hedehöde @benisimbulamam - Tumblr Blog

“Hatıralarımızı oraya buraya savuracak kadar çok yaşamadık. Kıt bir gündüzü geceye ulaştırmaya çabalıyoruz. El ele tutuştuğumuzda, zaman kendine akacak bir yol buluyor. On yıl sonra nerede, nasıl olacağız diye düşünüyorum. Bilmezden gelmekten ve ismini tekrar tekrar söylemekten başka bir umarım yok. İsmini hiç durmadan…

Söylemeye gönüllüyüm. Seninle en çok bilmezden gelmeyi seviyorum. Böylece geçsin günler.”

öz-lem.

geçmişe dair her şeyi özlemekle geçiyor ömrümüz; geride kalan mutlulukları, ayrı düştüğün arkadaşlıkları, yarım kalan yaşayamadığımız aşkları, adamları/kadınları özlemekten sızlıyo burnumuzun direği hep. Geçmişi bükemiyoruz ama geri de getiremiyoruz. "Hatalar yapmasaydın doğru olanı bilebilecek miydin?" Şimdi genç yaşında, yanlış seçimlerden, yanlış adamlardan/kadınlardan dolayı pek umudun yok, azcık çabalamışsın ama çok çabaladın yoruldun zannediyorsun. O yüzden de artık olmaz zannediyorsun. Geçmişteki hayatına bok gibi derken şimdi onu mumla arıyorsun. Sen çok çabaladın sanıp aslında daha bir arpa boyu yol kat edemeyecek kadar az savaş verdiğin için daha güzel günler gelmeyecek daha fazlası olmayacak sanıyorsun. Sen hep yarım kaldın ya; aşkların, sevmelerin de öyle. O yüzden hep yarım kalacaksın, kimse gelip seni tamamlamayacak sanıyorsun. Ne kadar özlem artarsa geçmişe, geleceğine dair umudun da biraz daha azalıyor, bunu fark ediyorsun. Halbuse hayatın başındasın, biraz daha deneyip biraz daha yenilip daha çok özlemen lazım biliyorsun da bilmemezlikten geliyorsun.

çaresiz tilki

ne zaman ki çaresiz olsam hep aynı cümle dönüyor kafamda, nerden duyduysam; "unutmak değil, ama hatırlamamak mümkün." ben de öyle yapıyorum işte mümkün olduğunca. ama sonra insan büyüyor ya hani büyüdükçe de yalnızlaşıyor sonra da aklına yalnız olmadığında kim vardı ki diyor hatırlıyor o zaman. içindeki kırık kız çocuğunu, yaralarını, korkularını kime gösterdiyse kim anladıysa o gelsin yine anlasın onu yine dinlesin, geçirmese de o yaraları iyi gelsin istiyor. En son "iyi temenni diledim diyor mutlu olmasını istiyorum diye" evet de sonra da diyor ki neden benle değil de bensizken mutlu. Öyle bir ironiler silsilesi. Acaba 3 5 kişi vardı derdini anlatabildiği yokluğum hiç fark ediliyor mu diyor cünkü onun boşluğu hiç kapanmıyor. Hatırladıkça o 2-3 görüşme arasındaki bakışlara film çekip o utangaç ama özlemden aranan -km ötelerden aranan-telefon konuşmalarına da kitap yazası geliyor insanın, öyle anlamlı cünkü. kitap da yazsam, film de çeksem gelmeyecek olanı, olmayacak olanı yazıp çizcem. öyle imkansız kırılmışız çünkü; gurur değil de birbirimizi ve kendimizi çok sevmekten düşünmek ama en çok kendimizi. çünkü çok korkağız en önemlisi, o yüzden böyleyiz^^ -gene söylemek istediklerimi söyleyemedim kaldı içimde, işte böyle deliriyoruz:) -

herkese benden af'lar!

