Bazen kontrolünü kaybeder insan ellerinin, beyninin, kelimelerinin hatta hayatının bile çığrından çıktığını farkeder. Kesin bir virajda kontrolü sağlayamayıp kalemimden oldum. Bazen öyle olur gibi klişe bir cümle kuracak kadar kayıp bir vakitteyim artık. Yazamıyorum yıllarca sadece ellerimin yazmak için varolduğuna inandığım fikri ellerimi bir baltayla kesip atma hissi uyandırıyor. Becerememiş olmak bu. Herkesin geçtiği yollardan yalpalamak, düşmek ve daha kötüsü kaybolmak. Yolunu unutabilir insan, yönünü kaybedebilir ama ya kendini kaybederse? O zaman bir daha asla düzlüğe çıkamıyor. Belirsiz bir zaman döngüsünde sadece uzayda yer kaplayan hacmiyle varoluyor. Herkesin bir imzası varmış hayatta onu var eden picasso’yu resimleri, kafka’yı kalemi, einstein’ı aklı ben imzamı kaybettim. Bu bir şans oyunu gibi fakat bir kere kaybedince o şansı bir daha oynama hakkın kalmıyor. Ne yaparsam yapayım yarım kalması, hatta bazen başlayamaması sırf bu yüzden. Bir boşluktayım, kayıp bir bedende, imzasız bir hayatta. Kelimelerimi kaybettim. Koltukta oturmuş geleceğini düşünen herkes gibi bir kez daha iç çekebiliyorum artık çünkü imzasını kaybeden herkesleşmeye mahkum oluyor.
bazen kendini okurken bulursun...
