czuję wszystko i nic

25

[zginalemm]

Każda blizna przypomina mi, że nie powinno mnie tu być, pokazuje jak bardzo beznadziejna jestem, umysł każe mi się krzywdzić bo przecież na to zasługuje, przecież tylko to jest mi w stanie pomóc. Gorsze jednak jest to uczucie otępienia kiedy nie wiedziałam co czuje, co ze sobą zrobić. Albo było mi wszystko obojętne. Próbowałam być szczęśliwa, próbowałam być kimś kim nie jestem. Wychodziłam śmiałam się, ale w środku czułam się jak zgnite jabłko. Czułam się pusta.

[eveningfades-deactivated2013062]

[cactujack]

[thoughtcascades]

being numb is scary but feeling everything at once is worse

[seaphine]

mind tired, heart tired, soul tired.

[obscurix]

i don't know who i am anymore. i don't think i was ever anyone anyway.

[badlydrawneverything]

[randomfriendlyloser]

Literally every single happy thought I have just ends with "what if it DOESN'T?? What if it ISN'T that way anymore??"

[mrwickk]

Horyzont był pusty, a ja jak zawsze smutny

W tamten deszczowy luty znowu się uśmiechałem przez łzy

-Kartky

[w-polowie-martwa]

Jest we mnie ból, którego nie da się opisać słowami.

~B

[stracone-zycie]

Jak to jest, że w wieku 25 lat,

Kończy nam się świat,

Że bez nadziei na przyszłość,

Liczymy na dzień jutrzejszy,

Nie z nadzieją, a z myślą, że gorzej być nie będzie?

Gdzie są chwilę sam na sam,

W których byliśmy bogami i panami losu?

Gdzie każdy moment był dla życia, a nie przeżycia?

Bez łaz, wyczerpania i automatycznego zachowania?

Jak to się stało, że wchodząc w dorosłość,

Walczymy o chwilę oddechu...

Na bezkresnym oceanie, niekończących się wyrzutów, ocen i stawiania granic,

dlaczego nikt nas nie ostrzegł,

że niebieskie nie będzie niebieskie, a czarne ?

A. H. O

[blog-z-zaswiatow]

"(...) pragnienie śmierci to czasem tylko pragnienie, by położyć kres bólowi istnienia, nie samemu życiu."

[moscovrium]

to nie jest tak że ja nie chcę żyć

ja chcę

naprawdę chcę żyć, chce tworzyć wspomnienia

ale ja już po prostu nie mam siły

nie umiem żyć

[vacuiterror]

looking in the mirror as a form of self harm

[shadowseductress]

when someone asks me ‘how’s life?’ and I just go blank because I don’t know, I am barely alive

[raabeel-blog]

“Kaleczyłam swoje ręce, nacinałam skórę żyletką i patrzyłam jak płynie krew. Brzmi strasznie? Ale ja upatrywałam w tym ratunek. Nie miało znaczenia czy pozostaną blizny. Przyszłość wtedy dla mnie nie istniała, towarzyszyło mi przekonanie, że i tak wcześniej czy później umrę śmiercią samobójczą. Myśli o okaleczeniach były stale obecne. Nie radziłam sobie z doświadczaniem emocji, nie umiałam ich nazywać, ani wyrażać, ani poprosić o pomoc. Nikt mnie tego nie nauczył. Tkwiłam w samotności, przez którą nie potrafiłam się przebić. Tak bardzo wstydziłam się swojej słabości, że na zewnątrz przybierałam maskę osoby, której na niczym specjalnie nie zależy. Kaleczyłam się, gdy czułam się bezradna, gdy nie mogłam znieść samotności, gdy świat widziałam jak zza szyby, gdy chciałam się ukarać za swoją bezwartościowość. Widok krwi sprawiał, że spływał na mnie spokój, a właściwie obojętność. Czułam się silniejsza, ale nie w ten normalny, zdrowy sposób. Czułam się silniejsza w poczuciu, że cokolwiek by się nie zdarzyło, zawsze mogę sięgnąć po żyletkę. Taki stały element w świecie jawiącym mi się jako ciągłe zagrożenie. Ale był jeszcze inny powód… Rany i blizny były błaganiem o to, by ktoś się mną zaopiekował, by dostrzegł, jak bardzo cierpię i jestem w tym bezradna. Paradoks polegał jednak na tym, że równocześnie odczuwałam silny wstyd i robiłam wszystko, by nikt się nie dowiedział. Wyobrażałam sobie, że ktoś odkrywa moją tajemnicę i otrzymuję od niego wsparcie. Oddałabym wtedy wszystko za jedno słowo “rozumiem”…”

—

[mathils-world]

😭🖤💔

[per-fidny]

@per-fidny txt