Τα μοιρολόγια της μοναξιάς
Οι Νηρηίδες ήταν όμορφες. Πανέμορφες για να είμαι ακριβής. Ήταν γυναίκες αισθησιακές, με χαμόγελα γλυκά , σώμα σαγηνευτικό και μάτια λαμπερά. Η φωνές τους μαγικές σαν αυτές των σειρήνων μα τα τραγούδια τους διαφορετικά. Τα δικά τους δεν ήταν ύμνοι για τον έρωτα και την ομορφιά, αλλά μοιρολόγια. Μοιρολόγια αφιερωμένα στην μνήμη των μακρινών ταξιδιών γενεών αντρών, στα πικρά δάκρυα πληγωμένων γυναικών και στον χαμό άμυαλων παιδιών, ενώ άλλα ήταν για την ομορφιά των νεαρών θεοτήτων, που κατοικούσαν στα νερά την Ελλάδος. Ήταν για εκείνη την ομορφιά που έβλεπαν μόνο αυτές στα κρυστάλλινα νερά και κανένας άλλος. Κανένας άντρας ή και γυναίκα, που αγάπησαν δεν τις είδαν πραγματικά, δεν είδαν το πόσο όμορφες κόρες ήταν, γιατί τις είχε καταραστεί η ιδία η θεά της ομορφιάς και της αγάπης για την προσβολή τους, την δροσερή ομορφιά τους, να μην τις δούνε πότε. Είχε κάνει τους θνητούς αυτού του κόσμου να πιστεύουν πως ήταν και αυτές οι δύσμοιρες φανταστικές ηρωίδες των μύθων που έλεγαν οι παλιοί στα παιδιά τις μέρες του καλοκαιριού και τις νύχτες του χειμώνα. Έτσι ενώ διπλά απ τις λίμνες, τα ποτάμια, τα ρυάκια και τις θάλασσες περπατούσαν με τα δάχτυλα μπλεγμένα νέοι εραστές, ο ξανθός γιος της Αφροδίτης, ο Έρωτας με την αγαπημένη του την Ψυχή, φτερούγιζαν πάνω από αυτούς και τα νερά που μέσα βρισκόταν οι νεαρές κόρες που μοιρολογούσαν μελωδικά. Και καθώς τα τραγουδούσαν αυτά τα μοιρολόγια ,που μόνο αυτές άκουγαν, έκλαιγαν και πλούτιζαν τα νερά με τα δάκρυα τους για ,όπως λέγανε και εκείνες, την ομορφιά της μοναξιάς.
































