Missing You.

Let the world be.

[zranieni-e]

18.12.2015

Także ten. Za chwile wlatują promki na steam, teoretycznie od dzisiaj. a ja się wam muszę pochwalić! Bo to pierwszy rok, który spędziłem będąc szczęśliwy! Od blisko roku spotykam się z najwspanialszą dziewczyną na świecie, od ponad pół roku jesteśmy razem, mam fajną i dobrze płatną pracę, a na dodatek mogę ogrywać gierki jadąc do niej. To chyba moment w życiu, na który tak czekałem, następny krok? Chyba przeprowadzka. a przynajmniej mam taka nadzieję. Co przez ten rok się działo? - Praca w januszexie? Była. - Kilka zjaebistych koncertów? Owszem. - Dojrzały związek? Oj tak! - Dodatkowa praca w postaci YT? O jezu, robie filmy na YT! - Nowy sprzęt? Chyba nigdy nie kupiłem tylu rzeczy w ciągu roku. Nie wiem naprawdę jak opisać ten rok, niż to, że się powodzi. Tak po prostu, jest dobrze, już nawet przestałem się obawiać, że się coś spierdoli.

Jedynie pozostało poczekać, aż spadnie trochę śniegu, bo najzabawniejsze jest to, że kupiłem auto z tył napędem, szperą, o względnie dużej mocy, a w ciągu półtora roku śnieg spadł trzy razy na tyle, żeby dało się polatać bokiem. A to boli trochę, bo serio spodobała mi się jazda w kontrolowanym poślizgu, mam nadzieję, że ta zima będzie bardziej owocna w opady śniegu.

[zranieni-e]

UWAGA, BO WAŻNE! XD

Jeśli kiedyś zaczniecie Berserka, to niech was ręka boska, stopa pańska, czy czoło maryjne chroni, nie oglądajcie tego gniota w CGI XDDDD Zepsuje wam to zabawę z czytania mangi. Nawet wam wyślę w PDF'ie mangę, tylko kurwa nie oglądajcie tego. Tylko stara, klasyczna wersja anime z 1997 roku, bo jeszcze nie zacząłem czytać tamtej części, a już wiem, że będzie z tym ból, że znam część fabuły.

[zranieni-e]

sometimes we just need a little love

[zranieni-e]

Everything without you... is pointless...

Tak... długo mnie nie było, teraz wracam bo... kurde, muszę coś napisać na Macu, bo zaczynam prace w autoryzowanym serwisie iPhone'ów. Wiec musze się ponownie przyzwyczaić do tego, że ciut inaczej się pisze. Ogólnie to ten, chyba jest dobrze, jestem sobie w szczęśliwym związku, mam nadzieje, uczę się ponownie ufać, bo jak zwykle moja psychika lubi sobie strzelić focha. Zacząłem czytać Berserka i... cholera, to tyle zyskuje podczas czytania mangi względem oglądania anime. Nie zrozumcie mnie źle, anime jest zrealizowane świetnie, mało wątków z mangi jest pomijanych, kadry pokrywają się z tymi co znajdziemy na obrazkach, ale ciężar prób gwałtów, chaosu walk, czy ładunku emocjonalnego bohaterów uderza człowieka X razy mocniej. Nigdy nie sądziłem, że wkręce się w czytanie mangi, zwykle uważałem, że anime to maks, i to nie każde. Tymczasem teraz w drodze do pracy, czy do domu, siedząc w pociągu, mam nadzieje, że nastąpi jakieś małe opóźnienie, żebym mógł poczytać 5 minut dłużej. Serio. polecam każdemu kto jeszcze nie oglądał, niech nie przestraszy was niski budżet, czy dosyć archaiczna kreska, to anime zmiata człowieka z nóg. Tak też powoduje mocne uczucie tęsknoty, napawa człowieka nie tylko chęcią dążenia do bycia lepszą wersją siebie- dla siebie, ale też powoduje, ze chcemy być lepsi dla ludzi których kochamy, nawet jesli są przed nami stawiane pewne przeciwności losu. Huh, chyba znowu nauczyłem się pisać na Macu. 05.10.2025

[zranieni-e]

Przeszłość

Poprzedni post nakłonił mnie trochę do takiego... nie wiem, że nie nie rozliczenia z przeszłością, co do zastanowienia się co się działo.

Czy Moje związki były toksyczne? Tak. Czy moje byłe mnie traktowały jako seks zabawkę? Tak. Czy w związkach byłem stawiany na drugim miejscu? Tak.

Wiele osób z którymi miałem okazję pogadać o moich miłosnych wojażach, rozpustnym trybie życia, spotkaniach, nockach u nowo poznanych kobiet i tak dalej... zazdrościło mi tego. Czy sam bym sobie zazdrościł, gdybym nie zaznał tego? A no owszem. Ale czy teraz chciałbym, żeby tak to wyglądało? Nie, nie chciałbym.

