GAILE

Too young to know about forever

[xxbesxx]

Happiest birthday to you old bestfriend! I know i've hurted you. I know that that pain i've caused you before had changed a lot in you. I was absent during your special day, i hope you're happy with my birthday gift for you; my absence. Sabi ko sa sarili ko, siguro naging masaya ka during that day kasi wala ako, wala ako na kinaiinisan mo, feeling ko you even wished for me to get lost. Sana naaalala mo pa kung paano kita pinagtakpan noon, paano ko isakripisyo ang oras na dapat nag tratrabaho ako para sa CBS para lang makasama ka, kung paano kita tulungan sa mga protekto mo para lang hindi ka bumagsak, kung paano kita bigyan ng mga sagot sa tuwing may pagsusulit tayo kahit na alam kong mananagot ako kapag nahuli ako, na kahit ilang beses na akong pagalitan ng mga guro dahil mas pinakikinggan ko yang kwento mo kesa sa leksyon, kung paano ako napagalitan sa adviser natin dahil sa hindi ko pag suway sa mga maling ginagawa mo, kung paano kita ipinagmalaki sa mga kaibigan ko na hindi mo ako pinapabayaan sa kahit ano, kung paano ako naghahanap ng remedyo sa tuwing wala kang pambayad, kung paano ko iwan ang mga kaibigan ko masamahan ka lang sa mga kalokohan mo, kung ilang beses kitang tinanggap sa kabila ng bigla bigla mo nalang pag iwan, kung ilang beses ako nakarinig ng masasakit na salita galing sa ibang tao dahil sa mga pinag gagagawa mo, kung ilang beses na akong umiyak dahil sayo, kung gaano ka kasweet sa akin, kung paano mo amuyin ang aking buhok sa tuwing nag susulat ako, kung gaano ka ka badtrip kapag hindi ako pumapansin, kung gaano ka katakot na iwan kita, kung gaano ka natataranta sa tuwing sinasabi kong iiwan na kita, kung gaano ka nagagalit sa tuwing nilalayuan kita, kung ilang beses mo akong bilhan ng tubig sa isang araw, at sana maalala mo pa kung gaano ako nasaktan sa mga huling salita na iyong sinabi sa akon, sana maalala mo lahat ng mga paghihirap ko para sayo, sana maalala mo na ni minsan hindi ko inisip na magbago, ni minsan hindi ko inisip ang pag layo sayo, kahit na kilala mo lang ako sa tuwing may kailangan ka, kahit na nagiging option mo lang ako sa tuwing wala ka nang mapuntahan na iba, kahit na sobrang hirap at sakit na ng pinagdadaanan ko para lang sayo, kahit na napakasakit ng mga salitang sinasabi sakin ng girlfriend mo, kahit na ilang ulit na akong pagsabihan ng mga kaibigan ko, kahit na ilang ulit na ako batukan ng napakaraming tao para lang matauhan na ako, kahit na sobrang hirap na hirap na hirap na hirap na ako. Bakit ganun? Tinitiis ko lahat ng mga masasakit na salita. Sa dinami dami ng mga natatanggap kong payo at mga kung ano-ano para lang bitawan kana, hindi ko ginawa. Hindi ko magawa dahil mahal na mahal kita. Ni minsan hindi ko naisip na magsasawa ako sa kakaintindi ko sayo. Sobrang nasasaktan ako ngayon dahil ako na napakaraming naitulong, ako na napakaraming naibuhos na pagmamalasakit sayo, ako pa ang nagmumukhang gago. Parang awa mo na, pag usapan natin to. Parang awa mo na sabihin mo sakin kung bakit at kung anong maling nagawa ko para iwan moko? Sa tuwing ikaw ang may mali, sa tuwing ikaw ang nananakit sakin, hindi ko naisip na lumayo. Bat ganun? Sa storya natin, lagi nalang akong dehado, lagi nalang akong talo. Hanggang kailan kaya magiging ganito ang daloy ng kwento? Ngayon, walang kibuan, walang nag uusap, walang pansinan. Hanggang kailan tayo magtitiis na hindi pansinan ang isa't isa? Minsan nakikita ko na nakatingin ka sakin, bakit pa? Para san pa? Wala na lahat, winala mo na. Masakit man para sa akin, nagpasya na ako na tapusin na lahat ng mga namamagitan sa atin sa kung meron mang TAYO. Sana nag enjoy ka sa apat na buwan na pinag samahan natin, apat na buwan na puro kulitan at asaran lamang. Sana pagdating ng panahon, maisip mo kung ano ang sinayang mo. Maisip mo ang halaga ko. Sana mapagtanto mo na hindi mo nalang dapay ako pinagtabuyan palayo. Nasaktan na ako ng lubos noon dahil din sayo iyon. Ngayon nasaktan na naman ako dahil sayo, parang awa tama na. Hirap na hirap na hirap na ako. Sana pagdating ng araw na kaya mo na akong kausapin, sana hindi pa huli ang lahat. Sana kaya ko pang ibalik lahat. Pero I guess, things will never be the same again. Iloveyou so much though it hurts. Im letting you go, i hope you can find a replacement. Imissyou, godbless.

