Ben Aslında Şeker Gibi Adamım

Gökmen "G-Man" Öncü'nün kişisel hezeyanlarını yansıttığı bir başka sayfa. Bir ben eksiktim zaten. _________________________________________ Sadece birkaç günlük eğlence diye açtığım bu blog'u bir alıntı deposuna dönüştürmeye karar verdim. Kitaplar ve genel olarak edebiyat hakkındaki tartışmalara her daim açık olmasının yanı sıra, sormak istedikleriniz için ilgili tuşu kullanabilirsiniz.

[adsizkahraman]

Yolculuk Üzerine

Simurg yolculuktur, yeniden doğuştur. Yeniden doğmaya yolculuktur.  “Altın olan her şey parlamaz,

 Her gezgin yitirmemiştir yolunu, 

Gücü olan yaşlı kolay kolay solmaz, 

Derindeki kök atlatır donu. 

Küllerden bir ateş dirilecek, 

Bir ışık fırlayacak gölgelerden, 

Kırılan kılıç yenilenecek, 

Şimdi taçsız olan, kral olacak yeniden.” Yüzüklerin Efendisi - J. R. R. Tolkien

NOT: Bugün üstadın doğum günü. Bugün sadece Tolkien’in doğum günü değil. Kolcunun kral olma yolculuğu çetin bi’ süreçti; ama sonunda kılıç küllerden dirilen ateşle dövüldüğünde, kendisi de krallara layık bir hayat sürdüğünü ispatladı. 

[adsizkahraman]

Niyetler Üzerine

Tutunamayanlar için belki evet; ama Uyuyamayanlar'ı yazmak için geç kalmadım. Hem sanırım henüz daha erken; çünkü saat 6'ya geliyor.

“Sevgi uyuyordu, ben uyumuyordum, aşkımızın geleceğini hazırlıyordum, canım tabaklar diyordum, beni mahcup çıkarmayın ileride, onun yani Sevgi'nin tabiriyle konuşuyordum, kendi kendime bile, mahcup etmeyin demiyordum, kendimle konuşurken bile onun hoşuna gitmeğe çalışıyordum, ara sıra ellerimin bulaşığıyla gidip onun uyuyuşunu seyrediyordum, demek onu seviyordum, demek onu seviyordum diyordum kendi kendime. Olmadı, kısmet değilmiş albayım, mutfak temizliğiyle olmuyormuş. Uyanınca boynuma sarılmıştı uykulu kollarıyla. Ben de bütün iş bundan ibaret diye sevinmiştim, esas meselelere boş vermiştim, tabakların suları bile akmadan onları kurulamıştım, beni azarlamıştı, beni bu kadar seven ve ikide bir kollarını boynuma saran kadın neden böyle önemsiz bir mesele için beni azarlamıştı? İyi niyetlerle iyi eserler verilemeyeceğini neden hatırlatmıştı? Neden neden neden albayım?” Tehlikeli Oyunlar - Oğuz Atay

Not: Yine Oğuz Atay'ın silik karakterlerinin naifliğine aldanıp onlara sempati beslediğim anlardan biri. Bir de bu mesajı tamamen cep telefonuyla yazdım. Benim için bir ilk.

[adsizkahraman]

Tanrı Misafirliği Üzerine

Tanınmayan evlerin kapısını çalıp daha önce görülmemiş yüzlerle gülmek pek çokları için zordur, ancak sanıyorum ki bunu yapmayı başaranlar için çokça da eğlenceli. Kendinin bile ücrasında yaşayan birinin Tanrı misafiri olması ise elbette ki şaşırtıcılıktan uzaktır. Hem kimi zaman seyahatlerde çalınan kimi kapıların ardında yeni değil, tanıdık yüzler saklıdır. Umulmadık yüzlerde umulmadık gülümsemeler görmenin yerini ise çok az sürpriz tutabilir.

