Dilara @bazenlavinyabazense - Tumblr Blog

Koşmayı bırakmam lazım, yerler buz kesmiş kayıyorum.

Durmam lazım, duramazsam diye korkuyorum.

Bir var bir yok herkes, belki de hiç kez!

Ben bunu bile ayırt edemiyorum.

Boğazıma bir ip geçiyor sanki biri,

Belki de birileri...

Belki de benim bu alamadığım nefeslerin sebebi ! (?)

Koşmam lazım,

durursam yenilirim gibi..

Artık koşmamam lazım,

nefes alabilirim belki...

Bir sayfa açtım rastgele,

Onca yaprak yığının ardında kalan,

Tek, beyaz bir sayfa işte...

Beyaz,

Tertemiz bir sayfa!

Peki temiz midir o sayfa hala?

Onca tanık olduğu kalem darbesinin,

Haykırışın, gözyaşının sıcaklağına rağmen, hala?

Bilirken bunları temiz kalabilir mi yine o sayfa?

Bilmiyorum.

Rastgele bir sayfa açtım sandım bende işte.

Sanmışım, rastgele...

Bir sayfa açtım,

Ve onlar gibi bende,azalırken çoğaldım.

Belki de öyle sandım.

Yine ben, nasıl oldu bilmem ama yine hep az kaldım.

Sonu gelen bir hikayenin ilk cümlesi gibi,

virgülü bol,

üşüyen cümleler...

Çoğalırken azalan bir hikaye de ,

bir çocuğun büyümek zorunda kaldığı o anlar gibi,

belki de...

Ve ben

tüm kötü zamanlarda korkuyorum,

hikayenin son cümlesi gibi sonbahar.

öznesi karanlık,

nesnesi yine ölüm gibi...

Soğuk, yeniden sonbahar.

Ben,

korkuyorum!

ya bu sonbahara yenik düşerse ,

virgülü bol,

o güzel cümleler diye

Korkuyorum,

her sonbaharda,

tüm kötü zamanlarda,

korkuyorum!

Bir masanın altına saklandım.

Sanki beni burda bulamazlar gibi...

Bir dünya yarattım kendime,

Cüceler diyarındayım.

Bir tek ben varım.

Herşey büyüyor gözümde,

Çocuk gibiyim işte.

Saklanırsam,

Görmezler sandım.

Bir masanın altına saklandım.

Büyüdüm biliyorum, sığamadım.

Bir dünya var yukarı da!

Büyükler var orda...

Güç savaşı var.

Sömürü var.

İstismar var....

Çocuk gibiyim işte,

Korktum, masanın altına saklandım.

"Öleceği zaman hayvanlar gibi

saklanmak istiyor ya insan

saklanacak bir yeri olmalı

aşka, çocukluğa, anneye, şiire...

yoksa fazla gelir ölüm

ve eksik ölür insan"

"İntihar dediler...

Oysa ki katliamdı bu!

Göz yumdular,

çok yakındılar."

Çok iyi bir oyuncu olmaktı hayalim.En büyük en güzel sahnelerde alkışlanmak, farklı farklı hikayelerin kahramanı olmak isterdim.

Ben bi oyun yazdım.

Kahramanımız yanlız bir kadın...

Gözyaşlarıyla yazılan onlarca monolog...

Yazdım.

Yanlızca yazdım.

Günler geçtikçe anlatılar çoğalıyordu. Bense koca bir karmaşanın içinde sıkışmış, hem oynuyor hem yazıyor hem de izliyordum...

Ben bi oyun yazdım.

Seyircisi olmayan tek başına bir oyun.

Çığlıkların yankılandığı onlarca monolog...

Zamanı doldu, cümleler tükendi.

Sahne bitti,

Son perdeydi.

Sayfaları çeviriyorum tek tek, kendimi okuyorum.Camdan sızan o ışıkla beraber kendimi buluyorum.Daha mı güçlüyüm daha mı yalnız? Bilmiyorum.

Sayfaları çeviriyorum tek tek. Farklı bir ruhu okuyorum her bir satırda. Telaşlanıyorum, korkuyorum...Bir bedene bu kadar ruh sığabilir mi? Bilmiyorum.