[xxbesxx]

Thank you for giving me all I want. I'm Sorry for being a spoiled brat. I'm Sorry for all the demands. And thank you for the 10 months, 13 days, 6 hours and 8 seconds that we shared together.

[tryingkim-deactivated20171101]

Kapag ang pakpak ng dati mong pag-ibig ay naging gapos na, kapag ang langit na minsan mong nilipad ay naging kulungan na, mahalin mo siya sa huling pagkakatanon pagkatapos, bitaw na

Rico said. (via thesidelinekid)

[francisterrado]

Ang Huling Tula na Isusulat Ko Para Sa’yo

ni Juan Miguel Severo

Ito na ang huling tula na isusulat ko

     para sa’yo;

Pangako yan.

At totoo, hindi ko alam kung magiging gaano kahaba,

           O kung kasya ba sa isang piyesa;

Ilang pahina, ilang minuto ang ihahaba — itatagal nito.

           Posibleng di ‘ko agad makabisado, pero pangako yan.

Ito na ang huling tula na isusulat ko

           para sa’yo.

           Itaga mo ‘to sa bato.

Abutin man ako ng umaga dito,

            hindi ko ipipikit ang mga matang ito.

Uubusin ko ang lahat ng ng salita

            na posibleng tugma

ng pangalan mo o anumang tawag ko sa’yo.

Mahal, Sinta, Irog, Pangga,

            Babe, B.B.Q., Bae, Beb, Asawa Ko, Mine,

Kulit, Kapal, Kupal, Hayop, P*ta, P*king Ina Ka,

            ano pa ba?

Wala akong pakialam kung abutin man ako ng ilang talata dito

            pero di ko na pwedeng patirahin lang dito sa loob ko ang mga salitang ito

kaya pangako, ito na ang huling tula na isusulat ko para sa’yo.

Magsisimula ako sa umpisa.

Sa kung paanong nginitian mo ko at tinanong kung saan ako nakatira.

Hindi mo nga pinansin ang mga agiw sa dingding.

           Hindi ka nga natinag sa ipis na biglang dumating sa iyong pagbisita

Pero hindi mo lang tiningnan ang mga libro na nakahiga sa tabi ng kama ko —

           Natutulog din, at tangi ko noong kapiling.

Magsisimula ako sa umpisa.

           Sa kung paanong niyakap mo ako nung sabihin ko sa ‘yong mahal kita;

Sa kung paanong hinalikan mo ako sa noo sabay sabi ng, “Mahalaga ka.”

At ako naman tong si Tanga,

tuwang-tuwa dahil hindi pa nalilinawan na ayaw ko na maging mahalaga.

Ayaw ko na maging mahalaga —

Hindi ako antigong salamin na matagal mo nang pag-aari,

           Na tinitingnan mo lang para ipaalala sa sarili mo na maganda ka.