“Sabahları, kimseyi uyandırmadan sessizce yola koyulurdum; gezici din adamları gibi. Yalnızlığın dinini yayıyordum. (Başarılı olduğum söylenemezdi.) Ben tanrı misafiriyim; kendisinin çok selamı var sizlere. (Gülerlerdi.) Bu akşam da size yolladı beni. (Birbirlerine bakarak gene bir şeye canı sıkılmış bunun, derlerdi içlerinden.) Yukarıdakilerin biraz canı sıkılıyor da, sen git biraz dolaş dediler bana. (İşimiz Allah’a kalmıştı.) Benim hüzünlü görünüşüme saygı duyarlardı, benim için bir şeyler yapmak isterlerdi. Sana da birini bulsak Hikmet, bu bitip tükenmez dolaşmalarının bir sonu gelse. (Geldi.)” Tehlikeli Oyunlar - Oğuz Atay

Not: Tam da tebdilimekanda ferahlık vardır diyerek (yine) kapı kapı dolaştığım bir dönemde (yine) karşıma çıktı Oğuz Atay. Öte yandan bazen aklıma gelmiyor da değil, kitap karakterlerininkine benzer bir hayat yaşamak beni sıradan mı yapar yoksa özel mi diye. Ancak bunun yanıtı ne olursa olsun, hala eğlenceli gelmekte tüm bu “eşzamanlılık” bahsi. 

[adsizkahraman]

Beklentiler Üzerine

Neden doğru olduğuna inandığın gerçekler uğruna savaşanların yanında değilsin dediklerinde, insanın özünün kötü olduğunu düşündüğümü söylemiştim. Kitapların aksine gerçek dünya, lağımlar ve cesetlerle, savaş ve ayrılıklarla, kan ve irinle doludur. Hiçbir zaman mutlu gelecekler için savaşan inanmış insanların azmine duyduğum saygının bir benzerini hissetmedim kimseye karşı.

"ölümler kazalar genç yaşta başa gelen amansız hastalıklar hangi birine üzülelim duymaya yetişilmiyor değil değil anlatmak istediğim bu değil susuyorum artık konuşmayacağım zaten kelime haline cümle haline getirince olmuyor oysa bir bilseniz ben düşüncemde dünyayı nasıl idare ediyorum aslında sizin dünyanız da fakir geliyor bana ancak bugünkü düzende birtakım imtiyazlar sağlayabilirsiniz bana ya geçmiş yüzyıllar onları nasıl yaşayacağım hayır bütün istediklerimi yaşamaya hayatım ve sizin imkanlarınız yetmez oysa ne kadar iyi olacaktı tabii siz anlamadıktan sonra değeri yok benim gibi olmalı herkes o zaman da bana haklı muamele edilmez elbette çok şey beklediğimi biliyorum her zaman da bekledim her yeni tanıştığım insandan tanışır tanışmaz neler bekledim o daha adımı öğrenmeden ben onunla ilgili hayaller kurdum ümit etmeye başladım hemen ve o insan yanımdan bir dakika bile ayrılınca ben öyle yerlere varmıştım ki hayalimde bu ayrılmayı bir ihanet saydım gücendim hayır benimle başa çıkılmaz bırak beni" Tutunamayanlar - Oğuz Atay

Not: Beklenti sahibi olmanın olumlu bir yanı olduğuna inanmadığıma iyice ikna oluyorum böylesine yazılara rastladıkça. Hiç tanımadığın, yeni yeni tanıdığın bir insandan bunca şeyi beklemek niye? Oldu mu hiç Selimciğim? Yakışmadı sana. Oysa hiçbir şey beklemediğin insanlar mutlu etmemiş mi seni zaten hayatında? (Selim'i ararken Olric yaratan Turgut misali, Selim'i ararken Selimciğim'i yarattım ve arada onunla konuşuyorum. Çok az kitap beni böyle etkileyebildi.)

[adsizkahraman]

Söylenmeyen "Şey"ler Üzerine

Eşzamanlılık diyor Carl Gustav Jung. Birbirinden kopuk iki olayın bağlıymışçasına gerçekleştiği o muazzam an için bir tanımlama; ama eminim o da şaşırırdı yaşarken, düşünmek; düşünürken, okumak; okurken aniden çalan bir telefonla yaşamak döngüsüne düşseydi. Eşzamanlılık işte. Tesadüf. 

"Ayrıntılarda ele vermez mi insan kendini? Başkalarına anlatamadıklarınla beslenir, varlığını sürdürür herhalde. Başkalarından sakladıklarınla gelişir. Fakat, her zaman güvenebilirsin ona. Yalnız kaldığın, yalnız ve çaresiz bırakıldığın zaman, karşındakine her şeyini verdiğini ve tükendiğini sandığın zaman (karşındaki her şeyini alıp kaçmışsa) hemen yardıma gelir: biraz daha dayan, merak etme ben yanındayım, der. Üzülme, der; her şeyini kaybetmedin: ben varım. Belli etme zayıflığını; bunu da atlatırız.

