Czy ktoś też ma tak, że jak się stresuje to go boli w określonych miejscach?
Ja się stresuje bardzo, tak, że przez pewien okres w życiu dostałam nawet arytmii serca przez to i stres często oddziałowuje na moje zdrowie fizyczne. Jednak zauważyłam pewną rzecz — gdy się stresuje często zaczyna mnie boleć (kłujący, przeszywający) nadgarstek, który jakiś rok temu sobie skręciłam. Nawet częściej przy stresie dają o sobie znaki moje blizny na ramieniu (tak samo kłujący i przeszywający ból).
Tak mnie wkurwia ona ostatnio i nie wiem jak jej to powiedzieć.
Z mamą rozmawiałam przez tel że nie daje rady z nią przebywać w jednym pokoju za długo, ale jak mam to zrobić kiedy Mieszkamy razem? Powinnam jej po prostu powiedzieć, żeby się kurwa w końcu Ogarnęła. Tak mnie wkurwia to jej użalanie nad sobą i codziennie gnicie w łóżku, które zaczęło mnie również dopadać, jak jakaś zaraza. Czuję jej wewnętrzny smutek, który się również we mnie zagnieżdża. Nie mogę spędzać czasu za długo z nią. Rozmowa by wystarczyła? Chce się odciąć. To nie fair.
Nie umiem rozmawiać o sobie, a co o niej dopiero? Na samą myśl o wypowiedzeniu na głos tego, co czuję (nie wiem jak to nawet powiedzieć) to mnie skręca i chcę płakać. Wiem, że wybuchnę jeśli zacznę. Wiem, że się odetnę jeśli nic nie zrobię. W sumie wychodzi na jedno dla mnie, dla niej jak mnie zapamięta.
Mieszkam z nią od trzech lat i dopiero teraz zaczynam odczuwać tego skutki. Poznałyśmy się szybko i była z nami jeszcze taka jedna. W pierwszym roku było dobrze, przyjaźniłam się z nimi i dobrze się czułam (zazwyczaj). Po pierwszym roku tamtą jedną wyjebałyśmy, a w sumie to ona. Była pewna akcja, ale nawet przed tym ona wykazywała negatywne uczucia do tamtej. Ja zawsze byłam neutralna, bo jestem typem, który nie ocenia zbyt pochopnie ludzi, a nawet jeśli to ich nie wytykam, a raczej zostawiam. Just let them be, right? Ona trochę podeszła do tego agresywniej. Dlatego w drugim roku zostałyśmy we dwie i tutaj zaczęło się komplikować dla mnie. Tamta była trochę takim zapłonem i jak ja nie mam problemu do ekstrawertyków zazwyczaj, chociaż sama jestem raczej introwertykiem, to ona miała problem i narzekała na tamtą często. W końcu dostała swój upragniony *spokój*, co za tym idzie leżała częściej w łóżku i rzadziej wychodziła. Ja jakby na to nie patrzeć lubię wychodzić i to nawet nie dlatego, że coś robię, tylko aby sobie pochodzić i się wyrwać od monotonii siedzenia w jednym miejscu. Byłam już raz w takim miejscu i prawie doprowadziło mnie to do depresji, więc jestem zdania, że ruch jednak jest pozytywny. Ona z każdym dniem zaczęła wychodzić mniej. Zauważyłam.
W ogóle już wcześniej zauważałam różne rzeczy w niej, które wydawały mi się niepoprawne, ale każdy jest inny, więc nic nie mówiłam. Ale gdy zostałyśmy we dwie to zaczęłam to zauważać mocniej, ponieważ zaczęło się robić stabilniej. To znaczy zostałyśmy we dwie, wcześniejsze relacje się rozjebały i oprócz szkoły nic się nie działo. Zaczęło powstawać koło szkoła‐dom. Ale również dało mi to czas, aby lepiej ją poznać. I z tym zaczęły się ujawniać jej wady oraz poglądy. Często zaczęła wyrażać swoje uczucia, w tym nienawiść do ludzi innego pochodzenia, nienawiść do innych narodowości, zauważyłam u niej poglądy nacjonalistyczne. Nienawiść do jednej z partii politycznych, ogólnie częste rozmowy na temat polityki (wybory prezydenta w owym czasie), mocne skrajności wraz z krytyką, duża emocjonalność. Moje poglądy były i są inne, jednak nigdy ich nie wyrażałam zbyt głośno i to może był również mój błąd. Tutaj właśnie zaczął się mój błąd, bo mogłam być po prostu szczera od początku, a zazwyczaj tylko słuchałam, ewentualnie potakiwałam, ponieważ nie jestem osobą, która ma skrajne opinie i nie wyrażam nienawiści względem innych, nie dlatego, że uważam, że jest to niewłaściwe (chociaż też), ale ogólnie z braku potrzeby do wyrażania takich uczuć. Więc takie rozmowy zazwyczaj nie były szczególnie przyjemne dla mnie i dawałam to znać obojętną postawą.