Ayaw ko na maging mahalaga —

Hindi ako telepono mong dudukutin lang sa bulsa kapag kailangan mo ng solusyon

sa kung ano mang kawalan mo ng koneksyon

sa mundo mong masyado nang malawak para bigyang atensyon ka pa.

Ayaw ko na maging mahalaga —

Hindi ako kwintas na isusuot mo lang sa piling-piling mga okasyon,

Kapag merong mga sitwasyon na pakiramdam mo ay kulang ka pa,

Para ibalik sa loob ng isang kahon kapag matutulog ka na sa gabi sa takot na masakal ka sa yakap ko kapag mahimbing ka na,

o ibalik sa loob ng isang kahon at itabi sa sulok ng isang aparador, sa takot na manakaw ako ng iba.

Ayaw ko na maging mahalaga.

Ang gusto ko ay mahalin. Ang kailangan ko ay mahalin.

           Kailangan ko na mahalin mo ako gaya ng kape mo sa umaga:

Tanggap ang tamis at pait, kailangan para sa init pero hindi isinasantabi dahil lang nanlamig na.

           Kailangan ko na mahalin mo ako gaya ng sarili mong opisina:

Kabisado kung para saan ang ano; kabisado kung saan nakatago ang alin,

           Kabisado ang mga tinatago kong patalim, silbi, dumi, lihim.

Patalim. Silbi. Dumi. Lihim.

Kailangan ko na mahalin mo ako gaya ng unan mo sa gabi:

           Niyayakap sa ginaw, sinasandalan kahit mainit, binubulungan ng mga pinakatatago mong panaginip.

Ayaw ko na maging mahalaga; ang gusto ko ay mahalin.

Ang kailangan ko ay mahalin.

At nagsulat ako noon para lang mahalin mo.

Kaya patawad pero magsusulat ako hanggang sa maubos ko ang lahat ng salita na posibleng tugma ng pangalan mo.

Patawad, pero magsusulat ako para patawarin mo.

Dahil minsan may nakapagsabi sa’kin

           Na ang taong hindi raw marunong magpatawad ay hindi nakapagsusulat.

Kaya Mahal, sa pagkakataong ito—

           Sa huling pagkakataon na magsusulat ako ng tula para sa’yo,

Gumawa tayo ng kasunduan:

Patatawarin kita, pero patatawarin mo rin ako.

Patawarin mo ‘ko sa hindi ko pagtahan

at patatawarin kita sa hindi mo pagluha.

Patawarin mo ako sa hindi ko pananahimik

at patatawarin kita sa hindi mo pagsasalita.

Patawarin mo ako sa hindo ko pag-alis

at patatawarin kita sa hindi mo pananatili.

Patawarin mo ako sa hindi ko sa’yo paglimot

at patatawarin kita sa hindi mo sa’kin pagpili.

Mahal, gumawa tayo ng kasunduan:

patatawarin kita, pero patatawarin mo rin ako.

Patawarin mo 'ko sa hindi ko pagbitiw

at patatawarin kita sa hindi mo pagkapit.

Patawarin mo ako sa hindi ko paglayo

at patatawarin kita hindi mo paglapit.

Patawarin mo ako sa hindi ko pagsuko

at patatawarin kita sa hindi mo pagsugal.

At patawarin mo ako sa hindi ko pagkamuhi sa’yo

at patatawarin kita sa hindi mo sa’kin pagmahal.

Mahal, gumawa tayo ng kasunduan:

patatawarin kita, pero patatawarin mo rin ako.

Para sa wakas ay matapos ko na itong tula na masyado nang matagal na nakatira dito

At patawad kung magiging masyadong mahaba,

Kung marami masyadong boladas, pero pangako:

Huli na ‘to. Huli na ‘to. Huli na ‘to. Huli na ‘to.

Magsisimula ako uli sa umpisa sa kung paanong nginitian mo ko at tinanong kung saan ako nakatira.

Magsisimula ako uli sa umpisa sa kung paanong nginitian mo ko.

Magsisimula ako uli sa umpisa.

Magsisimula ako uli.

Magsisimula ako.

Ito na ang huling tula na isusulat ko para sa’yo — mali.