Ayrıca, kimsenin istediği yoktur bu "şey"i. Nermin bile farkında değil ona vermediğim "şey"in.  Herkes gibi, kendi istekleri, benim vermek istediklerim o kadar önemli değil. Her şey iyi gittiği sürece, bunun önemi yok... iyi gittiği sürece..." Tutunamayanlar - Oğuz Atay

Not: Özenle kaçındım yıllarca "şey" demekten. Kavramsal olmadıkça kullanmadım. Suni bir bilinç peşinde koşmaktan değil, ağzıma yakıştıramadığımdan oldu hep. Şimdi okudukça özgürce bağırabileceğim şeylerin olmasını diledim; fakat bazı şeyleri söyleyebilmek için artık çok geç olduğunun farkındayım.

[adsizkahraman]

Kaçmak Üzerine

Yıllar önce ilk kez onu okuduğumda, hayatımın birçok alanında kendisiyle paralel düşünmüş olduğumu ve dahi onun benden yüzyıllar önce yaşadıklarını, güne uyarlanmış bir şekilde yaşadığımı fark etmiştim. İşte bu yüzden tüm yazar ve filozoflar bir yana, kendisi benim için bir yol gösterici figür olmuştur. Adeta başım sıkıştığında dertleştiğim ihtiyar bilge, belki de büyük baba oldu benim için Montaigne. Aşağıda, yıllar sonra karşılaştığımda tekrar haklı olduğunu ispatladığı bir denemesinden derleme var:

Ülke değiştirmekle kıskançlık, cimrilik, kararsızlık, korku, tutku bizi bırakmaz. 

"Et post equitem sade atra cura. (Horatius)"

Ve keder, atımızın terkisine binip gelir."

...

Sokrates'e birisi için, seyahat onu hiç değiştirmedi, demişler. O da: Çok doğal, çünkü kendisini de beraber götürmüştür, demiş.  "Quid terras alio calentes Sole mutamus? patria quis exul  Se quoque fugit? (Horatius) " Niçin başka güneş başka toprak ararsın?  Yurdundan kaçmakla kendinden kaçar mısın? "

İnsan önce içindeki sıkıntıyı dağıtmazsa yer değiştirmek daha fazla bunaltır onu: Nasıl ki yerine oturmuş yükler daha az engel olur geminin gidişine. Bir hastaya iyilikten çok kötülük edersiniz yerini değiştirmekle. Hastalığı azdırırsınız kımıldatmakla, nasıl ki kazıklar daha derine gidip sağlamlaşır sarsıp sallamakla. Onun için kalabalıktan kaçmak yetmez, bir yerden başka bir yere gitmekle iş bitmez: İçimizdeki kalabalık hallerimizden kurtulmamız, kendimizi kendimizden koparmamız gerek . "Rupi jam vincula dicas; Nam luctata canis nodum arripit; attemen illi,  Cum fugit, a collo trahitur pars longa catenae. (Persius) Kırdım diyorsun zincirlerini; Evet, köpek de çeker koparır zincirini, Kaçar o da, ama halkaları boynunda taşıyarak" Zincirlerimizi götürürüz kendimizle birlikte; tam bir özgürlük değildir kavuştuğumuz; döner döner bakarız bırakıp gittiğimize; onunla dolu kalır düşlerimiz. 

"In culpa est animus qui se non efiugit unquam. (Horatius) Ruhun derdi içinde ve kaçamaz kendi kendinden. "

...

"Vah! quemquamne hominem in animum instituere, aut  Parare, quod sit charius quam ipse est sibi? (Terentius) Vah, vah! Nasıl olur da insan bir şeyi  Kendinden daha çok sevmeye kalkar?" Denemeler Kitap 1, Bölüm XXXIX / Les Essais - Michel de Montaigne 

Not: Moral bozukluğu üzerine bir gece vakti hiç düşünmeden aldığım bir karar sonrası üstümü dahi değiştirmeden pijamalarla yola çıkıp 9 saat sonra hiçbir alakamın olmadığı başka bir şehirde bulunca kendimi, karşımdaki yabancı binaya baktığımda aklıma gelen ilk şey yukarıdaki yazıydı. Sanırım doğruluğunu test etmek için bu kadar uğraşmış olmam gerekmiyordu. Heyhat!

