Gdy byłam mała, dziadek zgodził się zabrać mnie ze sobą do sklepu. Ze względu na to, że dziadkowie mieszkali na wsi i nie mieli samochodu, jedynym środkiem transportu był rower albo własne nogi. Miał mi kupić chipsy Lay’s fromage (na tamte czasy moje ulubione). Dziadek powiedział, że mam mocno się trzymać bagażnika i nie wsadzać nóg w szprychy. W przeciwnym razie czeka mnie kara. Dziadek był moim autorytetem i nie wiedzieć czemu jego groźba, a w zasadzie obietnica wzbudziła we mnie natychmiastową dyscyplinę. Całą drogę bagażnik wbijał mi się w pośladki. Każda nierówność i wyboje nie szczędziły mojego tyłka. Ostatecznie dojechaliśmy do sklepu, a ja dostałam swoje upragnione chipsy. Podróż z powrotem minęła mi równie przyjemnie, jednak z tą różnicą, że czułam już smak nagrody, gdy tylko zeskoczę z bagażnika roweru, którego kierowcą był mój dziadek. Gdy dojechaliśmy do domu, widziałam w jego oczach dumę i z tym samym spojrzeniem wręczył mi chipsy, mimo że babcia pod żadnym pozorem nie pozwalała mi ich jeść. Teraz ta historia ma dla mnie zupełnie inne znaczenie niż wtedy. Dziadek tak naprawdę mnie nie ostrzegał, a jedynie się troszczył. Wiedział, że ciężko będzie mi wytrzymać taką drogę, jednak zawzięcie, które mi ,,zaszczepił” było silniejsze. Na podstawie tej opowieści można dojść do wniosku, że trudniej jest żyć tak, aby nie upaść, ale każdy upadek boli tysiąc razy mocniej niż wytrwałość i determinacja. Dziwnym trafem jest to jedyne tak wyraźne wspomnienie z moim dziadkiem tuż przed tym, gdy odszedł. Cieszę się, że zapamiętałam tę lekcję. A każdemu, kto upada życzę, aby nauczył się trzymać mocno, bo upadki częściej rujnują niż budują.
2087
dailybridgerton
jbbartram-illu
pixelskylines
prguitarman
baratheonpilled
discoholicmusic