Ito na ang huling tula na isinulat ko tungkol sa’yo:

“Iniibig kita,

           At ubos na ubos na ako.” 

(transcribed by Francis Terrado, from https://www.facebook.com/UPPsychologySociety/videos/954233454616576/)

[fillingablankslate]

The Last Poem I Will Write for You

Translation of Ang Huling Tula na Isusulat Ko Para Sa’yo by Juan Miguel Severo

(Translated by: Francis Cesar Terrado)

This will be the last poem I will ever write

           for you;

           I promise.

And yes, I don’t know how long it would be,

           Or if it would fit in one piece;

How many pages, how many minutes it would take

           So it’s possible that I won’t memorize it immediately, but I promise,

This will be the last poem I will ever write

           for you.

           I swear,

Even if it takes me all night,

           I won’t sleep a wink;

I will use up every word

that might possibly rhyme

with your name, or whatever I called you.

Love, Darling, Baby, Babe, Bae, Mine, Sweetie, Honey, Sugar, Cupcake,

Angel, Imp, Beau, Boo, Hot Stuff, Biatch,

           What else?

I don’t care if it takes a million stanzas,

           But I can’t just let these words continue to live inside of me,

So I swear, this will be the last poem I will ever write

           for you.

I will start at the very beginning;

           At how you smiled at me and asked me where I lived.

You didn’t mind the cobwebs on my wall,

           Didn’t balk at the cockroach that suddenly appeared when you visited,

But you also didn’t look at the books that lay beside my bed,

also asleep, and back then my only companions.

I will start at the very beginning,

           At how you hugged me when I told you I love you;

At how you kissed my forehead and said, “I treasure you,”

           And, the fool that I was,

I was elated because I hadn’t yet realized that I didn’t want to be treasured.  

I don’t want to be treasured.

I am not an antique mirror that you’ve owned for years,

           that you only look at to remind yourself that you’re beautiful.

I don’t want to be treasured.

I am not your cellphone that you only take out of your pocket when you need a solution

to whatever your loss of connection

to your world that has become so vast to give you any more attention.

I don’t want to be treasured.

I am not some necklace that you only wear to upper-class occasions,

           in situations when you feel incomplete,

           to be put back inside a box when you go to bed at night, for fear that my embrace may suffocate you in your sleep,

           or to be put back in a box in a corner of your closet for fear that I might be stolen by others.

I don’t want to be treasured.

What I want is to be loved. What I need is to be loved.

           I need you to love me like your morning coffee:

Accepting the bitter and the sweet; needed for warmth but not tossed aside for growing cold.

           I need you to love me like your own office:

Knowing by heart which does what; knowing by heart where something is tucked away,

           Knowing by heart my hidden blades, intent, filth, secrets.

           Blades. Intent. Filth. Secrets.

I need you to love me like your pillow at night:

           Your pillow that you embrace in the cold, you lean to in spite of the heat; and you whisper your secret dreams to.

I don’t want to be treasured; what I want is to be loved.

What I need is to be loved.

And I used to write just to make you love me.

So forgive me, but I will write until I’ve used up all the words that might possibly rhyme with your name.

Forgive me, but I will write for you to forgive me,

Because someone once told me

           that a person who does not forgive will never be able to write.

So my Love, this time —

           on this last time that I will write you a poem —

let’s make a pact:

           I will forgive you but you must forgive me, too.

Forgive me for crying

and I will forgive you for not shedding a tear.

Forgive me for chattering,

           and I will forgive you for not saying a word.

Forgive me for not leaving,

           and I will forgive you for not staying.

Forgive me for not forgetting you,

           and I will forgive you for not choosing me.

Love, let’s make a pact:

           I will forgive you but you must forgive me, too.

Forgive me for not letting go,

           and I will forgive you for not holding on;

Forgive me for not pulling away,

           and I will forgive you for not getting too close;

Forgive me for not giving up,

           and I will forgive you for not taking a chance;

And forgive me for not hating you,

           And I will forgive you for not loving me.