I to jest taki trochę paradoks, bo nie uważam się za wybitnie dobrego flirciarza, nawet często staram się ucinać tego typu tematy, bo po prostu dana kobieta mnie nie interesuje, mówię wprost, nie owijam w bawełnę, a potem i tak kończy się jak się kończy.

Może zrzucam winę na to, że w wieku 17 lat zostałem potraktowany jako "zapchajdziura" przez... 3-4 lata starszą koleżankę, która na drugi dzień znalazła chłopa ryjąc mi banię, może to kwestia tego, że moja pierwsza poważna dziewczyna mnie zdradziła kilka tygodni przed wyżej wspomnianym incydentem. Może to kwestia mojego 100% oddania w moim najdłuższym związku które było zrzucane na dalszy plan bo nie kupiłem kwiatów. A może to dwie wybitnie szybkie relacje w zeszłym roku, które zryły mi banię, gdy jednego dnia mowa jest o potencjalnym związku, a drugiego czekam na odpowiedź po kilka godzin, lub nawet kilka tygodni. Finalnie może to kwestia mojej psychiki i tego, że mam tendencje do pakowania się w relacje z dziewczynami skrzywionymi psychicznie, czy to religijnie, czy przez traumy, bądź może nawet jedno i drugiem.

Stąd też obecnie staram się jak mogę, aby wszystko było dobrze, poprzednie relacje nauczyły mnie pewnych rzeczy, czy dopytać, czy coś kupić, czy pójść zwyczajnie po mleko. Obecnie uważam, że jednak po tym wszystkim jestem najlepszą wersją siebie, przeżyłem wiele wspaniałych romantycznych chwil uniesienia, dłuższych, lub krótszych, relacji które odbiły się mocnym piętnem na mnie, jednocześnie będąc lekcjami dla mnie.

Po jakiego wała to piszę? Nie wiem, nikt tego i tak nie przeczyta, ale chociaż ja poczułem się lepiej.

Obecnie kocham jedną dziewczynę. Dziewczynę, o którą się starałem w cholerę czasu. Dziewczynę, dla której bym mógł przejść przez piekło ponownie.

Kocham Cię Ambi.

21.05.2025

[cierpienieduszy]

16/05/25

Miłość nie istnieje w dzisiejszych czasach...

[zranieni-e]

Nie zgadzam się. A przynajmniej nie do końca.

Po tych wszystkich związkach, po fali gówna, drodze do piekła i z powrotem, po tym całym szambie które się na mnie wylewało przez te wszystkie lata. Przez lata bycia wykorzystywanym seksualnie przez kobiety, przez lata jechania na mojej naiwności, łatwowierności, potrzebie bycia kochanym, chęci poczucia stabilności, poznałem dziewczynę, z którą kręciłem dłużej, niż niejeden związek w którym byłem. I teraz czuje się zarówno kochany, jak i czuję, że prawdziwie kocham. Zatem czy to jest miłość? Oczywiście, że tak. Owszem, nie jest to miłość idealna, nie jest to moje idealne wyobrażenie miłości, ale w takiej jestem szczęśliwy. MIłość nasiąknięta wsparciem, zrozumieniem, wyrozumiałością i wzajemnym szacunkiem. Miłość, w której to nie na mnie została zrzucona odpowiedzialność na pierwszy krok, miłość w której to ona pocałowała mnie pierwsza tańcząc do Word Up! Korna, czy wyznanie, że mnie kocha tuż przed moim wylotem do Egiptu bo "Kiepsko by było, gdybym spadł do oceanu nie wiedząc o jej uczuciu"

Więc czy miłość istnieje? Oczywiście, więc życzę Ci @cierpienieduszyżebyś znalazł/znalazła swoją miłość, a raczej, żebyś na nią trafiła, tak po prostu. Daj sobie czas, odpocznij, pozbieraj myśli, nie śpiesz się. Trzymam za Ciebie kciuki! <3

[zranieni-e]

Strach

Coś w tym jest, że się boimy, mimo zapewnień, że wszystko jest dobrze, mimo tego, że dostajemy jasne sygnały na to, że nic złego się nie dzieje. Nie wiem tak naprawdę od czego to zależy, od traum? Od przyzwyczajeń? Od tego, że historia lubi się powtarzać? Ciężko powiedzieć. W ten weekend dostałem jasne zapewnienie, jest ze mną szczęśliwa, jest do mnie przywiązana, że mnie potrzebuje. Jednak gdzieś w głębi serca czuję, że nie jestem wystarczający, że może się pojawić, bądź pojawił się już ktoś inny, nie wiem, nie jestem w stanie tego jakoś wyjaśnić w sensowny sposób. Może to po prosru moje urojenia, bo pierwszy raz spotykam się z wybitnie piękną dziewczyną- dziewczyną, która bije na głowę każdą moją poprzednią partnerkę pod kątem inteligencji, charakteru, obycia z drugim człowiekiem. Ahhh... no i może przez to czuję się niewystarczający, bo mam trochę niską samoocenę, czuję się niegodny (?) takiej relacji, w której jestem szczęśliwy? Może jakaś klątwa na mnie ciąży.

