβίσε.

Δεν την άφηνε να φύγει.

Εκεινη δεν ήθελε να περάσει τα ίδια.

Πως θα έβρισκε το κουράγιο να μαζέψει τα κόκκαλά της ξανά;

Μα δεν έφυγε.

Δεν μπορούσε να φύγει.

Την είχε εγκλωβίσει.

Κι εκείνη δεν αντιδρούσε.

Γιατί φοβόταν.

Φοβόταν τον ίδιο τον Φόβο.

Τον φόβο που την έσφιξε πανω του.

Τον φόβο που ήθελε να τη βασανίσει.

Τον φόβο που δεν την λυπόταν και δεν είχε σκοπο να την αφησει.

Και μες το φόβο της,

γύρισε και τον κοίταξε,

με της αβύσσου της τα μάτια,

και του ψιθύρισε,

σ'αγαπώ

.

Και με τον ψίθυρο αυτό,

χιλιάδες λαμπερά λουλούδια με χρώματα πολλά,

ζωντανά,

με τη δικη τους ηλιαχτίδα αισιοδοξίας το καθένα,

ξεπρόβαλλαν,

κρυμμένα πίσω από τις συλλαβές,

πλεγμένα γύρω από τα γράμματα,

και αγκάλιασαν τον φόβο,

που άθελά του χαμογέλασε,

και αφού την αγάπη της είχε νιώσει,

και την αποδυνάμωσή της είχε δεί,

την απόφασή του πήρε,

και ντυμένος στα λευκά,

αποχώρησε,

αφήνοντάς της μαύρα δάκρυα στα μάτια,

κάτι σπασμένα κομμάτια,

μα και μια χρυσή κλωστή,

τα κομμάτια να μπορέσει να ενώσει.

Κι εκείνη που για χρόνια με την κλωστή κεντούσε,

το εργόχειρο τελείωσε,

μα η κλωστή δεν επαρκούσε,

του λαιμού τα κόκκαλα,

δεν κατάφερε τελείως να ενώσει,

κι ο φόβος μια στο τόσο,

μια βόλτα κάνει απο εκεί,

σημάδια της αφήνει,

απαλά τα χαϊδεύει,

με τις ρογμές χορεύει,

γλυκά τη μαγεύει,

κι

ύστερα

πάλι

φεύγει.

[thegoodvybe]

[agapounmexrithanatou]

Για ρηχές θάλασσες δεν προδίδω τον ωκεανό μου

[quotes-gr-ellhnika]

— New Girl (2011-2018)

[plhmmurida-kai-ampwth]

Aut viam inveniam aut faciam(λατινικά): Ή θα τον βρούμε το δρόμο ή θα τον φτιάξουμε.

[thunder]

via weheartit

[malevittus-deactivated20150612]

Η αλήθεια της γενιάς μας είναι αυτό το “τέλοσπάντων” μετά από κάθε άνοιγμα της ψυχής μας.

[shmadi-sthn-psyxh]

Δεν έχω ξαναβαρέσει πιο γρήγορο reblog στη ζωή μου.

[niwse-me-ligo]

Τέλος πάντων..

[misoteleiwmeno-oneiro]

Τέλος πάντων.

[call-me-kall]

Okay

[vinylio]

Εγώ κάθε φορά που ανοίγομαι

[trikumia]

Η πιο δυστυχισμένη φάλαινα του κόσμου.