Love, let’s make a pact:

           I will forgive you but you must forgive me, too.

So I can at last finish this poem that has lived here too long.

           And forgive me if it ends up too lengthy,

           and if the words are too flowery, but I swear:

this is the last one. The last one. The last one.  The last one.

I will start again at the very beginning, at how you smiled at me and asked me where I lived.

I will start again at the very beginning, at how you smiled at me.

I will start again at the very beginning.

I will start again.

This is the last poem I will write for you — no, that’s not right.

This is the last poem I have written about you:

“I love you,

           and I have nothing left to give.”

[k8chronicles]

Mahalin mo siya sa huling pagkakataon tapos bitaw na.

Juan Miguel Severo (via k8chronicles)

[anaqolay]

Mahal nga pala kita. Mahal pa rin pala kita. At sa wakas, hindi na kasing sakit ng dati, pero mahal, masakit pa.

Juan Miguel Severo (via araykomasakit)

[tumblristangpinoy]

A piece from Juan Miguel, I just thought this is so beautiful not to share…

Mga Basang Unan ni Juan Miguel Severo

Noong iwan mo ako nang walang pasabi at pangako ng pagbabalik umiyak ako buong gabi. Umiyak ako nang sobrang tindi, kinailangan kong ibilad sa araw ang unan ko kinabukasan. Ang sarap pala sa pakiramdam ng patulugin ka ng sarili mong pag-iyak. Naisip ko, hindi pinakuluang dahon ng bayabas o alak ang sagot sa ganitong klaseng sakit. Luha ang pinaka-mabisang panglanggas sa sugat ng puso.

Kaya inaraw-araw ko ito. Sinisimulan at tinatapos ko ang araw na ginagamot ang mga sugat na iniwan mo. Binabalikan ko lahat ng alaala at hinahanap kung saan silang lahat bumaon sa puso ko. Nakakatawa. Akala ko noon, kung dumating man ang panahon na ‘to, puro mga away at hindi natin pagkakasunduan ang mga sugat na iintindihin ko. Na sila ang mahirap gamutin. Na sila ang, kahit ilang balde na ng luha ang aking pigain mula sa mata ko, magdurugo pa rin.

Pero mas nagdurugo ako para sa mga tawa mo. Mas nagdurugo ako sa mga patawa mo. Mas nagdurugo ako sa mga yakap mo. Sa kung paanong ang balat ko ay parang nalalapnos kapag dahan-dahan mo akong hinahaplos at kung paanong ang hininga ko ay nahahapo at kinakapos kapag niyayapos kita. Nadurog ako noong gabing umalis ka, pero mas nagdurugo ako sa unang gabi na pinili mong manatili. Nadurog ako noong gabing sinabi mong ayaw mo na, pero mas nagdurugo ako sa gabing tinanong mo ako kung puwede pa ba. Nadurog ako noong gabing tinalikuran mo ako, pero mas nagdurugo ako na noong pagtalikod ko, nandoon ka pa. Nadurog ako noong sinabi mong hindi mo na ako mahal, at nagdurugo ako, at nagdurugo ako, at nadudurog at nadudurog at nagdurugo pa rin ako sa alaala na ikaw pa ang mas naunang magsabi ng “Mahal kita.”

Mahal. Kita.

Kung titignan ko nang maigi ang mga salitang sinulat ng lahat ng mga sugat na naiwan mo, yang dalawang yan ang mababasa ko. Mahal. Kita. At sa inaraw-araw ng pagbibilad-unan ko, nagmamahid na sila. Mahal. Kita. At sa dami ng luha na pinanglanggas ko rito, naglalangib na sila. Mahal. Kita. At sa tagal niyang kumikirot dito sa dibdib ko, medyo nakakasanay na. Mahal. Kita. At sa tagal ng panahon na ginugol ko sa gamutan, sigurado magsasara na sila. Magsasara at magiging pilat na paulit-ulit kong mababasa at ang parati lang sasabihin ay “Mahal kita.”