seni affediyorum ömrümün geri kalanında mutlu olacağıma dair inancımı kıran karanlık adam, seni de affediyorum ben yanlışlar yaparken arkamda olmayıp bana güçsüz hissettiren arkadaş, seni de affediyorum beni başta harika bi insanmışım gibi hissettirip kendi istekleri olmayınca ortada bırakan adam, ben seni bırakmam diyip ilk zorlukta bırakan adam seni de affediyorum, kalbinde kötülük besleyip iyi yerlerde iyi bir işte iyi bir hayatımın olmasını asla istemeyen arkadaş seni de affediyorum. en kötü günleri geçirdiğimi düşünürken ve aslında en kötülerini görmemişken ama yine de yanımda seni isterken beni bir tercih olarak gören arkadaş; seni de affediyorum. çünkü sizi affetmezsem nefretle başa çıkamam, nefreti içime sokarsam iyi bi' insan olamam. derdim iyi bi insan olmak değil de bu dünyadan giderken arkama üzülerek bakmamak aslında. dönüp hepinize sen kötü bir şey yapmadın eğer suçlu hissediyorsan üzülme. bu iğrenç şey hayat ve hepsi örülü, sökülünce ardı arkası geliyor ve sonunda "böyle olması gerekiyormuş" diyorsun. ben de böyle affettim işte hepinizi. umut etmiyorum sadece belki diyorum artık, arkasında gizli o umut ama ben ona sığınıyorum sadece. yaşam dolu gözükmek istemiyorum ama siz de affedin yoksa kalbimizdeki kin, iyilik yapmak isteyeceğimiz yeri dolduruyor. bomboş şeylerin içini nası güzel dolduruyoruz, mesela bi' çocuğun bugün yağmur yağarken ayağında ayakkabısı yoktu ama biz yine de bu ayki kredi kartı ekstremizi ne saçma sapan şeylerle doldurduk. sırf böyle iğrenç şeyler yüzünden kendinizden nefret etmeyin diye, kendimizi affetmek başkalarını affetmekten çok daha zor diye. affedin, karanlık adamları, sizi öpemedi diye sizi bırakan adamı, bencil arkadaşı, yanınızda olamayan arkadaşı, kalbinizi kıran her adamı/kadını affedin. affedilecek bir şey yapmış olsalar bile onları özlüyorsunuz, sarılamıyorsunuz halbuse hayat çok kısa ve her şey bir "hiç" canım birsen'in de dediği gibi; "ben de öyle yaptım zaten."

ben varım.

"Dünyanın oradan buraya sınırlı olduğunu varsayarsak aramızdaki mesafede çok az diye düşünebiliriz." dünyanın en güzel varsayımı değil mi? bencede. küçük bir kız çocuğuymuşsun gibi davranan ve kandırmaya çalışan yerlerinden öpesin geliyor. o sözleri döken kalbinden öpesin. seni 32 diş gülümseten cümleleri yazan elleri sevesin. en güzel ben yanındayım deme şeklini söyleyen bi' insanı kaybetmenin yası çok büyük. bıraktığı boşluk bir ton alçı döksen kapanmıyor, kapansa da biri gelip kurumadan ayak basıyor da hep izi kalıyor öyle. şimdi son günlerde dünyanın en yalnız insanısın. 15 yaşında bir ergen gibi kimsenin seni anlamadığını ve bir daha da öyle onun gibi anlamayacağını düşünüyorsun. bunalmışsın, yazık deseler ağlayacaksın. demiyorlar ama gene ağlarsın biliyorsun. belki de yazık denecek haldesindir bilemiyorsun. O olsa derdi ki "ben varım? kimse olmasa da ben varım" sen de dünyanın en güçlü insanı hissederdin, şimdi başkalarına var ve o başkaları dünyanın en şanslı insanı. sen de yine varsın o da yine var ama artık var olmanın iyikiliğini hissedemedikçe olmadığı her gün eksiliyorsun. belki bir gün eksilemeyecek kadar kalmazsa ruhun hissizleşir, hissetmezsin. olmicak ama yine de amin.

dönmezsen sarılcam, dünya!

bazen durup durup hüzünleniyorum, eh tabi bu her sezen aksu dinlediğimde oluyor ama her hüzünlendiğimde sezen aksu dinliyor olmuyorum, ama hüzünlenirsem üstüne cila niyetine sezen aksu dinliyorum. bu paradoksu sonra düşüneceğim.

