Astrevia

Yerine hiç beni koyup sarhoş oldun mu sen?

[astrevia]

İlk defa nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Yazı yazmaya ortaokulda başladım. Başladığımda ailem dahi bilmiyordu. Sonra liseye geçtim bir edebiyat hocası ile tanıştım. Dünyalar tatlısı bir kadındı. Tam bir rol modeldi.

Okul dergisi için yazı yazmak istediğimde bana ‘Daha çok var, o zaman gelirsin, konuşuruz’ demişti. ‘Bugün varız, yarın yokuz’ demişti. Ben de şakayla karışık ‘Hocam ölmeyiz herhalde?’ demiştim, gülümsemişti.

Hocam çok yokmuş ki… hiç yokmuş. Kendi yazılarımı ilk ciddi okuyan, kalemime ilk eleştiriyi yapan kişi siz oldunuz. Dersime hiç girmediniz ama sizi, dersime giren hocalarımdan bile çok sevdim. Bir yılda olsa, iyi ki tanıdım sizi. Sizi seviyorum. Mekânınız cennet olsun.

[astrevia]

sorsan herkes dinler, sorsan herkes ablar ama sen artık o kadar boşlukta hissediyorsun ki ne yapacağını bilemiyorsun

[astrevia]

bayansız erkek düşünebilirim, erkeksiz bayan düşünemem.

-Baya yakından tanıdığım biri

(Ben söylemedim tanıdığım biri söyledi. Savunmuyorum)

[astrevia]

varsın ama yoksun ne kadar zor değil mi?

[astrevia]

Kimseyle değilken bile kendinle olabilmek en büyük güçtür. Varsın anlamasınlar.

[astrevia]

Olur ya bazen olduramazsın hiçbir şeyi

[astrevia]

İlacın fazlası zehir

Zaman ölümü getirir

Fazla söz yalanı besler

Gereksiz güven ihaneti saklar

[astrevia]

Yine yerinde sayıyorsun. Ne geçti eline, istediğini alabildin mi? İstediğin kelimeleri duydun mu onların sesinden. Nedendi bu kadar çaba? Kendini düşürmek mi? Onu her an yapıyorsun zaten.

Olaylar silsilesine bir olay daha ekledin sadece. Başka bir şey yaptığın yok ki senin. Sen sadece onların arasını bozmaya çalışıyorsun, yıllardır böyle değil mi zaten? O yüzden konuşmayı kesmediler mi seninle. Hatırla, asla unutma.

Masada 10 yıllık da olsan yabancı olabiliyorsun. Kimse sana hal hatır sormuyor, neden sorsunlar ki? Hatır mı kalmış. Hareketler belli edermiş her şeyi. Anlamayan sensin, neden oturuyorsun ki hala? Kalksana masadan.

[astrevia]

Evdeki sessizliği bile dinlemeyi öğrendim ben.

Bir kapının sert kapanışından, bir tabağın masaya bırakılışından, annemin nefes alışından, babamın yürüyüşünden bir şeylerin ters gittiğini anlayabiliyorum artık. Çünkü insan on altı

Ben hiçbir zaman sadece çocuk olamadım galiba. Hep bir tarafın gönlünü yapmaya çalışan, ortamı yumuşatmaya uğraşan, yanlış bir kelime söylersem kavga büyür sanan biri oldum. Anneme yakın olsam babam uzaklaştı, babama yaklaşsam annem kırıldı. İkisinin arasında dururken kendime ait bir yer bulamadım.

En kötüsü de şu; insan bir süre sonra bağırışlardan değil, normal bir gün olduğunda tedirgin oluyor. Çünkü sessizlik bile fırtına öncesi gibi geliyor. Sürekli diken üstünde yaşayınca insanın içi de ev gibi oluyor zaten; dağınık, yorgun ve gürültülü.

Belki onlar birbirine yıllardır alıştı, bilmiyorum. Ama ben hâlâ alışamadım. Bir evin içinde kendini misafir gibi hissetmeye alışılmıyor çünkü.

[astrevia]

Nasılsınn hayat nasıll? Umarım çok iyisindirr. Gülümsemeyi unutmaa

Suratımda gülümseme, hayat stabil, ben iyiyimm

[astrevia]

Sırf birisini kaybetmek istemediğim için daha fazla anlayışlı ve affedici olmaya çalıştıkça, karşımdakine de hak vermeye, “düzeltir” sanarak konuyu kapatmaya çalıştıkça kimse beni kaybetmekten de korkmamaya başladı.

[astrevia]

Sen gözünü hiç kapatmadın. Hep aynı döngüye baktın. Yönünü değiştirsen bile onu görmeye devam ettin; sonunda hipnoz oldun.

[astrevia]

“Elin herifi hem siker hem döver.”

-Babam.

[astrevia]

Bu dünyadaki yerim ne?

[astrevia]

Nerede olduğunu bilmeden evine dönemezsin.

[astrevia]

Yaranı kaybetme, acını hisset. Kaybolursan dön bak hissetmiyorsan insanlığı unut.

[doelletee]