Mahal, kung magkita tayong muli at tanungin mo ako uli kung puwede pa ba, ang hihilingin ko lang sa’yo ay mga bagong unan. Dahil lahat ng akin ay ‘kala mo naulanan dahil lahat sila ay akin nang naiyakan ng mga kwento natin at nag-iwan ng marka sa kanila at ayaw ko na. Ayaw ko nang matulog sa unang basa at malunod sa pagtulog sa alaala na mahal kita. Mahal nga pala kita. Mahal pa rin pala kita. At sa wakas, hindi na kasing sakit ng dati, pero mahal, masakit pa.

[xxbesxx]

Nakaka ewan. Hindi ko na maintindihan. Lahat naman ok dati. Walang mga bawal. Pwedeng gawin lahat. Ni hindi nga tayo mapag hiwalay. Laging may nag tra transfer sa tabi ko para may kasama ako, kahit napapagalitan ok lang. Perang baon ko, nagiging baon nyo na rin, pagkain ko pagkain nyo rin, mga kagamitan ko, kayo'y nakikigamit na rin. Hindi natin maitatago ang closeness at sweetness natin. Ilan na nga sa atin ang napagkamalang mag jowa dahil sa ating mga ina asta. Akala talaga nila tayo eh. Lagi ka sa tabi ko, ibang klase ang kulitan natin. Ang hilig mong mangagat ng balikat, ang hilig mong mangiliti, ang hilig mong mang asar. Ewan ko ba kung bakit hindi kita kayang tiisin. Ewan ko ba kung bakit hindi kita kayang layuan. Kahit na alam kong may girlfriend ka, im still here. Kahit alam kong nakaka sakit na ako ng ibang tao, ginagawa ko parin for you. Ilang beses mo na akong nilayuan, ewan ko kung nananadya ba ang tadhana at pinag lalapit parin tayo. Ilang beses na kayong nag away ng girlfriend mo dahil sakin, lalayo ka sakin yet babalik parin. Alam ko naman na ako ang mali dito pero i dont know, ewan ko ba kung bakit hindi parin ako lumalayo. Kahit na tsaka ka lang lumalapit kapag nag aaway kayo o nag hiwalay ko, kahit na hindi mo ako na aalala kapag kayo, kahit na OPTION LANG AKO, kahit na LAGI MO AKONG INIIWAN SA ERE, kahit na HINDI MO PINAGLALABAN ANG KUNG ANUMANG MERON TAYO, kahit na WALA NAMAN TALAGANG TAYO. Ewan ko ba. Sa twing kayo, nakikita ko naman na masaya ka, kahit para kang asong sunod ng sunod sa kanya, alam ko deep inside masaya ka. Mahirap tanggapin, kung alam mo lang kung gaano ako ka galit sa twing ganyan ang nangyayari, pero kapag nakikita kitang malungkot, umiiyak nanaman dahil sa kanya, nawawala lahat ng galit sa puso ko, nawawala lahat ng mga pait na idinulot mo. EWAN KO BA, ANG HINA KO KASI PAGDATING SAYO EH. Ngayon heto ka na naman, unti unti ka na namang bumabalik sa kanya. Ewan ko ba lagi nalang bang ganito ang eksena? Lagi nalang ba akong magiging takbuhan kapag ika'y nag iisa? Lagi nalang ba akong maiiwan sa twing ikaw masaya na? Mga pinagsamahan natin para sayo'y wala naman atang halaga. Maraming nagsasabing perfect tayong dalawa, maraming nagsasabing sana tayo nalang ang unang pinag tagpo ng tadhana, kung bakit hindi nalang tayong dalawa, na ang mga kilos natin ay RELATIONSHIP GOALS, hindi lang nila alam kung ank ang nangyayari. Hindi nila alam kung gaano kasakit ang mga nangyayari. Ayoko sanang sumuko, ayoko sanang magpatalo sa sakit na nataramdaman ko, ayoko sanang tanggapin kung ano ang totoo, pero i guess ngayon na ang tamang panahon para tanggapin ko na OPTION LANG AKO.