bazen de gereksiz bi’ mutluluk geliyor yani garip bi’ neşe ama aslında mutlu değilim. aslına bakarsan mutluluğun tanımını bilmiyor olabilirim. nerden baktığımı da bilmiyorum belki de hep mutsuz olmam gerekenlere bakıyorumdur da mutlu olmam gereken tarafları görmüyorumdur, bunu fark ediyorum, bunu fark edince de acaba diyorum büyüyor muyum, öyleyse biraz da buna üzüleceğim. çünkü gereksiz paradokslardan biri de bu insan büyüdükçe mi değişiyor, değiştikçe mi büyüyor? değiştiğimi her geçen gün hissediyorum. kafam ne kadar karışık görüyorsunuz bazen hem kendimi, hem insanları sevmiyorum, bazen de tüm dünyaya sarılcak kadar hümanist oluyorum. kendimi sevmiyorum çünkü bu kadar mutlu olmamayı hakedecek mutlaka bir şey yapıyorum, karşımdaki insanın değişimine neden olacak şeylerin hepsi bende belki de değişince ona kızıyorum diyorum.

üçyüzaltmışbeşgünü çoktan geçti ama ben hala aşamıyorum bi’ şeyleri hep bi’ şeylerin korkusuyla, geçmişi bükememem-iz-le ilgileniyorum. geleceğe güvenmiyor, geçmişe keşke diyorum hala. üstüne toprak attım ama altından ufacık bi’ su bulur da filizlenir de toprak ona direnemezse diye korkuyorum. bi’ laf, bi’ söz’le her sey unutulurun canlı kanıtı olmadım hiç, olursam diye korkuyorum. sonra artık kimseye bu kadar uzun konuşamıyorum ya ben hani, çünkü zor yani çok zor hatta bu kadar uzun konuşmam artık. ben kısa cümlelerle anlatamam kendimi ama zaten artık anlatmıyorum, yani uzun cümleler kurmuyorum ama kısa da kurmak istemiyorum. beni buna maruz bırakan herkesi de hayatımdan çıkarıyorum. sahi bi’ kereden sonra daha kolay oluyormuş. ben kimi hayatımdan çıkardım sizi mi çıkaramıcam diyosun. üzme beni diyosun, üzüyor. çekirge misali bi daha, ama bi’ daha kırınca gidiyosun, çıkarıyosun yani. açık açık çıkarıyosun hem de. elinden gelen her şeyi yaptığını düşündüğün an gidiyosun. derdin ki burda olsan “elinden gelen her şeyi yaptığından nasıl emin oluyosun?” ama yoksun ve ben eminim ki yaptım, keşke sen de yapsaydın, en azından korkmasaydın.

bitti. yani hem yazı, hem anlatacaklarım bitti ama asıl biten tüm yazılarım aynı “yer”e bağlansa bile o “yer” bitti aslında. ben içime taştıkça yazıyorum. çok düşünüp kısa cümleler bile kuramayınca yazıyorum. yoksa hem içimdeki melis hem de siz korkmayın, bitti, cidden.

beni niye?