Znałam trochę jej przeszłości, ale wiadomo, nie znałam szczegółów. Wiedziałam jednak, że zmaga się ze stratą i to podwójną. Pierwsza strata bliskiej osoby, która najprawdopodobniej była zapłonem wielu jej obecnych problemów. Druga strata była wtedy całkiem świeża i nadal nie może się z niej dobrze ocknąć. Chodziło o problemy *miłosne*. W dużym skrócie, czuła się niedowartościowana i nie wiedziała, dlaczego osoba, z którą tak dobrze dogadywała się przez długi czas po prostu ją zostawiła jak gdyby nigdy nic i okazała się niewłaściwa. Często o nim myślała, a swój wewnętrzny smutek przekładała na wysmiewanie go. Tzn. dziewczyna zamiast sobie odpuścić i zapomnieć, oglądała (i nadal) reposty, insta itp. chłopa, wyśmiewając go jednocześnie. Jak dla mnie krzyczy to bólem i tęsknotą. Sama wiem dobrze jak to jest, gdy ktoś kto spędził z tobą dużo czasu cię zostawia, jednak im więcej się zagłębiasz w to uczucie i myślisz o nim, tym gorzej będziesz się czuć.
Był czas, w którym odurzyłam się substancją rekreacyjnie (nie pierwszy raz i nie ostatni), tym razem faza trochę za mocno weszła i ona była świadkiem mojego nietrzeźwego stanu. Również mój błąd, ponieważ mogłam ją powiadomić najpierw o tym, że w ogóle będę cokolwiek brać, a jednak tego nie zrobiłam. Trochę ją tym więc nastraszyłam i mówiła mi po tym, abym nigdy więcej już tak nie robiła. Oczywiście robiłam. Mój błąd znowu polegał na tym, że mogłam jej to powiedzieć w oczy i wytłumaczyć, a nie odstawiać to na dalszy plan i dawać jej myśleć, że na prawdę nie robię już takich rzeczy. Jednak myślę również, że ona powinna też pomyśleć o sobie i w ogóle pogląd jaki ma społeczeństwo na inne substancje niż alkohol jest strasznie wykrzywiony. Otóż ona często mówiła mi jakby to ona się nie najebała, jak by chciała się najebać alko do nieprzytomności itp. i nie mówiła tego wprost, ale przecież oczywistym jest to faktem, że chciałaby takim zabiegiem po prostu uciec od problemów i zapić swoje smutki. Więc dlaczego ona może się napierdalać, a ja już nie mogę się odurzyć? Na to samo wychodzi, a nawet uważam, że moje lepsze.
Co ciekawe jak byłam naćpana to jej powiedziałam, że jest dla mnie strasznie smutną osobą, ale nawet pod wpływem nie mogłam więcej powiedzieć xd nawet naćpana nie umiem mówić o uczuciach. Potem na trzeźwo się mnie pytała jeszcze o to, ale jak na haju nie poszło to na trzeźwo tym bardziej.
W końcu doszło do tego, że siedzi cały czas w pokoju, nie wychodzi chyba, że naprawdę musi. Cały czas mówi o tym samym. Jak nienawidzi kogoś tam, jak nie chce chodzić do szkoły. Cały czas mówi o tym jak bardzo nie chce tu być i chciałaby do domu. Cały czas narzeka. I wiecie może to właśnie moje zadanie aby jej jakoś w tym pomóc, ale sama nie umiem, a przez to, że sama byłam kiedyś w takim stanie i sama z tego wyszłam to myślę, że ona da też radę. Chodzi o to, że zaczęłam się również czuć źle w jej obecności, ponieważ ona swoją negatywną energią zaraża też mnie (i to nie pierdolenie tylko serio tak jest). Jak jesteś z kimś kto tylko narzeka przez cały czas przez długi okres czasu, to nie tylko siada to na bani tej osobie która to mówi (bo może wpaść w depresję), ale również osobie, która to słucha. Również już nie rozmawiamy ze sobą, bo ona zazwyczaj śpi albo nwm. Chciałam z nią porozmawiać, ale nie mogę się zdać na odwagę. Wiem, że dużo to tez moja wina, bo gdybym była szczera od początku początku teraz nie musiałabym trzymać w sobie tych uczuć, które mam do jej ciągłego narzekania, z którym wcześniej jeszcze wytrzymywałam, bo było dobrze, ale już nie jest. Również mogłabym jej jakoś pomóc, ale nie wiem jak. Albo wiem, ale nie umiem tego wdrożyć w życie.
Irytuje mnie jeszcze na parę innych sposobów, ale nie mogę oceniać aż tak ludzi, nawet jeśli wydaję mi się, że wiem, co w nich siedzi, chociaż tak naprawdę nigdy nie mogę być pewna 100%. To też we mnie jest problem, wiem. Po prostu czuję, że jeżeli nie wypowiem jej wszystkiego co czuję to się odetnę, ale z drugiej strony boję się jej wypowiedzieć ponieważ boję się że wybuchnę i tylko nas poparzę. To nawet nie tak, że mi na niej jakoś bardziej zależy, tylko przeszkadza mi to, że ja zaczęłam się czuć gorzej w jej obecności. Wcześniej miałam wywalone, dopóki nie zaczęło to oddziaływać na mnie.