[xxbesxx]

Alam kong maling mahalin ka pero anong magagawa ko? Doon ako masaya. Alam kong sya parin ang laman ng puso mo kaso ipinilit ko paring ipinadama ang pagmamahal na meron ako para sayo. Alam kong sa bandang huli sya at sya parin ang pipiliin mo pero sumugal parin ako kahit alam kong simula palang walang wala ng mapapala ang puso ko. Alam mo bang sa ngayon hindi kk na alam kung saan ako lulugar. Noong kayo'y nag hiwalay, lahat ng bagay na ginagawa ng magkasintahan ating ginagawa. You cared a lot. Lahat as in lahat na ata, binigay ko na. Sa pag aakalang sa bandang huli tayo na. Wala parin.

[xxbesxx]

Me: Im sorry for not telling the truth. I feel the same way but i dont want to get attached to someone anymore. Im afraid that someday, iiwan ako ng mga taong nag promise na sasamahan ako sa mga paghihirap ko. I have been in that position, yung napag iwanan ako. I dont want that to happen again. Alam kong someday, mawawala rin itong nararamdaman natin sa isa't isa. Makakalimutan mo rin ako.

[xxbesxx]

Him: goodnight

Me: matutulog kana pero d mo pa sinasagot kung bakit ka malungkot.

Him: KASI AYOKO NA MALAMAN MO. OK NA?

[xxbesxx]

Been thanking God since the day we had already fixed everything. Thanking him for granting my wish. For giving him back to me. For answering my prayers. For letting him realize the worth of our friendship. Oh God i missed him so much. I will do everything to keep this friendship forever. I will cherish each moment. I wont let anyone ruin us. No. Not again. 💞

[xxbesxx]

This year will be different.

Soooo we're together again on the same room. I know this would be awkward for the both of us but im trying to act normal. Im not expecting na magkakasundo tayo just like before. But i hope, na kung ano man ang nangyari months ago, kalimutan na natin yun and lets just be friends again. I can see na ikaw parin yung dati na nakilala ko. You still crack stupid jokes. Shameless boy and you still have your bad side. I know this would be hard for you to do but all i want right now is your forgiveness. Im sorry. I have done such things that ruined us. Im sorry.

[xxbesxx]

Im sorry

I made a mistake, im sorry. Lagi kang nandyan sa para sa akin. Lagi mo akong tinutulungan sa mga problema ko. Lagi mo akong inaaliw. Lagi mo akong pinapatawa lalo na sa mga panahon na hindi ko na gustong ngumiti. Kahit ilang beses kitang ipinagtabuyan nandyan ka parin. Lagi mo parin akong inaalalayan. Alam kong minsan, sobra na ako. Minsan hindi ko na iniisip yung mga masasaktan ko. Hindi ko na iniisip yung mga tao sa paligid ko. Lalo kana. Sorry ha? Sorry kasi sobrang pasaway ko. Sorry kasi ang tanga tanga ko. Mas pinili kong i express ang nararamdaman ko sayo sa ganoong paraan. Pinili kong saktan ka kesa alagaan. Pinili kong iwan ka sa kanila ng mga naitulong mo sakin. Pinili kong maging manhid kesa sa mahalin ka. Natatakot kasi ako. Na baka balang araw iwan mo ako kaya ako nalang ang lumayo. Sorry kung nasaktan kita. Sorry kung umiyak ka dahil sa akin. Sorry kung nangako ako noon na hindi kita iiwan pero heto ako ngayon. Sorry kung nangako ako na kapag may problema ka nandito lang ako. Sorry kung nangako ako na aawayin ko kung sino man ang mag papaiyak sayo. Sorry kung ngayon ako ang nagpapaiyak sayo. Sorry kung umalis nalang ako bigla. Sorry kung naging makasarili ako. Sorry sa pagiging tanga. Sorry. Sorry, hindi ko kinaya.