Nie wiem, nie dowiem się, po ostatnim weekendzie jestem szczęśliwy, ale boję się trochę tego, że nie wystarczam jej. Mimo, że twierdzi, że odpowiadam jej w 100%.

19.05.2025

[zranieni-e]

Kiedy byłem młodszy, znalazłem i zasadziłem nasiono Oczekując nazajutrz drzewa nad sobą Kiedy wróciłem Minęło 20 lat i nie mogłem uwierzyć Że to, co zrobiłem, wyrosło nade mną

Valhalla - Nothing More

[zranieni-e]

Srebro.

W sumie to chyba mogę ładnie powiedzieć, jestem z nią. Cieszę się, bo nigdy się tak o żadną dziewczynę nie starałem. Nigdy nie starałem się o kobietę przez pół roku, zwykle po mięsiącu już wiedziałem, że nic z tego nie wyjdzie. Teraz wiedziałem, że jest warta cierpliwości. Wbrew osobom, które mnie od niej odciągały, osobom które ją obrażały za to jak mnie traktuje, czy podważały jej transparentność.

Chciałem się z wami podzielić myślą, że czasami na niektóre osoby warto poczekać, dać im czas na otworzenie się, dać im czas na zaufanie, pozwolić im się namyślić, ułożyć myśli, nie pośpieszać. Naprawdę, czasami dajcie czas drugiej osobie, dajcie czas sobie, dajcie uczuciu dojrzeć.

I z taką myślą was zostawiam.

Gaunter O'Dim z Wiedźmina 3 powiedział: "Przy robieniu piernika najważniejszą przyprawą jest czas"

A kto nie lubi pierników?

06.05.2025

[zranieni-e]

it’s hurts.

[thedudeleftthebuilding-deactiva]

[batbonesandlace]

[mrspaceworm]

you don't even know

[kryty-lod]

Nie mówisz „kocham”, ale wysyłasz mi screeny i piosenki. Nie patrzymy sobie w oczy, ale znam twój głos na pamięć. Miłość dziś to obecność między powiadomieniami – i brak, który boli bardziej niż kiedyś brak listu.

[thomas-250]

[apttalbalik]

[zranieni-e]

Not yet, i hope.

[zranieni-e]

Pine Away

Miałem kiedyś przyjaciela, miał na imię Adam -może to czyta, to pozdrawiam, mimo tego, jak się wobec mnie zachował, chowam urazę, ale chuja z tym- Adam świetnie znał angielski, praktycznie na poziomie Native Speakera. Kiedyś zainteresował mnie idiomami, czyli wyrażeniami w języku angielskim, które nie znacza nic w dosłownym tłumaczeniu, ale jako wyrażenie już tak.

Tak poznałem idiom "Pine Away" który -z tego co Adam mi powiedział- znaczy "umierać z tęsknoty.

Tak się właśnie teraz czuję. Anie widzę się z Ambi już drugi tydzień, prawdopodobnie nie będę się widział i trzeci. Trochę mi się z tęsknoty umiera, tak szczerze. Nie mam jej tego za złe, ma studia, swoje życie, ja mam swoje, jest przestrzeń, a nawet jest jej trochę za dużo, albo mi się może tak wydaje po bardzo zaborczym i wręcz natarczywym związku w którym byłem. Tak czy inaczej, brakuje mi jej cholernie. Choć może nie wyjdzie to źle, w piątek odbieram dla niej prezent, zdjęcia z pierwszego spotkania mam już wydrukowane, to będzie... wspaniały prezent, tak mi się wydaje, taki idealny jak zapytam ją o związek. Żeby miała miłą pamiątkę. Tak się też zastanawiam, że moje prezenty zwykle są wyjątkowo intymne, wyjątkowo wielopoziomowe. Bransoletka zrobiona z kolcówek strun w binarnym wyrażeniu daty pierwszego spotkania (Tak, takie coś zrobiłem XDDDDD) czy breloczek z kostki od gitary, wydrukowane wspólne zdjęcia w stylu anime, plakaty promocyjne firm gitarowych, naklejki, w sumie można powiedzieć, że prezenty bardzo spersonalizowane. Sam dostałem od niej prezent w postaci pierścionka, nic niezwykłego, mosiężny, czy miedziany, posrebrzany pierścionek- obecnie wygląda jak obrączka, co budzi pytania od przedstawicieli handlowych "A kiedy to ślub był?" "Widzę, że się sporo zmieniło od mojego ostatniego przyjazdu" No zabawnie jest. Tak więc wybrałem dla niej srebro, prosty, delikatny, bez kamienia. Wydaje mi się, że trafi w jej gusta.

Edit. Mimo, ze mamy trochę inne spojrzenie na uczucia, oraz na ilość spędzanego czasu, czuję się Twój, cały Twój. Totalnie się w Tobie zajebałem Ambi.

24.04.2025