Ach

we slepen ons er wel doorheen

[gebrokenribben-deactivated20241]

GRAFTAK I

Graftak verschijnt in een hoek van de slaapkamer en duwt me omver. Een homp zwarte deeg met stekels kruipt over mijn benen, richting mijn borstkas. ‘Rot op, Graftak,’ zeg ik. ‘Ik wil mee,’ zegt Graftak. ‘Nee,’ zeg ik. ‘Ga weg.’ ‘Ik wil niet weg,’ zegt Graftak. Hij klemt zich om mijn borst heen. Ik voel mijn gewicht toenemen, mijn maagwand schommelt naar mijn keel. Er tikt iets tegen mijn huig. De grond drukt steeds harder tegen mijn schouderbladen. Mijn knieën veranderen in post-elastieken. ‘Graftak, ga van me af.’ roep ik. Terwijl ik duw, verdwijnen mijn onderarmen in de zwarte brei op mijn borstkas. Alleen mijn ellebogen zijn nog zichtbaar. Stompjes. De homp verplaatst zich niet; hoe meer ik duw, hoe zwaarder ik word. ‘Nu moet je kappen,’ roep ik. ‘Nee,’ zegt Graftak. ‘Ik heb alleen jou.’

[petitjeanofficial]

“Laat de liefde niet vergallen doordat lui erover vallen. Hou het noch bedekt, noch stil. Val maar. Val voor wie je wil.”

— Stijn De Paepe

[mitten]

[dromendrinkenalsontbijt]

59/365

[qkmps]

Matcha thee @yirgacoffee en korte verhalen vlak voor de kapper @suds_hairdressing 😊 #stories #verhalen #koffie #matcha #lunch #coffee #writing (bij Breda) https://www.instagram.com/p/BpWqNSxC9rW/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=s5o08bfqq4pl

[kletsmajoor]

“Dans met je angsten. Spreek met je zorgen. Hoe zwaar het soms lijkt, Het wordt altijd weer morgen.”

— Lief Leven

[smeltende-berg]

ochtend

Zon haalt zijn handen tussen mijn gordijnen en grijpt met lange, dunne armen de nacht weg uit mijn kamer.

Langzaam trekt de mist rond mijn hoofd weg en ik open mijn bedauwde ogen. Ik hoor een duif koeren.

Het landschap van mijn lichaam beweegt zich kreunend wakker; vogels schrikken op uit de bomen en een familie konijnen vlucht weg. Mijn heuvels schudden zich zachtjes los terwijl ik gisteren uit stap.

Met blote voeten beland ik in een ijskoude beek.

[wonderenvantamara]

Ik begrijp het (l)even niet meer

[petitjeanofficial]

[stiftgedichtensimonis]

Stiftgedicht gebaseerd op Bruzz, woensdag 22 november 2017, p. 20

[indeluwte-blog]

“Het leven is geen lolletje er is een hoop verdriet maar zo zwaar als wij het maken is het leven meestal niet.”

— Toon Hermans

[meiringen]

The Picture of Dorian Gray, Oscar Wilde

[wonderenvantamara]

Een serie die ik eigenlijk helemaal niet wil kunnen schrijven.

9.

Ik wil graag kleiner zijn. Minder zijn. Vinder zijn. Een vlinder zijn. Groeien of bloeien. Met het leven bemoeien. Stralen en falen, voeten met blaren. Dansen op tegels, weg met de regels. De fik in m'n verleden, vergeet wat we deden. Nee! Ga; spring, leef, wordt en blijf vooral niet, klein.

[wonderenvantamara]

Een serie die ik eigenlijk helemaal niet wil kunnen schrijven.

8.

Ik ben me eng bewust van alle geluiden om me heen. De klanken van de radio omhullen mij, krullen mij, verzoenen mij, laten me niet meer gaan. De geur van mn koffie dringt door tot de uiterste puntjes van mn lichaam, om tintelend alle cellen wakker te prikken. Ik word één met de muur, waarlangs mijn rug omhoog klimt zoals de klimop dat vroeger altijd deed in de tuin van mn ouderlijk huis. Mijn lichaam voelt moe, of is t mn geest?

[wonderenvantamara]

Een serie die ik eigenlijk helemaal niet wil kunnen schrijven.

7.

Alleen zijn is wat anders dan je alleen voelen. Voor sommige mensen zal dat moeilijk te bevatten zijn. Maar ik ben alleen, met zo veel mensen om mij heen, voel ik me nog steeds alleen. Een. Twee. Een. Ik ben op mezelf, in mezelf. Alleen maar met mezelf. De stappen onder mn voeten dragen mijn schaduw verder. Luister maar naar het kloppen van mn hart, het huilen van de wind, en de stemmen in de stilte. Ik ben overal waar jij denkt rust te vinden. Je bent niet alleen, en dat zul je ook nooit zijn.

[wonderenvantamara]

Een serie die ik eigenlijk helemaal niet wil kunnen schrijven.

6.

Dat die blije momenten ervoor zorgen dat ik me verdrietig ga voelen over de mindere momenten. Dat zelfs de pieken me tegenwoordig zorgen gaan baren, omdat ik weet dat die dalen er binnenkort weer aan zullen komen. Ik krijg geen controle meer over het karretje, op topsnelheid waagt het zich een weg door mijn leven heen. Kotsmisselijk van de bobbels op het spoor, klem ik me stevig vast in t bankje, hoelang kan ik dit nog volhouden? Waar eindigt deze rollercoaster wat het leven heet?

[wonderenvantamara]

Een serie die ik eigenlijk helemaal niet wil kunnen schrijven.

5. 

Rationeel denken helpt me, dat zeggen ze tegen tenminste me . Maar hey, rationeel gezien he, wat maakt t dan uit als ik er niet meer ben? 'Geen gekke dingen doen alsjeblieft'. Ik doe geen gekke dingen. Maar als ik t me goed herinner was jij degene die vorige zomer tegen me zei dat ik zo lekker gek was, op een goede manier dan hea. Dus ik ben rationeel gezien gek, misschien wel op meerdere manieren hoor. Ik zal niks geks doen nu. Maar toch eventjes hea, rationeel denken is ook maar relatief, net zoals gek zijn, net zoals leven.