insan gerçeği ararken zamanda kalamayan aciz varlığın ta kendisi bence. her gün daha fazla kariyer, daha fazla para için kalkıp birilerinin birilerinin kuyusunu kazdığı bunu herkesin bildiği ama herkesin birbirine bilmiyormus gibi yaptığı günlerden birinin sabahı. gözümü açıyorum sosyal medyaya bakacağım, maillerini kontrol eden CEO edasıyla bakıyorum, nerden bileyim en derine gomdugum şeyin bi’ gönderi ile hortlayacagini. Bi’ arkadaşım biraz (!) ayrı düştüğü erkek arkadaşıyla foto koymuş özlem dolu bi’ açıklamayla tabi. Diyorum ne kadar güzel mesafe girmiş aralarına ama hiç bir şey değişmemis, iki insanın arasına mesafe girmemesi benim lugatimda efsanevi bi’ şey çünkü. sonra o gönderiden çevremde başka başka örnekler olduğu geliyor aklıma sayısı üçe, beşe falan çıkan. gidiyorum biraz geriye ya da geriye değil bilmiyorum hem sinirliyim hem üzgün çünkü; bi tarafı kitalar ötesinde olan tarafın buradaki kısmıyla konuşuyorum. Diyo ki “o kadar güven veriyor ki hiç düşünmüyorum, eminim çünkü kötü bir şey yapmayacağından hem zaten yanına gitcem.” bissürü diyalog ve örnek kafamda dönüp duruyor yataktan çıkıyorum, işe geliyorum, hala kafamda aynı soru; “herkes yapabiliyorken biz niye yapamadık, ben mi layık değildim acaba göze alınmaya beni niye sevmedi ki” gerçi olay sevmekte falan değil hem hep söylüyordu seviyorum diye, demekki mutlu olamazmisiz demekki mutluluğa layık değilmişim diyorum. Halbuki bana hala oyle geliyor ki ben onunla bile mutlu olamadiysam hic olamayacagim herhalde. keşke sevmeyi becerebilseydi keşke bu kadar korkak olmasaydı diye kızıp bütün suçu ona atıyorum çünkü benim suçum yok ki birazcık gelse km'lerce kosuyodum, çünkü biliyo. Ileride yazacağım öykü kitabıma da bu hikayeyi kaydediyorum taslaklara. önsöz bile belli beni üzüp ilham verenlere teşekkür bile etçem!

adressiz açık mektup

bu sene yeni yıl da iyi olmadı. Sen iyi seneler demedin diye mi bilmiyorum, belki o senenin en iyi şeyinin ben olduğumu söylemedin diyedir. neyse yeni yıla girdik bi şekilde öyle ya da böyle devam ediyoduk sonra arkandan bi' yaş daha büyüdüm halbuki bence her sene doğduğumuz günde değil birbirimizi üzerken büyüyoruz mesela mutlu insanlar çocuk gibi oluyolar. çocuk gibi olanların hepsi de mutlu değil ama bilmiyorum. birlikte olsan deli gibi mutlu olacağını bildiğin insana veda ederken ve o bunu henüz bilmezken büyüyoruz. imkan yok katiyyen olamazsiniz ama birbirinizi seviyosunuz buna rağmen birbirinizi bi daha gormiceksiniz, iste bunu idrak ederken büyüyorsun. olmayacak adamlari sevmişken ve ondan giderken o sana olmayacak adamları sevme derken büyüyorsun. bi daha kendini hiç o kadar acmayacagina dair kendine söz verdikten sonra bi daha açılıp bi daha yenilip bi daha yipranirken büyüyosun. sonra insan olduğunu naparsan yap bütün acılara ne kadar üzülürsen üzül bi gün onlari da unutacak kadar insan olduğunu anladiginda büyüyosun. her şeyi geçip en büyük acıları senin yaşadığını sandığını ama daha büyüklerinin olduğunu idrak ettiğinde ve yakınların onlari yaşadığında gerçekten büyüyosun. büyüyosun ve engelleyemiyosun. ama yine de ne kadar çabalarsan çabala mutluluk tek tarafli inşa edilen bir şey değil. ben bi yaş daha büyüdüm ama sen yoktun, sen de büyücen ama ben yokum. birilerine iyi ki demeyeli epey olmuş bunu fark ettiğimde dedim ki 5 gün sonra sessizce dersin o duymaz yanındakine sarılırken. eh bu mektubun gondericisi yine belli alıcısı da var ama yok^^

bahar geldi bize ama "son"