Sayfaları çeviriyorum tek tek. Önceki cümlelerin hepsi hatrımda.Uğultular artıyor, telaşla. Kendimi duyamıyorum. Bağırıyorum, bağırıyorum...

Belki de çığlıklarım sessiz. Bilmiyorum.

Sayfaları çeviriyorum tek tek. Her dize de birer ölüme tanık oluyor gözlerim. Katiller farklı maktüllerse hep aynı. Görüyorum, biliyorum. Sayfaları çeviriyorum tek tek. Belki de korkuyorum. Bilmiyorum.

Yeni bir gün başlıyor

Bazı anlar anı oluyor,

Bazılarıysa “an” da kalıyor.

Bugün bir karmaşa hâkim havada.

Olmaz deyip oldurduklarımla,

Oldu sanıp olmayanlarımla dolu bir gün, bugün...

Duyduğum sessizlik, sağır edici…

Aynada bir yansıma var.

Aynalar,

Çok fazlalar…

Hangisi benim?

Ya da o yansımalar kimin?

Hepsinde bir şeyler eksik,

Bir şeyler yabancı…

Çok uzak ama daha da yakın olamazmış gibi tıpkı.

160721 / 1455

#augustanasweetandlow

09.36 #augustanaboston

Ölü diyarların günlüğü gibi burası. Ölümsüz bir dost gibi...

Nefes almamı engelleyen bir yumru var boğazımda.

Anlatmam, duyurmam lazım. Ama bişey var...

Cümleyi sonlandırmama izin vermeyen bişey...

Bir kabus görüyorum. Her yer karanlık.

Bir film sahnesi gibi başlıyor. Tıpkı bir korku filmi gibi. Baygınım. Biri var. Bana doğru yaklaşıyor. Biliyorum biri var. Kulaklarımda bir çıtırtı sesi yankılanıyor. Hareket edemiyorum. Gözlerimi açamıyorum. Kulağımda sesler karışıyor, anlamıyorum. Film bitti gibi oluyor ama herşey kayıp aklımda.

Biri var karşımda. Herşey çok karanlık.

14:53 #halfwolfprettylonely

Yalnızlıktı aslında tek sorun.

O kadar alışmışım ki kendimi dik göstermeye, dik olduğuma inanmaya, asla yıkılmayacağıma… Günler geçmeye başlamış o koca güçlük gösterisinin ardına saklamışım tüm korkularımı. Meğer onları saklayabilirsem kırılmam, yıkılmam, ağlamam sanmışım.

Bir gün geldi ve bana bildiğim tek şeyin hiç bir şeyi bilmediğim olduğunu gösterdi.

Koca bir çığın altında kalmış gibiydi anılarım…

Siyah,

Simsiyah…

Koca bir boşluk.

Elinde hiç inmeyen bir kalkanla koskoca dünya da kendi kendini yalnızlaştıran bir kız çocuğu yatıyordu yerde. Kızamadı o kız kimseye. Kendisi kendisini bile sevemezken, değer veremezken kimseden yardım bekleyemezdi yalnızlığını, korkularını aşmak adına.

Kızamazdı…

Günler çoğalırken azalmaya başladı.

Beynindeki düşünceler uzay boşluğunda,

Karmakarışık…

Sonra o gün geliyor hala bilemiyorsun.

Yine korkuyorsun sevilmekten. Hala “ben kendimi sever miydim?” dediğinden. Yine her gün kavga ediyorsun kendinle. Bilmiyorsun değer vermeyi,verilmesini.Hala korkuyorsun. Çok korkuyorsun.

1, 2,3, 4....

Kaçıncı ölüşüm? Kaçıncı hayal kırıklığım? Daha kaç bıçak saplanacak sırtıma sinsice?

Var sandıklarımız kaç kere daha hiç olmadıklarını sokacak gözümüze? Daha kaç kere hiç kimse olacağım hayatlarına dokunup sessizce?

Yoruldum...

Kelimeler boğazımda bir yumru,

Anılar ölüm şeridi gibi zihnimde,

Daha kaç kere ölüm dolacak ciğerlerime?

Kaybolmuş hissediyorum. Telaşlıyım içinde bulunduğum kalabalığın yalnızlığına.

Hangi kapıdan çıkmaya çalışsam bakamadığım o yüz!

Bakmamak için her gün kaçtığım o çizgiler!