Το 2004, Η New York Times δημοσίευσε ένα άρθρο για την πιο δυστυχισμένη φάλαινα του κόσμου. Βρίσκεται υπό παρακολούθηση από το 1992 απο διάφορους επιστήμονες οι οποίοι μας αποκάλυψαν το πρόβλημα :

Δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες φάλαινες, δεν έχει φίλους ή οικογένεια δεν ανήκει σε καμία φυλή ή κοπάδι. Δεν έχει σύντροφο. Πότε δεν είχε. Τα καλεσματά της φτάνουν από δύο μέχρι έξι και κρατάνε 5 με 6 δευτερόλεπτα το καθένα. Αλλά η φωνής της δεν είναι σαν καμιάς άλλης φάλαινας. Είναι ξεχωριστή- ενώ οι υπόλοιπες του είδους της επικοινωνούν σε συχνότητα 12 και 25hz, αυτή τραγουδάει στα 52hz. Βλέπετε, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Καμία άλλη φάλαινα δεν την ακούει. Κάθε απελπισμένη προσπάθεια της για επικοινωνία παραμένει αναπάντητη. Κάθε κραυγή αγνοείτε. Με κάθε μοναχικό τραγούδι της γίνεται ακόμα πιο δυστυχισμένη και οι νότες της βυθίζονται ακόμα πιο πολύ στην απελπισία με το πέρασμα των χρόνων.

Απλά φαντάσου ένα τόσο μεγαλειώδες θηλαστικό να περιπλανιέται μόνο του τραγουδώντας- πολυ μεγάλο για να συνδεθεί με οποιοδήποτε άλλο πλάσμα, νιώθοντας παράδοξα μικρό σ'αυτή την τεράστια έκταση ανοιχτού ωκεανού.

Kimberlin Co. Journal

[clementine-kruczynski123]

Οι άνθρωποι το πιο συχνά δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους Τα δίνουν – τάχα χαιρετώντας – σ’ άλλους. Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες. Ή – το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπες τους και τα ξεχνούνε. Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα. Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.

- Τα Χέρια, Αργύρης Χιόνης

[kyrioskanenas]

Είναι δυο άνθρωποι. Ο ένας με μαχαίρι, ο άλλος άοπλος. Αυτός με το μαχαίρι λέει στον άλλο: “Θα σε σκοτώσω”. “Μα γιατί;”, ρωτά ο άοπλος “τι σου ‘χω κάνει; Πρώτη φορά βλεπόμαστε. Ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις”.“Γι’ αυτό ακριβώς θα σε σκοτώσω. Αν γνωριζόμασταν, μπορεί να σ’ αγαπούσα”, λέει αυτός με το μαχαίρι.“Ή και να με μισούσες”, λέει ο άοπλος. “Να με μισούσες τόσο, που με χαρά μεγάλη θα με σκότωνες. Γιατί να στερηθείς μια τέτοια απόλαυση; Έλα να γνωριστούμε!”“Κι αν σ’ αγαπήσω”, επιμένει ο οπλισμένος, “αν σ’ αγαπήσω, τι θα κάνει ετούτο το μαχαίρι;”“Ω, μη φοβάσαι”, λέει ο άοπλος, “σκοτώνει ακόμη κι η αγάπη. Και τότε είναι ακόμη πιο μεγάλη η απόλαυση”.

Αργύρης Χιόνης

[lilpieceofmyworld]

“It’s strange isn’t it ? How your heart burns… and burns… and suddenly turns to ice.”

—

[remanence-of-love]

[thecoachnottheplayer]

Να την αγαπάς

με τέτοιο τρόπο,

που ποτέ

καμία παρομοίωση,

καμία μεταφορά,

δεν θα είναι ικανή

να το περιγράψει,

μεγάλε συγγραφέα.

[sjdkxoak-blog]

Ποτέ

Ποτε δεν θα καταλαβω τους ανθρώπους.

Τη μια μερα σου υποσχονται τον ουρανο με τα άστρα,

και την αλλη σε πνιγουν στον ωκεανό.

[quotethatshow]

[cillius]

“Κι αν οι λέξεις, χωρίς να το θέλω ξεφύγουν, θα τις ψιθυρίσω τόσο σιγά που δεν θα τις ακούσεις. Θα ξέρεις πως για μένα ήσουν μια απλή γνωριμία κι ας ήσουν για μένα η ζωή μου.”

— Τάσος Λειβαδίτης