[adsizkahraman]

Kelimeler Üzerine

Kalabalık caddelerde elleri cebinde dolaşan adamın aklındaki Kelimeler, Tanrı'nın kelamının başlangıcında çok öncesinde yer bulmuş kendine. Ve ondan kısra bir süre sonra -ya da önce- basılmış matbaalarda kağıtlara. Sanırım. Zaman yitirilmesi en kolay mefhum. Kelimelerden sonra.

"Önce kelime vardı," diye başlıyor Yohanna'ya göre İncil. Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık... Kelimenin bittiği yerde başladı; Kelime söylenemeden önce başladı. Kelimeler, Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, Yalnızlığı anlattı ve Yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız Kelimeler acıyı dindirdi ve Kelimeler insanın aklına geldikçe, Yalnızlık büyüdü. Dayanılmaz oldu.

Selim Işık yalnızlığını Kelimelerle besledi. Kelimelerin anlamını bilmeden önce tanıdığı yalnızlığı Kelimelerin içinde yetiştirdi. Eski yaşantılarının hastalığından eni kalktığı arada, aldırışsız Kelimeler konuşurken, eski yaraların eski kelimelerinin göğsüne saplandığını duydu birden; sustu kaldı. Kelimeler, yalnızlığını yaşamasına da bırakmadılar onu. Her yandan kuşatıp saldırdılar. Kullandığı Kelimeler de de dönüp ezdi onu, soluksuz bıraktı. Sonra, yatağından fırladı birden Selim; bütün Kelimeleri ve yaşantılarını ezdi ayağının altında. Güneşe çıktı. Güneş, gözünü acıttı bir süre sonra, perdelerini kapayıp Kelimelerin karanlığına döndü. Birtakım Kelimeler bağışladı onu; aralarında gene yaşamasına izin verdiler. Bu Kelimelerle birlik olup amansızca saldırdılar başka Kelimelere: aşağılayan, ezen, soluk aldırmayan Kelimelere. Yendi, yenildi; sonunda gene yenildi Kelimelere, Kelimelerle birlikte açtığı savaşta. Yalnızlık hep oradaydı." Tutunamayanlar - Oğuz Atay

Not: Daha evvelinde tanımalıydım Selim Işık'ı. Söyleyecek başka sözüm yok.

[adsizkahraman]

Eksilme

Eksilme http://wp.me/s12dMp-eksilme

Uğruna şiirler yazacak kadınlar gördüm hayatımda; fakat uğruna şiirler yazacak bir aşk yaşamadım hiç onlarla. Güzel isimlere sahip güzel kokulu kadınlardı hepsi. Ben, o kadınları hep ayak seslerinden tanıdım. Giderek uzaklaşan ayak seslerinden. Arkasını dönüp gittiğinde her kadın aynıdır aslında: Uzaklaşan ayakkabı seslerinden biraz fazla.

Dönüp gittiklerinde sadece kokuları kalırdı onlardan…

View On WordPress

[adsizkahraman]

En Nihayet

Buraya şiir koymayacağımı söylememe rağmen bir istisnayı John Donne için yapmıştım. Şimdi, ikinci bir istisna yapacağım ve sanırım bu son olacak. 

"Biliyorum sana giden yollar kapalı Üstelik sen de hiçbir zaman sevmedin beni

Ne kadar yakından ve arada uçurum; İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm Yalnız seni, yalnız senin gözlerini

Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım Ben artık adam olmam bu derde düşeli

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda; Hangi şarkıyı duysam, bizimçin söylenmiş sanki

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu; Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım Bu böyle pek de kolay değil gerçi…

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya; Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa, Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem, Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri" - Biliyorum Sana Giden Yollar Kapalı - Cemal Süreya

Not: Eğer ki sen yazmasaydın tüm bu mısraları ey adam, bugün yarın ben yazacaktım aynılarını. Zahmetten kurtardığın için bir daha sevdim seni Cemal Süreya.

[adsizkahraman]

Tecrit Üzerine

Birçok insanın ölümden sonraki en büyük korkusu yalnızlık olsa gerek. Hoş; ölüm, yalnızlığın sadece biraz daha -sonsuz- uzun olanı. Aynı mefhumdan iki kere korkmak mı? İşte o pek bana göre değil. 