Czy tylko ja czasem mam takie chęci do widzenia rzeczy które nie są "prawdziwe"?
I mean jakieś dwa lata temu albo może wiecej nawet widziałam cienie. Zawsze po zmroku pojawiały się kątem oka czarne sylwetki ludzi. To było zabawne! Czasem trochę wzbudzało niepokój, szczególnie kiedy widziałam kątem oka np. moją mamę, której wtedy nawet nie było w pokoju albo gdy wysokie sylwetki patrzyły na mnie z góry jakby czegoś chciały. Tylko obserwowały.
Zastanawiałam się po co są i czy już totalnie świruję. Ale hej, przynajmniej miałam towarzystwo. Nic nie mówiły, znikały jak chciałam popatrzeć na nich dosłownie. Czasem słyszałam jak głos kogoś kogo znałam, ale kogo nie było przy mnie wolał moje imię. Czułam się obserwowana i ciężko było nie spać wieczorem z tego względu. Czasem nawet pojawiali się w snach.
I w końcu zniknęli. W sumie tęsknię.
Czasem specjalnie nie śpię do późna, bo gdy jestem zmęczona widzę różne rzeczy. Ruszające się przedmioty, które wcale tak naprawdę się nie ruszają... różne cienie i plamy, które jednak nie są tak znane jak wcześniej. Jakieś błyski światła, dźwięki zza okna którą brzmią jak czyjeś szepty. Wrażenie że ktoś lub coś przygląda mi się z głębi mroku. Wrażenie że świat nie jest realny. Ciągły stres i niepokój. Ciągłe myśli o śmierci. Ciągły ból w klatce piersiowej.
Sny o przeszłości, które zawsze mają jakieś znaczenie. Strach przed sprawdzeniem godziny gdy obudzonym w środku nocy. Ciągłe liczby 111, 333, 444... rozmowy z samym sobą. W końcu kto zrozumie mnie lepiej niż ja sama?
Ciągłe myśli o egzystencji. Myśl o ciele. Ja jestem w ciele. Jestem tu. Mam rękę. Palce są strasznie dziwne. Pod skórą jest krew. Przez cały czas płynie. Serce bije przez cały czas. Przez cały czas słyszę i to czuję. Własne bicie serca. Kawałek mięsa.
Czas mi się rozmywa. Pół miesiąca ciągnie się jak pół roku. Nie myślę o przyszłości, nie pamiętam co było. Nie myślę o przyszłości. Tylko ja i moje myśli.
Kocham mieć rozmazany wzrok i widzieć wszystko jak przez mgłę
Jak jestem ^^^ to juz wgl tak mi sie wszystko rozmazuje a ciekawym jest zawsze dla mnie fakt ze mój mozg wybiera sobie jakis jeden element ktory mocno wyostrza z tej mgly i sie później nim zachwycam xdd
Jestem totalnie sam w czarnej dupie i chciałabym mieć jakiś znajmoch cokolwiek cn najlepiej podobnych do mnie co by rozumieli i odwalali gdzie takich szukać??? Nie znam melin
Napiszę tutaj mój dzisiejszy dzień (18.06.24), bo poszedł mi po prostu świetnie i jestem z siebie dumna.
Wstałam o 7:30 i spałam ok. 7h
Do 9:30 się ogarniałam i jeszcze porobiłam krzyżówkę ♡ (kocham krzyżówki). Po tym postanowiłam pójść do galerii, bo chciałam sobie kupić książkę, jednak niestety jej nie było :(
Postanowiłam, że zjem śniadanie w galerii. Nie miałam za dużo do wyboru, a nie chciało mi się kombinować, więc postanowiłam, że zjem sałatkę (ktoś to w ogóle je?) w mcdonalds. Ngl, jak ją spróbowałam to myślałam, że się porzygam. Oczywiście bez sosu i kupiłam sobie jeszcze jabłko. Końcowo i tak zjadłam wszystko i muszę przyznać, że nawet nie było tak źle, zjadliwe.
Pochodziłam sobie po galerii i wróciłam z powrotem do internatu o 12:30. Tam się zaczęłam zastanawiać, czy zjeść obiad. Z racji, iż to był mój ostatni pobyt tam, a również nie chciałam być dla siebie za surowa, bo dopiero tutaj powracam i takie natychmiastowe niejedzenie łatwo może spowodować binge, więc zjadłam. Na szczęście kucharka dała mi małą porcję schabowego.
Później wróciłam do domu o jakiejś 18. Byłam jeszcze z mamą w sklepie i kupiłam sobie trochę owoców. Na kolację (bo moja mama naciskała) zjadłam jabłko i to tyle.
Zjedzone: ok. 550 kcal (ciężko mi określić ile miał ten kotlet schabowy)
Spalone: 349 kcal
Dzień bardzo udany i jestem z siebie dumna. Jutro kontynuuję.
jbbartram-illu
dededos
tangentwithtanner
germansingergirl
areudirty
jacobvanloon
2087