Evet bugünkü konumuz diyet.
Ergenliğimden beri leğen kemiklerimin çıkıklığından, çok zayıf olduğumdan vs. sürekli kilo almam gerektiğini söyleyip durdular. O zamanlar hep tek tip yemek yiyordum. Patates kızartması, köfte, çorba. Şişmanlamak için bi şey yapmıyordum çünkü aşırı zayıf olduğumu düşünmüyodum.
22 yaşımı geçtiğimde ideal kiloma ulaştım. Giydiğim her şey yakışmaya başlayınca, ideal güzellik algı çemberinin tam ortasında yerimi aldım. 25 yaşımdan sonra ara ara 4-5 kilo alıp verdim hep. Ruh halime göre değişiyordu kilom. O zamanlar üzülünce iştahsızlık gibi bi huyum vardı mesela, artık o duyguyu anımsamıyorum bile.
27 yaşındayım, son bir yıldır doyma gibi bi hissiyata sahip değilim. Şuursuzca saatlerce he şeyi yiyebiliyorum. Mantıken artık yeter dediğim noktada yemeyi kesebiliyorum ancak. Öncelerde 4-5 kilo aldım balık et falan diye kandırdım kendimi. Taaa ki geçen gün tartının üzerinde ne hale geldiğimi görene kadar..
Tam tamına 64 kiloyum. Boyum ortalamaya göre biraz uzun olunca (1.72) spor merkezi bile bu kilonun normal olduğunu söyledi. Normal değil ama. Bir göbek ki aldı başını gitti yani. Ben fark ediyorum ama artık etrafımdakiler üzülmeyeyim diye mi bi şey demiyor anlamıyorum.
Geçen gün anneme gittim annem dedi ki kilo almışsın kuzum sen. Evet dedim anne aldım gene. Sonra bi şey demedi. Ertesi gün aradı diyalog aynen şöyle:
-Kuzum moralin bozulmasın diye çok bi şey diyemedim ama sen çok kilo almışsın.
-Evet ya ben de farkındayım bu sefer biraz çok olmuş.
-Anormal kilo almışsın yani.
-Anne daha fazla moralimi bozacak mısın?
Öyle böyle değil önünü alamadık falan diye kapattık telefonu. Hiçbir pantolonum üstüme olmuyor arkadaş, baktım bu iş böyle olmayacak. Yeni elbiseler falan alıyorum böyle hep siyah siyah. Ama sonunda gına geldi.
Biraz araştırdım ve en zor olan diyeti buldum. 'İsveç diyeti'
Hayatım boyunca kendimde takdir ettiğim en büyük özelliğim irademdi. Ne alkol severim, ne sigara içerim. Dedim yemeden de durabilirim bence.
Başladım, 3. günümdeyim. Diyet dediğin şey kesinlikle kafada bitiyor. Öyle oluyor ki hatta bi öğününü yemesem mi falan diyorum yani. Ben ki yemek yerken şuurunu kaybeden insan açlık hissetmiyorum. Şu an yediğim yoğurdun, ıspanağın tadı yani gerçek tadı geliyo bana. Vay be diyorum 'yemek yemek' böyle bi şeymiş.
Daha tartıya çıkmadım ama genelde 8. günde 5-6 kilo verdiriyormuş bu diyet. Zaten asıl mevzu diyet bittikten sonra başlıyor. Önemli olan midenin küçülmesi sanırım ve onu da başarıcam. Sonra bi daha da almam nefret ettim kendimden.
Hayatım boyunca hiçbir hastalığı, rahatsızlığı veya aşılamayacak bir engeli olmadıkça; genç bir insanın kilolu olmasına karşı çıktım. Ben ki bacaklarımı beğenmediğim için yılda 3 kez falan elbise giyen biriyim, senin o kilonla otobüste yanımda oturup beni rahatsız etmeye ne hakkın var diyorum içimden.
İnsanın kimseye yoksa bile kendisine saygısı olacak ya. Kendime saygımdan zayıflayacağım. Genç bi kız nası olması gerekiyosa öyle olacağım. (bu yaşta kendimi genç kız sanmam da çok ironik oldu ama neyse) Bunca yıldır selülitin s'si olmamış bende, bundan sonra da olmasına izin vermeyeceğim.
amandla
vaporwave
gummygunk
kianamaiart
blakekathryn
pixelskylines
discoholicmusic
2087
gracieabrams