"...Yapacak, duyacak, görecek hiçbir şey yoktu, her yerde ve sürekli hiçlikle çevriliydi insan, boyuttan ve zamandan tümüyle yoksun boşlukla. Bir aşağı bir yukarı yürürdü insan, düşünceleri de onunla birlikte bir aşağı bir yukarı, bir aşağı bir yukarı yürüyüp dururdu. Ama ne kadar soyut görünürlerse görünsünler, düşünceler de bir dayanak noktasına gereksinim duyarlar, yoksa kendi çevrelerinde anlamsızca dönmeye başlarlar; onlar da hiçliğe katlanamaz. İnsan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler ve hiçbir şey olmaz. Bekleyip durur insan. Hiçbir şey olmaz. İnsan bekler, bekler, bekler, şakakları zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünür. Hiçbir şey olmaz. İnsan yalnız kalır.

Yalnız. Yalnız.

Toplama kampında insan belki de elleri kanayana ve ayakları donana dek el arabasıyla taş taşırdı, iki düzine insanla birlikte iğrenç kokan buz gibi bir odaya tıkılırdı.Ama yüzler görürdü, burada hep aynı şeyle, hep aynı korkunç değişmezlikle çevrili olmaktansa, bir tarlaya, bir el arabasına, bir ağaca, bir yıldıza, herhangi bir şeye bakabilirdi. Burada beni düşüncelerimden, kuruntularımdan,kafamda yaptığım hastalıklı tekrarlardan uzaklaştırabilecek hiçbir şey yoktu.Onların amacı da buydu zaten, boğazıma kadar düşüncelerime batıp boğulmalıydım ve en sonunda onları kusmaktan, istedikleri her şeyi söylemekten, kanıtları ve insanları ele vermekten başka çarem kalmamalıydı." Satranç / Schachnovelle - Stefan Zweig

Not: Mutlak yalnızlık nedir üzerine düşünürken Satranç'a rastladım. Tesadüf işte. Öte yandan, kitap bittiğinden beri (saatlerdir) satranç oynuyorum yapay zekaya karşı. Sabahı ettik yine.

[adsizkahraman]

Geceler, Vampirler, Fallar

"Bulanıklık olsa gerek sevgilim / bulanıklık. Işık korkutuyor kaçırtıyor. Ne, bir vampir mi ne? Sarımsaklar asın bahçelerinize, kazıklar saklayın, nallar ikonlar, maydanozlar, herdem çekirdek bir taze kolay küpler, küreler, prizmalar, yel değirmenleri, kekikler, keklikler, duman acıları, kutu yosmaları. Saklayın ve sakının. Adım başı adam başı adem başı yüceltilen bu çürük elmalara inanın ve sakının vampirlerden!"

...

"Göğünü yitiren yıldız

Kumsal falına bakar

gök kuma mı yazılmış?" Kırmızı Kahverengi Defter - Nilgün Marmara 

Not: Nilgün Marmara'nın bu kitabının ancak pdf'ine ulaşabildim. Kendisini kitabı görmeden öncesinde tanımıyordum; fakat okudukça sevdim, çok sevdim. Hayatın neresinden dönse kâr demiş birinin arkasından nasıl konuşacağımı pek bilemiyorum. 

Son olarak, ölümünden sonra yazılarından derlenen bu kitaptaki her sözcük Marmara'nın çalakalem yazdıklarıyla birebir aynı. Yazım hatalarından tutun da dipnotlara kadar. 

[adsizkahraman]

Hakikatten Kaçınma

"Gerçeklik pervasızdır, aman vermez ve kaçış yolu bırakmaz. Ama gerçeklik bir acı, bazen dayanılmaz bir acı kaynağıdır. Batılı düşünce ve kültür tarihi gerçekliği inkâr, ondan kaçış, yoksama, kontrol etme ya da yok etme ve adına yaraşır bir kıvraklıkla, aynı gerçekliği olumlama, kabullenme, bağrına basma ya da sevme tarihi olarak yazılabilir. Birincisi, belki mutlak anlamda zorunlu bir korkaklık olsa da, korkaklıktır. Derin, acınası ve patolojik idealizm tarihini kapsar ve Platon ve Hegel'in, Buddha ve Shankâra'nın, Augustine ve Descartes'ın felsefelerinde bir parazit gibi barınır. Korkaklığın birçok biçiminde göründüğü gibi, kibir ve küstahlık abidelerinde kendini açık eder; örneğin, Kant'ın kaleme aldığı haliyle, insanın dünyayı kurduğu iddiası. Uzay ve zaman salt insan algısının formlarıdır: Bu iddia pervasızlığın dik alasıdır." Edepsizlik, Anarşi ve Gerçeklik / Obscenity, Anarchy, Reality - Crispin Sartwell

Not: Aleni olan gerçeği yok saymak bazen, kabul edilebilir her ne kadar acizce olsa da. Öte yandan, "Ben anarşi bilmem".