yaprak döküyor her yanımız da hiç bi' tarafımız bahçe değil. halbuki en son demişim ki sonbahardan umutlanıyorum. hep sonbahar da üzülmüsüz demişim. bu yazının teması biraz da o aslında. biz aslında üzülmemisiz ki hiç. üzüldüğümüzü sanmışız. ufak kırgınlıklar biriktirip, dolup taşmışız sevdiklerimizr karşı. hep bi kötü niyetliyiz karşıdakine, o bizi hep kötüsünden anlar, öyle tanır çünkü. Güvenemiyoruz ki kendimize de karşıdakine de. Kötüyüz çünkü o kadar kötüyüz ki karşıdakine deli gibi değer verirken gidip sarılmıyoruz ona. hep üzüyoruz birbirimizi, sevmeyi bile beceremiyoruz ki biz. biz derken bi grup var onlari tenzih edebilirim belki. çok seven, çok değer veren karşıdakinin üzerine titreyen var ama karşıdakinin duvarına toslayan bi' süre sonra da "eehh yeter madem öyle gidiyorum" diyen. daha fazla savasamaz ki. sevgisizlikten kavruluyor ama bi o kadar sevmeye aç o yüzden sevse cogzel sevcek ama hiç izin vermiyorlar, bi' süre sonra haketmiyosunuz sevgimi diyor kabuğuna çekiliyor. o zeynaymis bir zamanlar ama yılmış savaşmaktan. öyle işte. düşünüyorum 2 gündür neden kıymet bilmeyen varlıklarız diye, kendimi sorguluyorum sen de sarılmıyosun ki sevdiklerine diyorum. kötüyüz çok kötüyüz, sevmiyoruz, sevilmiyoruz, beceremiyoruz belki de zaten haketmiyoruz. benciliz çok benciliz. bu kadar yaprak dökmeye "büyümek" diyo olabilirler, ben sonbaharı çok severdim, dökecek yaprak kalmadı. bize de söz baharlar gelecek mi?

"aslında herkesin yaşamak istediği bir yer olmalı ama sanırım hiçbirimiz gerçekte olmak istediğimiz yeri bulamıyoruz ve hepimiz bize sorulmadan bırakıldığımız bir yerde yaşamaya çalıştığımız için böylesine şaşkınız. belki de insanlar bu yüzden neresi olduğunu bilemediği ama her nedense ait olduğunu sandığı başka bir yere gitmeye çalışıyor." Kürşat Başar- Yaz

"beni bir gün unutacaksan bir gün bırakıp gideceksen boşuna yorma derdi. boş yere mağaramdan çıkarma beni, alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme. boşuna tedirgin etme beni bu sefer geride bir şey bırakmadım tasımı tarağımı topladım geldim neyim var neyim yoksa ortaya döktüm beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim. demiş Oğuz Atay diye okuyunca dedim ki demekki herkes korkarmış. hem bi' daha üzülmekten hem de alışmaktan. halbuse deger veriyosak karşıdakine ne biliyim tasi taragi toplayip gitmissek ne önemi var di mi. Birini kendinden vazgeçcek kadar sevcek cesaretimiz yok, hiç bir zaman da olmadı. Gene tasi taragi topluyoruz bi öncekinin açtığı yaralari da gösteriyoruz hatta ama içimizde hep bi; "ya üzülürsem" sorusu/korkusu. diyo ki temkinli yaklaşınca "bırak o duvarını yık öyle gel" ikna ediyor seni. Sen hala içinde aynı soru "iyi de inanıp yine üzülürsem?" karşıdaki ya üzülmene değiyorsa? Ya bunu risk almana değecek biriyse diye düşünüp ya allah bismillah bırakıyorsun duvar neyin yok! senin de hiç ortan yok Allah var. Karşıdakinin sana kendi ruhunu gösterme ihtimali seni öyle heyecanlandiriyor ki, hem biraz da kendini açmış sen gardini indiriyosun hemen. Hem senin için hiç kaş göz önemli olmamış ki belki anormal bu belki önemli olmasi gerek aslında ama senin ruhunu sevmeye başladığın biri drakula olsa ne fayda senin felsefen aşık veysel'inkiyle aynı zaten. sen diyosun ki kendi kendine melis bu sefer mutlu olabilirsin öyle ki kendine biel söyleyemiyorsun mutlu olduğunu korkuyosun çünkü bozulcak diye. bundan önce yaşadığın adına deneyim bile diyemeyecegin kimseyle kiyaslamiyorsun onu. kendini kötü hissediyorsun kiyaslama yapsan bile. Çünkü haksızlık gibi geliyor kiyaslarsan ona yaptığın. ama sen epey bi sure mutlu oldun ya zaten o yüzden evren sana çok görüyor mutluluğunu diyor ki "senin neyine pardon mutluluk?!" O ruhunu açtığın yavas yavas, ruhunu açtığı sandığın icinde bi şeyleri öyle bi kiriyor ki sen saniyormussun ki yani kalbin saniyormus ki yeni bi harbe girerse kırılmaz. epeyde kırılıyormus gecenin sessizliğinde sesini bile duyuyorsun. o kapıların kapanma sesini duyuyorsun sonra gardinin mi duvarlarin mi bilmiyorum. tas tarakla geldiğim yolun tam ortasında araftayım kalbim daha kırılmaz saniyordu ya hani benim kalbim bi daha onarilamaz da saniyor kendini şimdi bari onda da haklı çıkayım çünkü içimdeki mutlu olmak isteyen o umudu hiç yok edemiyorum.