Koca bir varoluşun göstergesi gibi içimdeki o tüm kıpırdanmlar. Nefret ettiğim ile olmak istediğimin savaşı sanki... Yorucu... Çok boğucu.

Bile bile lades dediğim oyun bitecek biliyorum. Farkındayım olacak felaketi belki de galibiyeti..

Karanlık

Bazı geceler... Anlatamayacağım bir sancı çöküyor göğsüme. Hani sanki birisi boğazınızı sıkar ya nefes alamazsınız, öyle oluyorum işte. Gözlerim anlamsız bakıyor bu vakit, tüm zerrelerimi kaplıyor karanlık. Tüm bilincim kapanıyor birden. Yaşayan bir ölü gibi tıpkı...

Taşıyamıyor etten bedenimi kemiklerim. Tane tane hepsi bırakıyor sarılmayı o koca iskelete.Tüm gerçekler sahteymiş gibi gelmeye başlıyor. Her baktığım yüzde bir maske arıyorum.

Beyaza boyanmış siyahı arıyorum parmaklarımla kazarak duvarı. Sessizim...Sessizim çünkü söylenmeyen kelimeleri duymaya çalışıyor yüreğim. Kendi duyamadığım sesimi duymaya çalışıyorum. Ara ara kaçıyorum günden kalanlardan. Geçmişe dönüyorum yüzümü. Öldürülen o kız çocuğunun mezarını arıyorum kalbimin kuytusunda. Bulursam ne ala, göz yaşlarımla mezarını suluyorum bu çoraklığın içinde. Lakin bulamıyorsam, yeni bir mezar yapıyorum ona göz çukurlarımda.Her kırpışımda gözlerimi, acısını hissediyorum.Söylemediği tüm cümleleri mıh kazımanmaya başlıyor ardından zihnime. Tüm düşüncelerimi ele geçiriyorlar, düşünemiyorum. Sürekli bir sızı... Akıtamadığı tüm yaşları kalbime dökülüyor günbegün. İntaharım oluyor o küçük kız. Benimsediğim tüm benliği beni ona kavuşturuyor karanlığın bilinmezliği sayesinde. Ölüyorum

Boş sokaklardaydım az önce. Ertelediğim çaresizliğim, inkarlarım, mutluluklarım için dolaştım yaşlarını akıtan gök yüzünün huzurunda. En büyük inkarımın perdesinin karşısında kabul ettim kaçışlarımı. Çok kızdım ama en çokta kendime.

Değil bir şiir bir satır bile yazamıyorum günlerdir

Sahte kahkahalarım oldu tüm satırlar acılarımın eşiğinde

Masumiyetin tabutuna gömülen bir benlik,

Giderken sineme sakladığın kömür karası bir nefret,

Sana dair, senden kalanlarla seviştiğim hatıra kırıntıları var cebimde

Bir melodi var şimdi kulak çukurlarımda tınlayan

Ben ağladıkça, çığ gibi artan melodisiyle beni benden alan

Damla damla kan akıyor izini bıraktığın lalden

Konuşamadıkça, anlatamadıkça batıyor sanki içime saklanan sen.

Yokluğunda hatrımda biriktirdiğim binlerce şiir var şimdi

Lakin, yazamadığım her bir satırla daha iyi bir şairim aklın yokluğunda sevgilim

Elveda

Böyle afaki midir hep umutlar yalnızlığın koynunda?

Bedenime işlenenler siyanür gibi öldürür mü vaktinden önce beni?

Ağzımda ki cam kırıklıkları,

Öznesi özlem olan cümleler,

Bir gün terk eder mi bu etten ibaret bedeni?

Bazen ciğerlerime hava değil, ölüm doluyor sanki

Bırakıyorum yaşamla sonsuzluk arasındaki savaşı o vakitte

Yenildim sanıyor tüm dünya lakin hesaba katmıyor hiçbiri

Bazı zaferler, vazgeçişlerin gölgesinde selamlar geceyi

Bir gece var şimdi,

ben gibi aydınlığa bıraktığı yerini izleyemeyen

Bir gece var şimdi,

Şahitidir taşınamayan etlerin celladına gülümseyen kimselerin

Bir gece var şimdi,

Zafere ulaştıracak vazgeçişin son perdesinde, bu gece.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Dilara