[adsizkahraman]

Cenneti Aramak

Hazirandan bu yana buraya herhangi bir yazı eklememiş olmam üzücü. Sanırım erinmeye son vermeli, üzerimdeki ataleti atmalıyım. Bunu da iç açıcı, mutluluk verici bir kavramdan, cennetten, bahseden bir pasaj yayınlayarak yapacağım. Mutluluğa ve gülümsemeye bilhassa gereksinim duyduğum şu günlerde çok güzel geldi bunu okumak:

"-Bak! Sen hala cenneti arıyorsun işte. Çünkü gözlerini açıp dünyaya baktığında hoş şeyler görmüyorsun. Gözlerini bu yüzden kapatıyorsun. Bir kaçış seninki! Gördüklerin seni mutsuz ettiği için olsa gerek, cenneti hala arıyorsun. Dolayısıyla henüz oraya erişmiş değilsin. Sonuç olarak sen daha, Dünyadasın. Yoksa gözlerini niye kapatasın ki?"

Bu sözlere ihtiyar, "Ne yapayım! Gözlerimi kapatınca Dünya daha güzel görünüyor," diye cevap verdi, "Böyle yapmasaydık, bunca hikayeyi nasıl düşleyebilir ve anlatabilirdik?"

Ölüm, "Yani biz şimdi cennette miyiz?" diye sordu.

İhtiyar ise ona şöyle cevap verdi:

-"Belki, bunu anca gülümsediğinde anlayabilirsin." Efrasiyab'ın Hikayeleri - İhsan Oktay Anar

  Not: Oysa cennet bir gülüşte saklı. Doğru ya! Bazen kendi gülüşünde, bazen bir başkasının; fakat gülüşte saklı, orası muhakkak! 

[adsizkahraman]

Modernlik Üzerine

Bir dönem "Modernlik, Modernizm ve Medeniyet" kavramları üzerine çok düşünmüş, okuma yapmış ve yazmıştım. Nihayetinde bunu bırakıp başka konulara dönmemden çok sonra, karşıma bu yazı çıkınca, aklıma okuyup araştırdığım o eski dönem geldi. Aşağıdaki pasajı bir ders kitabından alıntılıyorum.

"Bir kentin modernliği, orada metro sisteminin olup olmamasıyla da ölçülür. Ancak sanıldığı gibi, bu bir ulaşım sorunu değildir. En özgür modern özneler metro istasyonlarında uyuyanlardır. Dolayısıyla modernlik özgürlüğü ancak yeraltında mümkün kılar. Dostoyevski’ye Yeraltından Notlar’ı yazdıran, belki de, bunu hissetmiş oluşudur. Özgürlük elde edilmez, ancak hibe edilir. Talep etmek teslimiyettir. Özgür özneler talep etmeyenlerdir. Geceleri metro istasyonunda uyuyan özne, Kierkegaard’ın deyimiyle “onurlu yalnız”dır. İstemeden de olsa, modern kentin niceliksel büyüklüğü, niteliksel farklılığa yaşama olanağı sağlar. Yeraltında ya da yerüstünde, merkezde ya da çevrede farklı yaşantılar modern kenti mekan edinirler. Sultanbeyli ile Etiler aynı kent midir? Sultanbeyli ile Etiler aynı dünya bile değildir. On bin dolarlık bir gelir ortalaması ile üç yüz dolarlık bir gelir ortalaması ancak bir modern kentte birlikte yaşayabilir. Bunu mümkün kılan modernliğin ikiyüzlülüğüdür. Modernlik bir cennettir. Modernlik bir cehennemdir. Modern yaşam aslında bir yaşantılar federasyonudur. Modernlik bir egolar federasyonudur. Hatta modernlik bir ütopyalar federasyonudur. Ya da öyle olmalıdır. Üniter bir modernlik mevcut değildir." Sosyal Bilimler Felsefesi - Prof. Dr. Besim F. Dellaloğlu

[adsizkahraman]

Burda da karşıma çıktın ya başka bir şey demiyorum üstelik taglere bakıyordum :D

Ahaha, o halde sevineyim bu hale ki, insanlar yazdıklarıma bir şekilde ulaşabiliyor. Hoş, yazdıklarım dediğim genelde başka yerlerden topladıklarımdan oluşuyor; fakat o da eşyanın tabiatından ötürü.