0effect

Her insanın bir mutluluk kotası varmış da, biz onu on yaşında kullanıp bitirmişiz sanki amk. ve belki de şimdi bunun bedelini ödüyoruz, kim bilir.

edit : cümlenin sonuna konan bir “amk”, cümledeki melankoliyi gizlemeye yeter mi dersin?

açık mektup no bilmem kaç

ben iyileştim galiba da sen hep aynı kalcan. buna üzülmüyorum hatta galiba artık mutlu ol da istemiyorum ya. içinde çünkü insanın değişim, iyileşim de öyle. (ben yaptım yeni kelime galba iyileşim!)

iyileş-tim çünkü artık senin bana bıraktığın o kelimeleri seni özledikçe okumuyorum. diyorum ki bi’ öfke tazeleyeyim. açıyorum okuyorum. okudukça ne kadar haksızlığa uğradığımı, öfkeleniyorum çünkü. öyle bi’ kısır döngü.

iyileştim çünkü özlemiyorum

iyileştim çünkü bi’ gün ikimizin de birlikte bi’ yerlerde mutlu olacağına dair içimde oluşturduğun o inancım artık kayboldu ve saçma gelmeye başladı.

dedim ya insanın içinde değişim ve sen o sığındığın karanlık bahanelerinden kurtulamadıkça mutsuz ediceksin kendini, kendin oldukça yanındakileri, yanındakileri de ettikçe daha da mutsuz olacaksın. senin kısır döngün daha kötü

eylül ekim gibi güzel aylar bile üzdü hep beni. hem de en çok o aylar.umut etmekten vazgeçmiyorum ya bi tek hani? belki hı? belki. tam 1 sene de olsa kurtuldum çünkü, belki artık mutluluk da gelir^^

Eylül ayının en güzel yazısı zaten çok önceden yazılmış.

demişti ki bana demişti, bi’ yılbaşı gecesi demişti. saat tam 00.00'da arayıp demişti. sadece 3 aylık tanışıyorken demişti, hayatımda duyduğum en güzel cümleleri demişti. “2013 yılının en güzel şeyi sen oldun. iyi ki varsın.” demişti. halbuki bu cümleleri belki de bana kimseler demeyecekti ama o belki de başka başkalarına diyecekti. ben de n'aptım? Tuttum o cümlelere anlam yükledim. çünkü yapılması gerekiyordu, o cümlelere anlam yüklenmesi gerekiyordu, ben bunu yapmasaydım da güzelim cümleler boynu bükük mü kalsaydı? ya öyle işte gittim ben sahiplenip ben anlam yükledim. sandım ki bu cümleleri söyleyen güzel sever beni, ben sevsem o da öyle sever gibi. o napti biliyor musun dünya? O korktu, o yapamam dedi. evet anlamadin melis ama ben de dedi…ben de dedi ama devamı orada bitti. Yanında olduğu için yanindakini sevmek zorundaymis gibi geldi ona. halbuse ben nasıl arıyorsam herkeste onu ömrünün sonuna kadar hep bi’ noktada beni arayacak gibi hissediyorum ilk defa. her yılbaşında o yılın en güzel şeyinin ne/kim olduğunu söylerken ona vicdanı sızlayacak gibi sanki, sızlasında zaten. benim ciğer komple gidik çünkü .

ben ne yangınlar gömdüm.