[xxbesxx]

I keep on reading blogs about bespren thingys and it made me miss my bestfriend so much 😔 Bespren, d man tayo nag tagal na gaya ng iba na umabot sa yrs, masaya parin ako na dumating ka sa buhay ko. Ang corny ko kasi ako pa talaga nagsasabi ng mga ganto! Hahaha babae ako eh! So eto na nga, nakakamiss ka din pala no?! Ikaw kase yung tipo ng lalake na, aayain ako mag selfie ng super weird na facial expression, yung lalake na bago mag start yung klase natin sa hapon bibilhan moko ng C2 na medium size o dikaya dutch mill na malaki tas pag walang malake 4 na maliliit, tas mag rereklamo ka na ang taba taba ko na! Hahahaha ikaw yung unang lalake na nagpasan sakin sa likuran mo, piggy back ride in english. Hahaha ikaw yung napag kakamalan lagi na boypren ko eh! Lagi ka kasi sa bahay namin tas every sunday sinusundo mo ako tas nag ma mass tayo. Ikaw yung kausap ko magdamag kahit antok na antok na tayo kinakaya natin. Ikaw yung nag bigay sakin ng couple keychain na may iloveyou, pag nag sisimba tayo nag dadala ka ng slippers ko kasi sumasakit yung paa ko sa sandals ko. Ikaw yung lalake na bago ako ihatid pauwi sa bahay tatanungin kung nag enjoy ba ako. Ikaw yung sobrang protective yung tipo na may sugat lang ako onti grabe kana kung magalit kasi d ako nag iingat. Tas noong na crash ako sa motor imbes na tanungin mo kung okay lang ako pinagalitan mo pa ako kasi hindi ko sinusunod mga payo mo sa pag dra drive. Ikaw yung tipo na kahit nasaan tayo pag nag lalambing ka nag papaalam ka na yayakapin mo ako, tas pag may nag tatanong kung girlfriend mo ba ako lagi mo sinasagot ng OO GIRLFRIEND KO SYA. Pero lahat ay nagbago noong nagka girlfriend kana. Wala ka ng time sa akin. Nilalayuan mo na ako. Di mo na ako pinapansin, tinetext, chinachat. Wala na. Nagbago kana. Nagbago na lahat sayo. Miss na kita bespren! Miss na miss. 😔😔 marami tayong pictures together pero ayoko ilagay dito. Mas mamimiss lang kita. Salamat nalang bespren ha? Sa pag iintindi mo sa akin. Alam kong ma hirap akong pakisamahan pero kinaya mo. Na kahit ilang beses kitang okrayin, gaguhin at ipagtabuyan, kinaya mo. Salamat sa lahat. Sa memories, sa C2 at Dutchmill.

[xxbesxx]

Its waking up one day knowing that you were no longer needed.

Na wala na yung laging nandyan para sayo. Para tumulong sa mga problema mo. Para intindihin ang may pagka gaspang na ugali mo. Para tulungan kang lumaban sa mga pagsubok na mapag dadaanan mo. Para tumulong sa pagsangga sa mga darating na bagyo sa buhay mo. Wala na yung taong akala mo maasahan mo. Lumayo na sya. Iniwan kana nya. Napagod na siguro sa kakaintindi sayo. Napagod na sa laging pag tulong, pag alalay at pag iintindi sa magaspang na ugali mo. Napagod na sya na laging sya nalang ang umiintindi. Napagod na sya sa kakahintay kung kailan mo matututunang pahalagahan ang kanyang nararamdaman. Napagod na syang mag hintay. Napagod na sya. Kaya sya lumayo. At sa kanyang paglayo sa iyo, naka hanap sya ng tao na kung saan sya ang itinuturing na reyna/hari. Nahanap na nya lahat ng nga hindi nya nakita sayo. Nahanap na nya yung taong magpapahalaga sa kanya. Ngayon ikaw ay nangungulila. Hindi ka sanay na mag isa. Hindi ka sanay na wala sya. Kaya hinanap mo sya. Nakita mong napaka saya nya. Naka ngiti ng sobra. Yung mga ngiting ni minsan hindi mo manlang natika sa knya noong nasa iyo pa sya. Ngayon tatanungin kita, PAPAPEL KA PA BA SA BUHAY NG TAONG MASAYA NA?