[adsizkahraman]

Gecenin Şarkısı

Gecenin huzuru çöktüğünde uyuyanların üstüne, ben uyanık halde o dinginliği ararken o buluyorum kendimi. Birçokları başarısız olsam da şaşmayacağım sanırım gecenin tadını çıkarmaya çalışmaktan. Mutluluk ya da mutsuzluk olağandan daha da farklı tadıyor geceleri.

Ve kendimden bir parça bulduğumda geceleyin, bırakması daha zor oluyor gündüzden:

"Vakit gece: şimdi daha yüksek sesle konuşur bütün fışkıran kaynaklar. Ve benim ruhum da fışkıran bir kaynaktır.

Vakit gece: ancak şimdi uyanır sevenlerin bütün şarkıları. Ve benim ruhum da bir sevenin şarkısıdır.

Doymamış, doyurulamaz bir şey var içimde; sesini yükseltmek istemekte. Sevgiye yönelik bir tutku var içimde ve kendisi de sevginin diliyle dile gelmekte.

Ben ışığım: ah, gece olsaydım keşke! Ama yalnızlığım çevremi ışığın kuşatmasındandır.

Ah, karanlık ve geceyi andırır olsaydım keşke! O zaman nasıl da emerdim ışığın memelerini!

Ve sizleri, yukarılardaki o yıldız kıvılcımlarını ve ateş böceklerini de kutsardım! - ve mutlu olurdum ışıklı armağanlarınızdan dolayı.

Ama ben kendi ışığımda yaşamaktayım, benden fışkıran alevleri de içip yeniden kendime döndürmekteyim.

Hiç bilmedim almanın mutluluğunu; ve çoğu zaman çalmanın almaktan daha mutluluk verici bir şey olması gerektiğini düşledim.

Benim yoksulluğum bu işte; elim armağan etmekten asla yorulmuyor; hasetim ise, bekleyen gözleri ve özlemin aydınlık gecelerini görmemden kaynaklanmakta." İşte Böyle Dedi Zerdüşt / Also Sprach Zarathustra - Friedrich Nietzsche

  Not: Az önce kar başladı. Mart ayının ortasında İstanbul'da kar görmek, bilinçli geçirdiğim son 15 yılda hatırladıklarım arasında yer almıyor. Belki de gecenin, kendisinde kalanlara yaptığı ufak bir sürprizdir bu. Kim bilir?

[adsizkahraman]

Yaşamın Anlamına Dair

Herhangi bir amaca ya da anlama sahip olmak yaşamayı o denli kolaylaştırıyor ki! Aksi durum ise bir o kadar çekilmez kılıyor beklendiği üzere. Kendimi sorgularken buluyorum ara ara, "Sahi, nedir senin şu sıralar en büyük gayen?" Bir yanıtımın olmaması ihtimalinden korkmuyor değilim.

"..Diyeceğim, kimi insan bir şeyin anlamını çıkarmak için koca İncil'i baştan aşağı okur, kimisi de bir kelimeyle varır gerçeğin özüne... Bazan sorarlar insana, tanrıya inanıp inanmadığını!.. Tam böyle bir soru sorulacak adam; öyle yaman bir görünüşü var ki!" Büyükbabaya dönüp sordu: "Yüzlerce defa sormadılar mı bunu sana?"

Bir süre büyükbabanın kolunu tuttu. "Ama gelip bana da sorabilirler artık." diye devam etti. "Artık onlara cevap verebilirim belki." Peki ben inanıyor muyum Tanrıya? Sanki önemli olan soru buymuş! Bu soruya cevap vermek insanı belki huzura kavuşturur, ama bu dünyadan huzur içinde göçüp gitmesini sağlayamaz. Hepimizin bir şey araması gerek hayatta, hayattan huzur içinde ayrılmak istiyorsak, o şeyi bulmak zorundayız." Fil -Il Sempione strizza l’occhio al Frejus - Elio Vittorini