hani kokoreç gömmekteki gömmek bu. ölüyü gömmek gibi de gömmek ama ölüye de hiç saygı yok bizim buralarda. Bi' fatiha bile okunmuyor adı geçince, adını az geçirmeye çalışıyoruz da ben geçirince "aman bırak şunu" diyolar, o kadar öfkeliler düşün sen. yani ölüler düşünemez de. işin şakası; arkasından rahmetli diyom adamın diye böyle giriş yaptım ama düşündüm ben bilmem kaç zaman önce yokluğunda gün sayıyodum. Sanki miladı varmış da dolunca gelecekmis gibi bi' salaklık. Halbuse ben gitmeyi istedim. sene olcakmış iki ay sonrasına; saymayı bıraktıktan sonra günleri, fark ettim demin. Bi' senede 10 yaş almak varsa o benim. Üzüntüden değil, he üzülmedim de değil. Hacıyatmaz gibi kızım kimsecikler deviremiyor da büyümedim kocaman kiz oldum büyümedim iste diyorum ama gayette artık olgun tepkiler verebiliyorum. Pardon pardon hatta artık tepki vermiyorum. Hani böyle yaşlı amca, teyzeler vardır karşısındaki bi' şeyler söyler de o da yanlış olsa bile yaşına bilgisizligine verir susar. eskiden car car konuşacak olan ben oyle yapıyorum. Karşımdaki yasitim olsa bile. Yaşam enerjim mi sömürülmüs bilmiyorum da çok da umarsızım yani gülüp geçebiliyorum. Belki de bütün enerjimi 10 ay boyunca bu hüzün beni devirmesin diye harcamış olabilirim. Kalbim kırılmıyor mesela hiç, ağlamam gerekirken ağlamıyorum, kalbimi kıracakları kadar vermiyorum çünkü ellerine artık. "O parçalar bana geldiğinde nasildi biliyor musun abi? Çok değerli o eline veremem bulup yapıştırana kadar hepsini canımız çıktı valla!" biraz eğlenmeme izin veriyorum ama. bir sürü dangoz gelip ellerine almak istiyolar ben de egleniyorum iste başka türlüsü mümkün değil. çünkü beynim duruyor, sağlam bütün her şeyi hatirlayan ama unutmuş gibi yapan. Bütün duygular kalpte falan diil çünkü beyin yönetiyor. En azından benim güven duygumun kalple alakası falan yok. Gene başlarken bussuru sey vardi aklimda gitti hepsi. Hala dolu olmam garip yaşanmamışlığın sindirilememişliğinin öfkesi ölene kadar durucak demek ki, zira arkada sevgiyle ya da gülerek bakılcak bişi kalmadi rahmetli gittikten sonra da hepsini sildi süpürdü. Onun olmasa bile en azından benim masumiyetime kalanlar vardı, ne güzeldi. Hepsini aldı o karanlık deliğine gönderdi, özleyemiyorum bile. Ayıp çünkü, bana kalbime.

kısır döngü

"iyileştim” diyeceksin, sonra durup dururken bi’ gün kalbin sancıyacak, kalbin ağrıyacak durup dururken. meğersem kendini çok saklamışsın kendine, kendinden. kalbin ağrırken, sancırken bi’ süre deşarj edecek kendini, taa ki bi’ daha böyle ağrıyana, sızlayana kadar. ne kadar kendini kandırırsan, o kadar. sen gelecekten umutlanmaktan vazgeçmesen de en içten bileceksin ki bi’ daha yok. çok ilerde torunlarına bile anlatabileceğin türden “yaşanmamış hikaye”. daha güzelini yaşayacaksın ama onu yaşayamaman hep sancıtacak kalbini, aklına geldikçe. sadece aklına biraz daha az gelecek, geliyor. istediğin gibi yaralarını biri öperek falan da iyileştirmedi, biz öyle şanslı insanlarda değiliz çünkü. “zeyna”ydık biz unuttun mu, savaşarak iyileştik. daha umarsızız, daha çok çivi çiviyi söküyor şimdi.

nasıl, nereden yaralandıysak en hassas yerimiz orada.

bi’ bayram sabahı en sevdiklerin yanındayken yine gidip ona üzüleceksin, babasız ikinci bayramı diye. insanoğluyuz ya biz, acıyı yaşar dönünce unuturuz ya hani bi’ dahaki bayramda gelse bari aklımıza, hazır aklıma düşme döngüleri çok aza inmişken.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

hedehöde