NASA

★

No title available
Claire Keane
Today's Document
tumblr dot com
No title available
Show & Tell

祝日 / Permanent Vacation
Peter Solarz
TVSTRANGERTHINGS
we're not kids anymore.
sheepfilms

Kiana Khansmith
taylor price

Andulka
No title available
almost home

tannertan36

⁂

seen from India

seen from Canada

seen from Germany

seen from United Kingdom
seen from United States

seen from United States

seen from Canada

seen from United Kingdom
seen from Canada

seen from Singapore

seen from Germany

seen from Singapore
seen from United States

seen from France
seen from United States

seen from Mexico

seen from United States

seen from Canada

seen from Brazil

seen from Türkiye
@arssubtilis
"My Houses?
Our Houses!!"
The most beautiful thing in Louvre
Antinous from the Braschi Collection Musée du Louvre, Paris
Paris | White |Sculpture
Στίχοι – Μουσική : Χρήστος Νινιός
Αχ ψεύτη κόσμε γιατί σε πίστεψα γιατί κάθε σου δρόμος για εμένα ανοιχτή πληγή κάθε σου αγάπη για εμένα είναι στεναγμός κάθε σου γέλιο στα χείλη μου βγαίνει καημός
Άδειες σκέψεις μες του μυαλού μου τις στοές χάνουν τον λόγο το σήμερα μου μοιάζει χθες παγώνει ο χρόνος νιώθω τα πόδια μου βαριά χέρια υψωμένα στους ώμους γίνονται φτερά
Άχ ψεύτη κόσμε γιατί σε πίστεψα γιατί
Κλείνω τα μάτια κρύβω τα λόγια σαν παιδί σβήνω και γράφω μα πάλι άδειο το χαρτί λέξεις πηδάνε στήνουνε γύρω μου χορό πέφτουνε κατω και σχηματίζουν σ'αγαπώ
Παναθεμά σε που με έκανες και σ'αγαπώ και σε γλεντάω σε κάθε λάθος ή σωστό μα κάθε μέρα ριζώνει μέσα μου οργή αχ ψεύτη κόσμε γιατί σε πίστεψα γιατί
Τί τοῦτο το παράδοξον, το θαῦμα και μεγάλον μυστήριον;
Δεύτε ίδωμεν πιστοί, Τι θαυμάζεις Μαριάμ, Ο αχώρητος παντί
Сквозь грозы сияло нам солнце свободы, И Ленин великий нам путь озарил!
La filosofía, como ejercicio libre y crítico, como conocimiento que no viene desde arriba sino que se construye desde el interrogante y desde el diálogo es una disciplina nacida y cultivada en esta tierra. En otros sitios hubo sabios, genios e iluminados, pero no compañeros de pensamiento, cómplices entusiastas en el empeño de encontrar la verdad.
Pedro Olalla “¿Por qué Grecia?”
Franz Liszt Via Crucis (1876-79) Rachel Platt and Penny Vickers, soprano Joyce Jarvis, mezzo-soprano Jeremy White, baritone (Christus) Patrick Ardagh-Walter, bass (Pilatus) Wayne Marshall at the organ of St. John-at-Hackney Taverner Choir conducted by Andrew Parrott
Μιχάλης Ττερλικκάς - Η λυερή τζ' ο χάρος I lieri tz’ o Charos
El ejemplo del silogismo que aprendió en la Lógica de Kiseveter "Cayo es un hombre; todos los hombres son mortales; por consiguiente, Cayo también es mortal", le parecía aplicable únicamente a Cayo, pero de ningún modo a sí mismo. Allí se trata de Cayo, de un hombre como todos, y aquello es perfectamente justo; pero él no era Cayo, un hombre como todos; él siempre había sido un ser distinto de los demás; él era el pequeño Iván, con papá, con mamá, con Mitia y Volodia, sus hermanos, con los juguetes, el cochero y la institutriz; en seguida con la pequeña Katia, con todas las alegrías, tristezas y transportes de la infancia, de la adolescencia y de la juventud. ¿Acaso existió para Cayo aquel montón de juguetes que a él, al pequeño Iván le agradaban tanto? ¿Alguna vez abrazó Cayo a su amada madre como él? ¿Existía para Cayo el roce de los trajes de seda de su madre? ¿Acaso escandalizaba Cayo en la Escuela de Derecho, como él solía hacerlo para disputarse cualquier regalo? ¿Cayo había estado enamorado? ¿Acaso Cayo podía presidir una sesión como él la presidía? "Cayo es verdaderamente mortal, y normalísimo es que muera; pero yo, Vania, Iván Ilich, con todos mis sentimientos y pensamientos, yo... ¡Distinto es el asunto! ¡No es posible que yo deba morir! Esto sería excesivamente terrible. "Si yo debiera morir, como Cayo, habríalo sentido, una voz interior me lo hubiese dicho, pero nada semejante hay en mí. Y yo y todos mis amigos y compañeros comprendimos perfectamente que no debe ocurrirnos lo que a Cayo. "Pero... —se decía después—. Pero ocurre. No puede ocurrir, pero ocurre. Mas ¿cómo ha ocurrido? ¿Cómo comprenderlo?" Y no le era posible comprender aquel pensamiento, y trataba de rechazarlo como falso, mentiroso, enfermizo, para remplazarlo por otros regulares, sanos. Pero volvía; no como pensamiento, sino como realidad, perpetuamente hallábase ante él.
León Tolstoi: “La muerte de Iván Ilich”
Que no dejo a mis hijos y mi mujer nada material y no me apena; me alegro que así sea. Que no pido nada para ellos, pues el Estado les dará lo suficiente para vivir y educarse.
Ernesto Guevara, “Carta de despedida” (leída por Fidel castro en el Comité del PCC, 8 de ocutubre de 1965)
Hymn of the USSR (Red Army Choir) -Eng. subs-
Albert Camus, a 1944 photo by Henri Cartier-Bresson
Je ne puis vivre personnellement sans mon art. Mais je n'ai jamais placé cet art au-dessus de tout. S'il m'est nécessaire au contraire, c'est qu'il ne se sépare de personne et me permet de vivre, tel que je suis, au niveau de tous. L'art n'est pas à mes yeux une réjouissance solitaire. Il est un moyen d'émouvoir le plus grand nombre d'hommes en leur offrant une image privilégiée des souffrances et des joies communes. Il oblige donc l'artiste à ne pas s'isoler ; il le soumet à la vérité la plus humble et la plus universelle. Et celui qui, souvent, a choisi son destin d'artiste parce qu'il se sentait différent, apprend bien vite qu'il ne nourrira son art, et sa différence, qu'en avouant sa ressemblance avec tous. L'artiste se forge dans cet aller retour perpétuel de lui aux autres, à mi-chemin de la beauté dont il ne peut se passer et de la communauté à laquelle il ne peut s'arracher. C'est pourquoi les vrais artistes ne méprisent rien ; ils s'obligent à comprendre au lieu de juger. Et, s'ils ont un parti à prendre en ce monde, ce ne peut être que celui d'une société où, selon le grand mot de Nietzsche, ne régnera plus le juge, mais le créateur, qu'il soit travailleur ou intellectuel.
Albert Camus; “Discurs de Suède” (1957)
Christian Scott aTunde Adjuah performs "New Heroes" live at Berklee College of Music: The Checkout at The Red Room, Cafe 939.